Een poging tot vermakelijk schrijven.

De Kijker

2012-02-23T03:49:00.000-08:00

Ik had nooit kunnen weten dat mijn dag zo ging lopen, maar wat ik in de trein aantrof, had ik kunnen verwachten. Een Kijker. Een persoon waarmee je, steeds als je bijvoorbeeld naar links kijkt, oogcontact hebt, terwijl je dit níet wilt. En al gauw kom je erachter dat dit oogcontact voortkomt uit het feit dat het persoon in kwestie gewoon te vaak jouw kant op kijkt, en je hebt geen idee waarom. Een lastig verschijnsel, want niet iedereen durft 'WAT MOT JE?!' of 'Heb ik wat van je aan?!' naar zo'n koekeloerder te roepen. Daarbij zat de Kijker in mijn geval op zeker twee meter afstand. Ik had de hele trein een rolberoerte bezorgd als ik plotseling naar hem was gaan schreeuwen.
Afijn, de Kijker van vandaag was een middelbare man, niet echt oud maar aardig belegen. Je kon zo wel zien dat hij smakelijk moest lachen om de shows van Paul de Leeuw. Daar moet je een bepaald type mens voor zijn en hij was er één. De vrouw naast hem, waarmee hij praatte als hij niet aan het kijken was, was duidelijk zo'n rijstwafel-mens. Ik kon de rijstwafels bijna in haar tas horen knerpen. Ze had afgrijselijk sloom haar en een zogenaamd excentrieke sjaal die niet goed paste bij die van de Kijker zelf. Hij droeg zijn sjaal als een stropdas, maar de opdruk was, samen met de rest van zijn outfit en uitstraling, extreem burgerlijk. Ik vond het wel een stel wat meer dan gemiddeld geïnteresseerd was in het Koninklijk huis.
Deze mensen waren mij niet opgevallen toen ik me rustig in de stoel aan het nestelen was. Ik was naar buiten aan het staren in de hoop nog een glimp van mijn vriendje op te vangen en ondertussen mijn muziek aan het regelen. De trein vertrok zonder dat ik me zorgen maakte over Kijkers en ander ongedierte. Ik keek wat in het rond toen ik voor het eerst de hangende wangen zag. De ouderwetse bril. De dikke onderlip. De Kijker. Ik keek weg met het 'oh oogcontact, kan gebeuren' gevoel, maar toen ik opnieuw in het niets staarde verscheen weer zijn tronie in beeld. Een beetje verontrust keek ik uit het raam. Ik voelde oogjes branden en na een controle bleek dit waar te zijn. De man was nu officieel een Kijker. Half geïrriteerd, half ongemakkelijk, begon ik zijn blik te ontwijken. Vermoeiend. En zo vond ik de remedie tegen Kijkers. TerugKijken. Ik ving de blik, maar zette mijn eigen focus op het voorhoofd van de man. Deze wist hierdoor niet zeker of ik naar hem keek, of naar iets áchter hem. Ik staarde door zijn ziel en zag hoe hij binnen een paar minuten zelf ongemakkelijk werd. Hij krabde aan zijn oorlel en daarna aan zijn wang. Hij keek weg, en terug, en weg, en terug. Uiteindelijk zei hij iets tegen zijn vrouw. Zij voelde in haar tas en gaf hem toen een rijstwafel. Ze nam er zelf ook maar eentje. Ik keek tevreden uit het raam en liet hen tezamen knagen.

Vroeg

2012-02-10T13:35:00.000-08:00

'En toen deed ik het licht aan, want het was nog donker, maar mijn licht was ineens stuk en toen heb ik alles in het donker moeten doen. Tas inpakken en aankleden enzo.'
'En je zit er alsnog helemaal verzorgd uit.'
'Puur natuur meneer.'
'Zo hoort dat. Morgen 8 uur.'
'Echt?' De conciërge grijnsde. 'Echt.'
Acht uur dus. Ik heb vreselijk staan zeuren maar ik kon er geen minuut van afsnoepen. Ik was ontzettend boos toen ik naar de les liep. Ik was nog op tijd weggegaan ook, voor eens in mijn leven. Zo zie je maar weer, goede dingen doen wordt niet automatisch beloond. Voortaan maar weer verslapen.
De volgende ochtend trapte ik met hoofdpijn door de sneeuw. Het was koud en donker en vroeg, vooral vroeg. Een meisje voegde zich bij me. Ook zij moest zich om acht uur melden, vertelde ze me. Dat interesseerde me eerlijk gezegd geen zier. Ik was haar naam al twee jaar vergeten. Ze vertelde over haar hond en ik negeerde haar. Ze sprak met veel verschillende toonhoogtes en vond het fijn om naar zichzelf te luisteren, want naar mij luisterde niet. Ik zweeg en fietste. Of ik helemaal door het dorp ging, vroeg ze. Ik vroeg haar hoe ze anders wilde. Ze zei dat ze normaal de andere route nam. Ik vroeg me af wat er in haar omging toen ze besloten had mij te volgen. Ik fiets graag alleen en ben sowieso nooit aardig tegen haar geweest. Ze hield niet op met praten. Op school liep zij naar haar kluisje en ik nam demonstratief een andere weg. Het melden stelde niks voor. Met een klik was ik verwijderd van de lijst.
Het was acht uur en ik zakte neer op een houten stoel. Er waren al best veel leerlingen in de aula. Zij moesten zich schamen. Ze hadden nog ruim veertig minuten in hun bed kunnen liggen. Ik had verwacht dat alleen imbecielen en angstvallige eersteklassers zich rond dit uur rond de roosterborden zouden verzamelen, maar het was spul van alle soorten en maten. Sommigen mensen komen blijkbaar graag ruim op tijd. Walgelijk. Ik ben alleen ruim op tijd als ik er geld voor krijg. En zelfs dan kost het me moeite. Een meisje met Uggs praatte met een jongen met pet. Haar schoenen zagen eruit alsof ze heel hard in een konijn was gaan staan, want het waren van die hele lage. Ik vroeg me af wat ze op school deed. Ik vroeg me zo erg af wat ze op school deed. Om kwart over acht was de aula ruim gevuld. Ik dacht aan het ontbijt wat ik normaal om kwart over acht verorber. Om half 9 liep ik naar de weg toe waar mijn rijles auto me op zou halen. Een stroom leerlingen bewoog zich richting school. Ik had mij nog nooit in zo'n stortvloed aan mensen bevonden als ik onderweg was, en besefte me dat ik dit ook absoluut niet wilde. De auto arriveerde en mijn instructrice vertelde me al snel over haar nacht vol diarree. Ik kwam tot de conclusie dat ik op één vroege al veel te veel informatie had gekregen die ik niet wilde weten.

Winterblues/hittegolf in juni

2012-02-05T09:01:00.000-08:00

Ik vind het zelf ook een beetje treurig, maar nee. Ik hou niet van sneeuw. Of ijs. Winter in het algemeen kan me niet bekoren, en niks maakt winter zo uitermate winterachtig als sneeuw en/of ijs. Zolang er heel af en toe iets door de lucht dwarrelt rond kerst kan het nog wel wat romantische gevoelens in me losmaken. Toch wel mooi, al die lieve vlokjes langs het lantaarnlicht. Toch wel schattig, kindertjes met mutsjes en sleetjes door de sneeuw. Maar vooral niet langer dan twee dagen en vooral niet kouder dan -2 en ook vooral windstil zijn, want als ik ergens heel hard van moet huilen dan is het die ijzige rotwind. Afijn, nu is het Kerst geweest en ook oud en nieuw is alweer een tijdje terug. En toen pas kwam de sneeuw, juist op het punt dat ik besloten had dat het wel weer lente mocht worden. Iedereen juicht over schaatsen en sneeuwballen gevechten en ik zit binnen en durf niet naar buiten te kijken. De witte daken, de pluimen rook uit de schoorstenen en de ijspegels aan de dakgoot maken me verdrietig. De eerste keer dat ik Narnia (ja, die ene over die kledingkast en het land wat vast zit in een eeuwige winter) las, kon ik wel janken toen ik hoorde dat het land voor altijd bevroren was door een akelige heks. Voor mij kon er dan ook geen beter eind zijn dan dat het land weer omringd werd door groene bomen en glinsterend gras in de zon. Ik maak mezelf eindeloos gek door het maken van zomerse muziekspeellijsten, het dragen van zomerbroeken (met dertig panty's eronder) en het dromen over de zomervakantie. Soms lig ik 's middags op bed met de verwarming zo warm mogelijk, met de zon op mijn hoofd, en beeld me in dat het zo warm is door een hittegolf in juni. Ik voel me hulpeloos tussen alle blije mensen die met hun vrolijk blozende hoofden over die nare glibberige gladheid glijden. Zelfs de hond, normaal met zijn simpele ziel volledig met mij op één lijn liggend, vreet zich darmklachten aan het witte spul en vind niks heerlijker dan met zijn snoet in het vieze kleumvocht wroeten. Het is eenzaam in de winterblues, en als ik het ergens koud van krijg is het eenzaamheid. Daarom roep ik mensen op om samen met mij in een kamer te gaan zitten, zonder ramen maar mét verwarming, heel veel eten, korte broeken en een nep-zon, en dat we alvast de zomer gaan vieren voor deze begonnen is. En elk klein beetje rottige koude tocht die er door de spleten van die kamer komt, noemen we verkoelend en verfrissend, en dan wanen we ons in een hittegolf in juni.

Macdo-transfo

2012-01-20T09:57:00.000-08:00

Ik reed in de auto toen plotseling de geur van McDonalds door mij door drong. Ik heb werkelijk geen flauw idee wat er in de auto naar snackbar keten riekte, maar ik weet wel dat ik als vanouds een heel blij gevoel door me heen voelde vliegen. Mekdonnels! Glijbaan! IJsje! Speelgoed bij je eten!
McDonalds was vroeger heel bijzonder voor mij. Niet alleen at je patatjes (toentertijd het állerlekkerste eten van de hele wereld) (tegenwoordig is dat pizza, dus ik ben eigenlijk niet veel gevorderd), ook was er een speeltuintje die absoluut niet vergelijkbaar was met speeltuintjes in de buurt, een ballenbak, vrolijke kleurtjes overal en je Happy Meal was op elke manier fantastisch, want er zat eten en speelgoed in, en van buiten kon je er op puzzelen. Eureka.
De grote gele M werd door mijn ouders vaak vermeden, ik denk omdat zij geen kindermaagjes hadden en dus niet vol zaten van één zakje patat en een euroknaller. (Er waren toen alleen nog geen euro's. Had de Mac vroeger guldenknallers? Of zoiets als een daalderdiner?) Daarbij waren mijn zussen en ik met geen mogelijkheid weg te krijgen uit die gekke plastic kruipgangen van de speeltuin, waar ik bij nader inzien nu behoorlijk claustrofobisch van zou worden. Ik vind het helemaal niet fijn om door smalle tunnels te kruipen, maar vroeger was ik er best fanatiek in.
Met geluk kwamen we zo'n twee keer per jaar bij de 'de gele vogel', zoals we dat wel eens noemde. (Die 'M', weet je wel. Twee boogjes? Zoals kinderen vogels tekenen? Ja?) Meestal op de heen en terug reis van vakantie. Die herinneringen staan in mijn geheugen gegrift als ontzettend leuk. Maar ik ben tot de conclusie gekomen, dat niet de McDonalds leuk is, maar het gevoel wat het vroeger gaf. Het feit dat het bijzonder was, maakte het leuk. Maar voor de rest is de McDonalds een onvriendelijke winkel met vierkant dikke mensen achter de toonbank die je nooit, zoals in de reclame, toelachen. Het ijs bevat te weinig van het het beloofd, ik eet geen vlees en de frietjes zijn net in reepjes geknipte vaatdoek met zout. Tegenwoordig zit er ook maar weinig leuks in dat happy meal. In mijn tijd kreeg je tenminste nog een Winnie the Pooh knuffeltje bij je sponzige burger. Je vraagt je misschien af waar ik heen wil met mijn verhaal, dus ik zal mijn punt maar gewoon naar voren brengen. Ik vraag me af, of ik op andere dingen die in werkelijkheid helemaal niet leuk zijn, de macdo-transfo kan gebruiken. Oftewel een ontzettend fijn gevoel linken aan iets stoms. Het is niet zo heel onrealistisch, want het lukte me ook bij vies eten, en als er iets stom is is het wel vies eten, dus wie weet waar mijn ontdekking me brengt. Misschien ga ik wel breed glimlachend mijn examens in, en als ik zak, dan spring ik een gat in de lucht, omdat ik het dan allemaal - yes! - nog een keer mag doen!

Oké, dat ging te ver, veel te ver. Ik ga echt proberen om dingen te macdo-transformeren, maar ik denk dat het effect hiervan niet kan voorkomen dat ik, als ik zou zakken voor mijn examens in mei, huilend en bibberend in een donker hoekje kruip. Met een zakje vunzige McDonalds friet, om mezelf nog verder de grond in te boren.

Mijn leven als zombie

2012-01-18T12:31:00.000-08:00

Het is maar goed dat ik niet langer dagelijks blog, want dat zou om te janken zijn. Niet alleen tijdgebrek is een probleem, ook mijn avontuurlijke momenten staan op een laag pitje. Er is werkelijk niks wat er rond en met mij gebeurt is, wat ook maar de moeite waard kan zijn om over te schrijven. Oké, ik heb het voor elkaar gekregen mijn eigen neus open te krabben (en flink ook) en een enge kerel in de trein vroeg of ik botox gebruik voor mijn lippen, maar met een vluchtig moment als dat kan ik geen 400 woorden vullen. Het komt erop neer dat mijn stress mode het van mijn verstand heeft overgenomen. Mijn dagen verlopen ongeveer zo;
Ik hoor een wekker om zeven uur en om half 8, en ineens kruipt er een harige tuinman bij me in bed. Het engste wat je ooit zal overkomen. Ik heb niet eens een tuinman. Gelukkig zorgen deze kortstondige nachtmerries er wel voor dat ik alleen maar om iets over 8'en nog een keer wakker word, waarna ik mijn kamer controleer op tuin of andere mannen en kort hierop besef ik mijn gebrek aan tijd. Douchen? Geen tijd. Schone kleren? Geen tijd. In elke sok zit een gat, in elke hoek een schoolboek, mijn etui is weg en negen van de tien keer ben plof ik neer uit pure ellende omdat alles kwijt is, vervolgens wil ik mijn agenda pakken om mijn rooster te controleren en die is dan óók weg, maar eigenlijk enkel en alleen omdat ik er dan net op ben gaan zitten. Met grote kloppende stressaders op mijn voorhoofd (grapjes, grapjes. Hoop ik.) dender ik de trap af en bezorg alle vrolijke mensen binnen 4 seconden een pesthumeur met mijn woedend gesnuif. Ík heb haast, ík heb het zwaar, doe maar niet zo vrolijk want het leven is één grote hoop ellende! Afijn, boterhammetjes in tas, boven iets vergeten, trap op, ontdekken dat conditie nog meer is verslechterd, op de overloop een hartaanval. Gewoon weer op staan, tandjes poetsen, trap naar beneden (gelukkig iets minder vermoeiend), kusjes voor alle hoofdjes aan de ontbijttafel en naar school.
Het frappante is dat, eenmaal op school, ik alweer vergeten ben hoe ik op school ben gekomen. Ik erger me dood aan de tijd die om mijn oren vliegt terwijl ik luister half naar alles wat ik al weet en noteer deadlines die ik nooit afkrijg. Ik zeg tegen anderen hoe zwaar ik het heb en iedereen zegt exact hetzelfde terug. Supervervelend. De rode draad door mijn dagen is het eeuwige hongergevoel wat me wakker houdt. Ik wil de hele dag door repen chocola en stukken pizza eten, maar mijn portemonnee ben ik altijd vergeten en ik hou niet van geld lenen. Eenmaal thuis wacht er meestal rijles (tuut tuuut), theorieles (ja, heb ik nodig, ik ben slecht met verkeersregels) of een berg huiswerk. Mijn eerste zenuwinzinking kreeg ik overigens in de auto. Ik reed slaapdronken een rotonde op, moest er gelijk af maar was dit alweer vergeten. Zij aan mijn stuur rukken, ik janken, auto doen alsof hij echt zwaar kapot ging, ik nog meer janken, en vervolgens de snelweg op. Lachen gieren brullen. Nou, dametjes en heertjes, dit was nogal een storthoop ellende, of niet dan? En de examens zijn nog niet eens begonnen. Ik hoop dat ik komende dagen genoeg rust, reinheid en regelmaat krijg om bij de volgende post niet te brabbelen als een boosaardige lichtelijk overspannen zombie. Maar je hoeft niet bang te zijn voor een rechtstreekse confrontatie. Als je me tegenkomt, ben ik namelijk of wandelend aan het slapen, of te chagrijnig om te praten, of zo moe dat ik óveral om moet lachen. Stay tuned.

Kneus

2012-01-08T07:53:00.000-08:00

Ik weet nog dat, toen ik naar groep 8, ik dacht dat ik kind af was. Niet zozeer meteen volwassen, maar eindelijk de oudste, de slimste. Er was niemand meer boven me, dus ik was geen groentje meer.
Het is vervelend, want ik heb inmiddels al meerdere keren gedacht dat ik eindelijk in een fase terecht was gekomen waarin ik wijs genoeg was om boven alles te staan. Het idee dat je nooit meer de onwetende nieuweling bent. Maar irritant genoeg kom je steeds weer opnieuw in de fase van knullige kneus terecht. Want juist op het moment dat ik in het examenjaar terecht kwam, werd ik achttien, en ondanks het feit dat de middelbare school geen geheimen meer voor me heeft, kwam ik in een levensfase terecht waarin ik vervelende post krijg over geld betalen aan onzichtbare mensen die dan dingen voor me regelen waar ik niks van merk tot ik mijn been breek. Verplicht. Nogal een klap in je gezicht als je het mij vraagt. Ook na jaren werken op Avifauna, waar ik zo goed als op routine draaide, is er een nieuw baantje aan de horizon verschenen, wat betekend dat ik opnieuw een tijd de kat uit de boom moet kijken en een gaatje moet vinden om me naar binnen te wurmen. Immers is er in elke nieuwe sociale situatie al een soort net gemaakt van connecties en dingen die mensen van elkaar weten, en jij hebt nog geen enkel draadje gesponnen. Natuurlijk, binnenkort komt er een moment dat ik ingeburgerd ben. Dat ik zo even die administratie doe en ook inmiddels alle inside jokes van mijn nieuwe collega's ken. En dat is fijn en leuk maar je zou je bijna gaan afvragen waarvoor je het doet, aangezien er met een nieuwe opleiding, een nieuwe baan of een andere omslag toch weer een sprong in het diepe gewaagd moet worden, en ik me weer omhoog zal moeten werken aan die verdomde voedselketen.
Over bovenstaande was ik mij een aantal dagen geleden aan het opwinden, want ik zat in een van de buien waarin ik geloof dat ik nooit zal auto rijden, nooit een diploma zal halen, nooit een baan zal krijgen en dat mijn toekomst ligt in een doos, onder de brug, waar ik zal wonen met mijn uitgemergelde hond en lege wijnfles. Nu, een theorieles, hard-aan-pws-werken-moment, leuke werkdag en chille zaterdagavond later, heb ik besloten dat het leven misschien wel bestaat uit keer op keer in het diepe gegooid worden. Het is de kunst om elke keer te kunnen laten zien dat je ook weer omhoog bent gezwommen.

Voornemens 2

2012-01-02T14:54:00.000-08:00

Dus, over die goede voornemens. Ik ben aan het broeden op grotere plannen op schrijfgebied, maar de idee-eieren zijn nog niet volledig warm, dus het duurt nog even voor ze open barsten. Tot dat heugelijke moment wil ik het bloggen weer oppakken, alleen niet meer dagelijks. Ik heb van mezelf gemerkt dat ik nu eenmaal niet elke dag in de goede stemming zit om een stuk te schrijven, en als ik het wel doe gaat het me de keel uithangen. Slecht plan dus.

Een ander goed voornemen is, om dit schooljaar daadwerkelijk boeken te lezen voor Nederlands. Ik loop twee boeken achter op schema, dus lig ik deze vakantie steevast met Arnon Grunberg in bed. Ik heb overigens mijn leven lang gedacht dat hij Arnold heette, tot ik Blauwe Maandagen open sloeg. Er staat namelijk best wel groot 'Arnon' op de voorkant.

Maar goed, voor school werk ik mij geduldig en vastberaden door Nederlandse literatuur heen. Ik lees tamelijk graag en veel als ik de tijd heb, en mede door mijn schrijverswezen gaan veel mensen er van uit dat ik Nederlandse literatuur goed te pruimen vind. Nu wil ik niet alle Nederlandse schrijvers over één kam scheren, maar het is mij opgevallen dat Nederlandse literatuur meestal het volgende bevat:

- Een levensverhaal van iemand die veel rookt en drinkt.

- Seks, veel seks. De expliciet beschreven rondingen en plakkerige details vliegen je om de oren.

- Een vaag bittere, vaak wat cynische toon.

- Ontzettend sarcastische, droge grappen en een hoop gevloek.

- Verwijzingen naar de oorlog, of een personage wat vaak praat over de oorlog.

- Een wat rommelige, vrij chaotische schrijfstijl die eerst heel romantisch lijkt, maar al gauw zorgt dat je je kop er niet bij kan houden.

Ik vind de boeken die ik dit jaar gelezen heb verre van slecht, maar somber. Ook als er een hete geweldige zomer in Zandvoort beschreven wordt, hangt er een zekere zweem van verbitterdheid overheen, zoals oude mensen kunnen klinken als ze over het leven praten wat ze vergooit hebben. De mensen in de boeken lijden verrotte levens die je bijna gaat benijden door voortreffelijk schrijfwerk. Je zou haast gaan wensen dat jouw ouders ook geschifte joden zijn die je steeds naar Israël sturen om in een kakkerlakkenplaag te wonen. Waar het op neer komt is dat het lijkt alsof Nederlandse literatuur geschreven wordt door briljante maar stinkchagrijnige mensen. Van pessimisme iets moois maken is een kunst, maar aan de andere kant is er weinig zo makkelijk als dingen afzeiken.

Ik vraag me af of ik ook ooit romans zal schrijven. En of ik op dat moment ook de wereld beschrijf als een zwart gat, waarna mensen me geweldig vinden. Ik hoop eigenlijk dat ik mensen een ander soort verhaal mee kan geven op dat moment. In ieder geval één van een wat vrolijker aard. Maar het is maar de vraag of het dan wel als literatuur bestempelt wordt. En of ik dan ook lovende woorden krijg van de Volkskrant of the New York Times. Ik weet niet of de mensen zitten te wachten op blije dingen. Diep van binnen zijn de meeste mensen namelijk wel een beetje ramptoerist. Iedereen smult van drama, iedereen wordt blij van andermans miserabele leven, fictief of niet. Maar goed, het is wel een leuk toekomstig goed voornemen, om wat verandering in de literatuurlijst van later te brengen. Zodat de toekomstige middelbare school leerlingen zich in ieder geval niet verplicht door vreemdsoortig gemopper heen hoeven te worstelen.

Missen

2011-12-23T12:06:00.000-08:00

Ik kijk naar de resten

Van ons rieten dak

Samen gebouwd en beschermd

Tot de steunpilaar brak

Ik staar naar de tuin

Waar onze dromen nog staan

Zachtjes zwervend zwermen ze

Door de leegte van het bestaan

Ik kijk naar jou en zie

Je blik is leeg, waar ik sta

Wil je niet langer zien

Je ziet enkel erna

Toen ik weg was en

We onze tuin lieten

En ons rieten huis brak

We mogen niet genieten

We zijn het verboden paradijs

Begaan, hebben daar gestaan

En beseft wat fout was

En toen was het gedaan

We lieten los en

zeiden dat het beter was

En nu ben je weg

En nu mis ik je pas

Ik mis mijn blog. Ik mis het schrijven voor mensen en het voldane gevoel na het 'bericht publiceren' knopje. Ik schreef net bovenstaand gedicht en ik moet bekennen dat het een van de eerste dingen is die ik schrijf sinds mijn blog. En het prikkelt. Ook merk ik dat mijn hoofd me weer begint te irriteren door zinnen en bedenksels te vormen die ik op wil schrijven en waar ik iets mee wil doen.

Dus, vanaf vandaag ga ik nadenken over mijn spliksplinternieuwe goede voornemen voor het nieuwe jaar; mijn blog weer opstarten, en hoe. En over wat. En meer van dat soort spannende vraagstukken. Ik hoop tot wederziens!

Geen vaarwel, maar tot ziens

2011-09-29T08:54:00.000-07:00

Hallo allemaal!
Ik ben niet zo van de kletsverhaaltjes vandaag, dus ik steek maar meteen van wal. Zoals jullie misschien gemerkt hebben, ben ik niet meer de fanatieke blogger die ik ooit was. Ik blog niet meer 's nachts, één minuut voor twaalf om mijn belofte waar te maken. Ik doe geen moeite meer jullie elke dag iets voor te schotelen.
De waarheid is dat mijn eigen schrijfwerk me de keel uit hangt. Het elke dag een stukje typen over niks, en simpelweg dingen afkraken omdat ik ook niks beters te doen heb. Ik ben verveeld. Dat is een handicap van mij; ik vind dingen of voor altijd leuk, of ik raak verveeld en dank het af. Zo gaat dat met mijn vrienden, mijn adoraties, mijn hobby's. Denk maar niet dat ik het expres doe. Op het moment dat ik hiermee begon, wist ik nog niet dat ik verveeld zou raken.
Ik heb nu ruim een half jaar geblogd en de voldoening is eruit. Het is tijd voor iets nieuws. Ik weet niet of dat betekend dat ik hier nooit meer een stukje schrijf zoals ik voorheen deed. Ik hoop me alleen op een nieuw project voor mezelf te kunnen storten. Elke dag bloggen was een stukje gemoedsrust wat nu omslaat in irritatie. Ik denk dat dat niet de juiste achterliggende gevoelens zijn. Het zou iets moeten zijn waar ik me hoe dan ook goed bij voel.
Dus, jullie horen van me. Het is nog onbekend op welke manier, en wanneer. Ik hoop dat het iets leuks wordt en dat ik me gauw weer uit kan gaan leven.
Ik zeg geen vaarwel, maar tot ziens.

Inpakken

2011-09-26T13:20:00.000-07:00

Mijn zus is morgen jarig. Jarige mensen hebben een groot nadeel; je moet een cadeautje voor ze inpakken. Wees maar blij dat je niet bevriend met me bent, want dan krijg je ieder jaar een gedrocht voor je verjaardag wat je niet eens uit durft uit te pakken omdat je bang bent dat het verminkte mishandelde pakpapier je bijt, zoals mishandelde verminkte honden dat doen.
Ik heb vanmiddag een mooi cadeautje gekocht en een hele rol inpakpapier voor mezelf alleen. Eenmaal thuis sloot ik me op in mijn kamer, en ging het gevecht aan. Ik spreidde de rol uit over mijn kamervloer, maar voor ik de plakband had gevonden was de rol alweer opgekruld. Ik veegde mijn zenuwachtige zweethandjes aan mijn broek af, legde de plakband op de opnieuw uitgerolde rol en zocht de schaar. Eenmaal terug was de plakband verdwenen en de rol opnieuw opgekruld. Ik beet op mijn vuist om niet heel hard te gaan schreeuwen. Ik zocht de plakband (lag ineens naast mijn bed) en stortte me me weer op de rol. Uitrollen. Cadeau erop. EROP. EROP ZEG IK. Knippen. En nu komt het lastigste; het papier om het cadeau heen doen en dan dicht plakken zonder dat het er heel raar uit gaat zien. Om een of andere manier werkt plakband nooit zoals ik wil; er gaan haartjes aan plakken, of het begin van het rolletje is kwijt. En eenmaal opgeplakt plakt het ineens voor geen meter. Ook vervelend; je rukt als een gek aan je plakbandje maar deze wil maar niet scheuren. Je zet je tanden erin, krijgt een vieze smaak in je mond, en uiteindelijk heb je een vies, nat, uitgerekt plakbandje. En probeer met dat rottige plakband maar eens je rottige cadeau in te pakken. Als je denkt alles ingepakt te hebben, zit er ineens een stuk papier raar opgekruld waardoor je zo naar binnen kijkt waardoor de uitpakker cruciale cadeautjes informatie binnenkrijgt. Dichtplakken dus. En camoufleren met Spongebob stickers om het minder lelijk te maken.
Toen ik eindelijk klaar was vroeg ik me af waarom ik de verkoper niet had laten inpakken. Toen bedacht ik me wat ik gezegd had. 'Ik doe het thuis wel, ik ga nog iets anders kopen wat erbij moet.' Ik keek daar mijn tas en daar lag cadeautje twee, zielig en vergeten. Nu restte mij nog maar één ding; het papier weer open scheuren. Dat is een leuk klusje. Alleen moest er daarna opnieuw ingepakt worden.

Puh-puh-puh-parteh.

2011-09-25T09:31:00.000-07:00

Ik gaf een feestje met mijn zus en het was druk. Om zeven uur werd er nog haastig gegeten, om acht uur paniekerig gedoucht, om negen uur waren er al mensen te vroeg.
Tien redenen waarom het een topavond was:

Er waren veel, heel veel mensen. Er was niemand waarvan ik dacht; 'Oja, die had ik niet uit moeten nodigen.' en ook niemand die ik vergeten was.
Ik vond de kaassoufflé lekker en, in tegenstelling tot vorig jaar, was er niet iemand zo dronken dat hij woedend op de bittergarnituur begon in te slaan.
Het leek erop dat behalve ik, andere mensen zich ook aan het amuseren waren!
De wijn was zowaar drinkbaar, en Sidney's poging me te vergiftigen door kaneel in mijn wijn te doen mislukte, want het was best wel lekker. (Sidney had een reden dit te doen, want ik heb ooit op een mooie dag zout door zijn cola gedaan. Zijn gezicht was werkelijk onbetaalbaar.)
Ik heb hele leuke cadeautjes gehad. Hoogtepunten waren de Iejoor knuffel (ja, die van Winnie de Pooh, en hij is zó leuk en zijn staart kan eraf, net als in de echte Winnie de Pooh), het mini bakset (iedereen wil toch minuscule taartjes en cakes bakken?) en de kaart waarop staat dat ik op 15 oktober naar een bepaald adres moet komen. Overigens weet ik nog steeds niet of ze nou een grapje maakten toen ze zeiden dat ik in een galajurk met tiara moest komen.
Ik ben lekker veel geknuffeld.
Het enorme gat in mijn panty (in een gebied waar mensen je panty niet horen te zien) werd pas zichtbaar toen ik in het rond geslingerd werd. Daarvoor was het dus niemand opgevallen!
Dat ik vrijdagavond geen jurkje kon vinden bij de winkels was geen probleem, want nu konden mijn zus en ik identieke jurkjes aan. (Het zag er heus leuk uit, niet vervelend of iets waar je een beetje kotsneigingen van krijgt.) Ik wilde eigenlijk echt graag een keer iets aan wat ik niet van mijn zus geleend had, maar winkelen is zo vreselijk. Ik kwam wel Kasper tegen. Hij kocht een sjaal met zijn moeder. (Zijn moeder bekeek een sjaal en hij stond erbij en hij keek ernaar.)
Iedereen dronk uit flesjes of plastic bekers, dus naderhand was er weinig afwas.
Ik vond het gezellig!

Oja, en aangezien ik lang niet iedereen heb zien vertrekken; bedankt dat jullie er waren! Ik vond het een geslaagde avond. Helaas is alles nu weer voorbij. Het huis is opgeruimd, de mensen verdwenen. En nu moet ik huiswerk maken. Het leven is een beetje zuur soms, is het niet?

Vrijdagavond, filmavond

2011-09-23T09:24:00.000-07:00

Vrijdagavond is de ideale avond om film te kijken. Je verspilt er geen kostbare zaterdagavond mee, het wordt niet zo ontzettend laat dat je morgen brak op je werk bent en je hebt het toch nergens anders druk mee. Ik loop op vrijdagavond vaak de videotheek plat. Een beetje filmliefhebber kijkt het origineel. In ieder geval; maak het jezelf comfortabel, koop M&M's, popcorn, tiramisu of iets anders wat je graag weg eet tijdens je filmavond en daarna, heeel belangrijk; maak duidelijk in wat voor een stemming je bent. Ik ga wat aanraders opschrijven per stemming, maar ik zet niet per se iets neer wat heel nieuw is. Ik ben nooit zo op de hoogte van het nieuwste van het nieuwste, namelijk. Okie, gaat 'ie dan.
Voor als je wilt huilen:
Ik huil snel en vaak tijdens films. Als de dam eenmaal doorbroken is blijft het om de haverklap overstromen. Ik ben het snelst geraakt door animatie films. Hierin ben ik zeldzaam. Maar er zijn natuurlijk films waar heel veel mensen een traan om moeten wegpinken. Eén daarvan is PS, I Love You, waarin Gerard Butler de meest sexy man ter wereld speelt en dood gaat. Zijn vrouw, een iets minder leuk mens, blijft natuurlijk treuren om haar schatje, maar de lieverd heeft voor zijn dood al gepland haar niet minder te steunen, ook als hij er niet meer is...
Ook My Sister's Keeper is een film waar belachelijk veel mensen om moeten huilen. Het verhaal van een jong gezin waarvan één van de dochters kanker heeft, en de andere dochter puur 'gemaakt' is om bloed en andere dingen aan haar zieke zus af te staan. Eternal Sunshine of the Spotless Mind raakt me elke keer weer, en is een van mijn favorieten wegdroom films.
Muzikale bui:
Moulin Rouge! is een van mijn favoriete musicals. Bitterzoet sprookje met leuke popmuziek, veel romantiek en een oogverblindende Nicole Kidman. Ben je meer van Grease maar heb je Grease al duizend keer gezien, dan kun je Hairspray proberen. Ik vind Hairspray persoonlijk leuker omdat er minder zeurderige liedjes in zitten en het dansen er fantastisch uitziet. Ik kan ook geen genoeg krijgen van de schattige jurkjes, vetkuiven en James Marsden is de leukste presentator die je ooit zult zien. Weer een totaal ander muzikaal plaatje is Chicago, waarbij alles om de show draait. Minder romantisch, wat pittiger en je moet van Renée Zellweger houden. Wil je iets minder opbeurends; ook Sweeney Todd is een musical, maar dan heerlijk luguber en duister.
Zin in sadisme en horror:
Ik zou hier Saw neer kunnen zetten, maar ik heb een hekel aan Saw. Ik vind de films saai, slecht en smerig. Gelukkig zijn er nog andere opties. Hard Candy is een vrij vermakelijke film op sadistisch gebied. Het verhaal gaat over een bijdehand meisje wat een pedofiel te grazen neemt. Ellen Page (van Juno, ja) zet een prima rol neer en de film is best wel interessant te noemen.
Wil je wat hersenlozer doch sadistisch vermaak, dan kan ik Amusement aanraden. Ik vond het een rotfilm, maar hij is wel aardig ontvangen, zag ik op forums. De film is ziekelijk en vergezocht, maar in ieder geval sadistisch genoeg.
Lekker bang zijn:
Sommige mensen vinden het fijn om bang te zijn door films. Het is vergelijkbaar met een achtbaan; je weet dat het veilig is en toch is het spannend. Een erg mooie enge film is Black Swan, maar deze werkt vooral psychisch op je in. Ook Antichrist (niet voor de zwakke maag)(ook niet voor mensen die al het bloot op tv meteen porno vinden) is zo'n film. Voor griezelen kun je terecht bij Japanners. The Grudge (deel 1 is het best) en the Ring (idem dito) vind ik erg spannend, net als Black Water and The Eye. Als je de kans krijgt; kijk dan het origineel en niet de Amerikaanse remake.
Animatieliefhebber:
Yay, mijn lievelingsgenre. Tangled vond ik verdomde grappig. Ondanks het vrij dunne verhaaltje echt heel vermakelijk.The Princess and the Frog is een weer echt getekende Disney, en haalt daarmee heel veel heerlijke Disney romantiek terug, mét swingende jazz muziek. Ice Age is superleuk, deel twee iets minder, maar deel drie vond ik hilarisch. Minder recente animatie maar niet minder leuk; Keizer Kuzco is fantastisch, Hercules was altijd al mijn lievelings (Hades is de beste slechterik ooit) en Anastacia heb ik vroeger wel honderd keer bekeken.
Lekker dom en grappig:
The Ugly Truth is een van mijn favorieten vrouwenfilms, en dat zegt heel erg veel want ik hou totaal niet van romcoms. Fijne mannen en heel gênante momenten maken deze film tot een feest. Ook Jim Carrey vind ik nogal vaak grappig. Hij is leuk in Me, Myself and Irene. Voor een heel ander soort humor; kijk Napoleon Dynamite.
En, voor wie in een experimentele bui is:
Pan's Labyrinth is een aanrader voor wie wel van fantasy houdt. Als je nog nooit iets van hem gezien hebt; Tim Burton kan je leven veranderen. En als allerlaatste wil ik iedereen aanraden net als ik anime te gaan verzamelen. Paprika is een spektakel om naar te kijken en te luisteren, Spirited Away zal je hart doen smelten en voor wat meer actie is Laputa: Castle in the Sky erg geschikt. Voor wie iets minder fantasierijk is; Grave of the Fireflies is een anime over de oorlog in Japan en ook de moeite waard om te bekijken.
Oké, dat was nogal wat. Ik heb mijn arme hondjes laten wachten om dit op te schrijven. Nu is het echt tijd om te gaan. Toedels.

Straatfeest

2011-09-22T10:48:00.000-07:00

Na de gondelvaart werd het jaarmarkt en na de jaarmarkt was er straatfeest. Een straatfeest is precies wat het zegt dat het is; een feest, op straat, met waterig bier en best wel vrolijke mensen. Iedereen lacht naar je en het beste wat je kunt doen is boos terug kijken voor ze je vies bier aanbieden. Ondanks dat straatfeesten niet echt in mijn straatje liggen (ho ho ho, wat een leuke woordgrap! Bij gebrek aan een knopje wat je in kan drukken om publiek te horen lachen, zou ik het erg waarderen als je nu, achter je computer of telefoon, een schaterende neplach zou laten horen. Dankjewel!) was ik dan toch aanwezig. En nu ga ik jullie allen een geheim vertellen.
Mensen die mij kennen in het uitgaanscircuit, weten dat ik regelmatig verdwaasd alleen rondloop en zeg iedereen kwijt te zijn. Op avonden als gisteravond vind ik het echt heerlijk om me zo te voelen. Iedereen kwijt, niemand om op te letten of te wachten. Geen plakkerige handjes vasthouden om elkaar niet kwijt te raken, niet steeds over dronken hoofden heen roepen waar je bent. In je eentje, dwars door de massa, en proberen bij te houden wat je allemaal denkt. Het straatfeest roept een hoop mensen bijeen. Veertienjarigen scharrelen rond, likken het bier van de grond en denken dronken te zijn. Oudere vrouwen, geblondeerd en zonnebankbruin, staan luidruchtig te schuren. Op een klein podium staan mensen iets jonger dan ik te dansen op een medley van Grease. Ze kennen de tekst niet. De jongens doen net alsof er techno op staat en rammen hun vuist in de lucht terwijl Sandy zoetgevooisd zingt over haar zomer op het strand. Er knijpt iemand in mijn kont. Ik geef een toevallige elleboogstoot naar achter zonder om te kijken en hoop iemand flink pijn te doen. Ah, bekenden. Hoiii, ik ben iedereen kwijt. Wat zie je er leuk uit. Ja, leuk leuk leuk nee niet zo mijn muziek oh toedeloe! Ik wil eigenlijk helemaal niet stil staan, niet lang met mensen communiceren. Ik wil met mijn kapmes door dit oerwoud van belachelijkheid en nieuwe avonturen met dronken malloten beleven.
Plotseling kom ik aan het einde van de rij. Wil ik het straatfeest af, dan moet ik van mijn bier af. Ik drink de troep op en doe mijn stappen buiten het hek. Ineens is er zoveel lucht, zoveel ruimte. Maar nu ben ik echt iedereen kwijt, ik verveel me en ben alleen. En zo komt het dat ik op zo'n avond keer op keer de massa in duik. Puur eigenbelang. Het straatfeest is niet leuk, maar om een of andere reden is de ervaring dat wel. Zoveel heerlijke domheid op een avond. En het beste is om het dan af te sluiten met wel echt bier op een leukere plek.

Gondelvaart

2011-09-20T12:28:00.000-07:00

Ik heb van nature een afkeer tegen de gondelvaart. Het evenement trekt ieder jaar weer een hele reut mensen, de bruggen zijn dicht, het is overal irritant druk en daar staan ze dan, met z'n allen. Te kijken naar boten met daarop mensen die het duidelijk veel leuker hebben dan de kleumende mensen aan de kant van het water. De mensen op de boten staan zich uit te sloven; waar is het feestje? Nou, hier, op de boot. Niet daar, waar jullie allemaal staan. Lekker puh. En al die kleumende mensen staan zich terug uit te sloven, zo van; nou, zoals je ziet hebben wij het hier ook best gezellig. Lekker puh. En zo staan beiden partijen naar elkaar te loeren, over het water, en proberen elkaar duidelijk te maken hoe leuk ze het wel niet hebben.
Ik put overigens niet uit ervaring. Ik ben nog nooit van mijn leven op de gondelvaart geweest, of misschien ooit zonder dat ik het me kan herinneren. Wat ik zeg klopt dus misschien wel helemaal niet. Misschien heeft iedereen het wel echt heel leuk op de Gondelvaart. Of misschien kijkt niemand naar de bootjes en terug, omdat er eigenlijk hele andere dingen gebeuren op de gondelvaart. Misschien staat gondelvaart in het geheim wel voor paringsrituelen en lekkere hapjes. Of misschien gaat het nog wel veel verder en staat de gondelvaart voor dingen die ik me niet eens voor kan stellen. Mensen ondergeplakt met veren en Braziliaanse dansers die van de gondelvaart een wilder festijn maken dan men denkt. Buitenstaanders worden afgeschrikt door het idee naar slome bootjes met slingers te gaan kijken en insiders weten wat voor een broeierige avond het wordt en komen ieder jaar terug. Achter de vaart zit een geheime organisatie die lijsten heeft gemaakt; genodigd, niet gewenst en mogelijk geïnteresseerd. De mogelijk geïnteresseerden worden uitgenodigd door de genodigden, die als missie hebben om van de mogelijk geïnteresseerden terugkerende gasten te maken. Het is net een sekte. De niet gewenste mensen hebben vaak zelf al geen zin, maar worden wel in de gaten gehouden. Mochten zij impulsief worden en toch onderweg gaan naar de gondelvaart, dan wordt er een mannetje op af gestuurd die ze aan rijdt en met lichte verwondingen naar het ziekenhuis brengt, of - in extreme gevallen - wordt er een woest aantrekkelijk persoon van de andere sekse in gezet die de niet genodigde gast oponthoud geeft. Ik heb me te lang afgezet tegen de gondelvaart en sta op de zwarte lijst, neem ik aan. Nog een goede reden om niet te gaan. Wie weet wat voor enge kerel er in de flat tegenover me zit met een verrekijker om me te controleren. Maar meneer daar, maakt u zich geen zorgen en gaat toch zelf lekker naar de bootjes kijken. Ik ben echt niet van plan te gaan. Hoewel de Braziliaanse dansers me aan het twijfelen hebben gebracht. Voor heel, heel even.

Docenten

2011-09-19T12:29:00.000-07:00

Het is altijd spannend of de leraar grip op de klas krijgt. Nog spannender is; hoe hij het gaat doen. Wordt er geschreeuwd, of met een aanwijsstok op het bord getimmerd? Ik ken een leraar die zijn sleutelbos op de tafel liet kletteren. Een ontzettend vervelend geluid, maar het maakte niet dat iemand naar hem luisterde. De man die vandaag voor de klas stond droeg een te groot t-shirt. Hij heeft een kalmerend stemgeluid en een hippe bril die hem niet per se hip maakt. De man daagt niet uit tot irriteren en ik heb niks om over te praten, dus ik wachtte tot hij poging zou doen de klas stil te krijgen. Iedereen bleef praten. Hij gebood stilte tegen wat kletsers vooraan, maar het mocht niet baten. Vreemd genoeg, toen hij gewoon met zijn verhaal begon, werd het vanzelf stil. Of er nou geluisterd werd of niet, er werd in ieder geval niet doorheen gepraat. Stil respect, gok ik.
Ik weet niet waarom, maar de ene docent is als een zebrapad; daar moet overheen gelopen worden, en voor de ander staan de leerlingen wel stil. Er zijn twee recepten voor een goede docent.

Recept 1: De leuke docent
- Vriendelijkheid
- Vakkennis
- Heeft humor, maar weet wanneer het genoeg is
- Betrokkenheid
- In staat tot uitleggen zonder dat je spontaan in coma ligt
Recept 2: De ijzeren docent
- Duidelijke regels
- Scherpe controles
- Arendsogen
- Weet hoe je een stok achter de deur krijgt
- Vakkennis
- In staat tot uitleggen blabla hetzelfde

Wat slappe docenten missen is de broek die ze aan horen te hebben. Vaak zijn ze ook nog onhandig, weten niet hoe ze hun eigen regels toe moeten passen (het ene moment mag er muziek geluisterd worden, het andere moment wordt het oogluikend toegestaan en ineens krijg je strafwerk, wat niet gemaakt wordt omdat iedereen weet dat je de persoon in kwestie omver kiepert met de simpelste argumenten). Ook docenten die te graag populair willen doen redden het niet. Leuk gevonden is een kwestie van goed en leuk kunnen uitleggen en respect hebben voor de mensen die je les geeft, en niet iets wat je kan bereiken met 'coole' woordjes en constant filmpjes laten zien op Youtube om het ijs te breken.
Morgen heb ik helaas alleen maar docenten die ik graag mag. Dit betekend dat ik een stok achter de deur heb; ik wil mijn best voor ze doen en dat is iets waar ik zelf van schrik. Zit ik zomaar 's avonds huiswerk te maken in plaats van niks te doen. Griezelig.

Verzamelaars

2011-09-18T03:22:00.000-07:00

Het is ongelooflijk wat zich in huizen kan verzamelen zonder dat iemand expres doet. Ik stond voor de spiegel in de badkamer uitgaansresten van mijn gezicht te schrobben (waterproof make up is nooit opgewassen tegen regen, maar wel tegen make up remover en de kraan) toen de douche een eng geluid maakte. Ik stak mijn hoofd in de cabine, maar natuurlijk was er niks engs te zien behalve het propje haar in het afvoerputje. Plotseling zag ik mijn flaconnetje crème spoeling liggen. Deze is al ruim drie weken leeg, en inmiddels al drie keer uitgespoeld om nog van de restjes te kunnen genieten. Het ruikt ontzettend lekker, namelijk. Maar dit lag dus al drie weken leeg in de douche en niemand deed er wat aan. Ikzelf ook niet. Ook nu niet, hij ligt er nog steeds. Zo'n leeg flesje is een voorbeeld van verzamelspul waar niemand op zit te wachten.
Enkele voorbeelden:
- Bijna lege pakken yoghurt, karnemelk, sap en prikloze bodempjes frisdrank. Om een of andere reden is een bijna leeg pak iets wat je niet weggooit, maar ook niet gebruikt.
- Potjes pindakaas en chocoladepasta die er van de buitenkant vol uit zien maar dat helemaal niet zijn. Door inmiddels van korstjes voorziene plakkerige randen aan de zijkant van de pot lijkt het alsof er nog heel veel in zit. Elke keer opnieuw wordt zo'n potje gepakt, er wordt in gekeken en iemand walgt want iedereen haat schilferige chocoladepasta. Daarna wordt het potje weer gesloten en weggezet tot het baardgroei heeft. Ditzelfde geldt voor cupjes kruidenkaas (mensen eten kruidenkaas in opwelling en willen daarna heel lang niet, is mijn theorie. De restjes blijven altijd staan. Als er iets is wat snel baardgroei krijgt, is het kruidenboter. Hoewel tzatziki er ook wat van kan.)
- Plastic tassen. Ze worden bewaard uit milieuvriendelijkheid (waarom nieuw kopen als je kan hergebruiken?) maar op mijn moeder na vergeet vrijwel iedereen de oude zakjes mee te nemen en koopt dan toch maar weer een nieuwe bij de supermarkt.
- Elastiekjes. Ik geloof er heilig in dat er een soort bermuda driehoek enkel en alleen voor elastiekjes bestaat, en wel in dit huis. We kopen regelmatig nieuw maar ze zijn áltijd weg. En net als je dan een nieuw pakje heb gekocht, liggen er ineens overal elastiekjes. Op een dag kunnen we er waarschijnlijk een zwembad mee vullen en dan heb je het idee van een ballenbad, maar dan met elastiekjes. Wat overigens hoogstwaarschijnlijk erg onpraktisch is.
- Batterijen. Loze hulsjes zonder energie die niet meer van nut zijn en je alleen maar laten struikelen. (Jazeker, ik ben uitgegleden over een batterij.) Niemand weet welke er vol, een beetje vol of leeg zijn en niemand heeft zin om ze te testen en uiteindelijk in zo'n vrolijke batterij-prullenbak te gooien.
- Prullen. Lelijke beeldjes van clowntjes (ieks), gekregen van een demente vrouw uit de buurt, een raceauto uit een kindersurprise ei, kleine opbergbakjes waar niks inpast, gratis verkregen notitieblokjes waar alleen maar het woord 'hoi' op past, kapotte oortjes, etc.
Er zijn nog veel voorbeelden maar ik ben het typen zat en ik moet nog het een en ander opruimen. Doe-tip voor de zondag; kijk wat voor onzinnigheden zich in jouw huis verzamelt hebben. Nog een doe-tip: Gooi alles in een plastic zak en gooi het weg. Of verkoop het. Of maak een museum.

Reclame

2011-09-15T07:48:00.000-07:00

Dat reclame je reinste bedrog is, blijkt maar weer uit de manier hoe ze mensen afbeelden die met vervelende dingen te kampen hebben. Zodra de reclame tussen een leuke serie of film invalt, komt er om de haverklap wel een man of vrouw in beeld met een probleem. Vooral de vrouwen hebben nog nooit van een zondag-op-bank-in-joggingbroek gehoord. Ze lopen áltijd en overal in hippe veertigers kleren, hun haar in een parmantig knotje en ze hebben tijd om naar werk te gaan, met vriendinnen te lunchen en ondertussen ook de was te doen en de kinderen naar school te brengen, waarbij ze rugtasjes met zelfgesmeerde boterhammetjes meekrijgen. Deze vrouwen zijn ontzettend blij, gelukkig, ze hebben hun leven op de rails maar oh nee! Ineens overvalt hen diarree. Heel even ben je inwendig aan het juichen omdat het rotwijf even iets heeft wat haar niet mee zit, maar helaas is ze binnen een seconde alweer even vrolijk als voorheen dankzij haar smelttablet. Hoera!
De mannen in de reclame zijn vrijwel altijd een beetje onsmakelijk gebruind, met net zo'n stralende glimlach als mevrouw en ze hebben schimmelnagels, wratten of iets met maagzuur. Mannen worden verdacht vaak geassisteerd door lelijk geanimeerde superheldjes die uit keukenkastjes klimmen, of een smerig beestje wat zich 'Schimpie' noemt en je teen inkruipt. Blijkbaar denken de mensen achter de reclame dat een filmpje met een man alleen niet overtuigend genoeg is.
De meest oppergelukkige vrouw uit de reclame wereld is de vrouw die ongesteld is. Zij is namelijk de hele dag aan het touwtje springen in een witte broek, of wordt vergezeld door twee nors kijkende mannen die waterbestendig zijn. De ongestelde vrouwen willen altijd zwemmen, sporten en witte kleren dragen, en gelukkig kan dat nu ook dankzij de nieuwe superslorp tampon. Of wat dan ook.
Ten slotte is het dan ook aan de reclame mensen om compleet onlogisch op situaties te reageren. Zo stuurt de een haar hond naar school om de kinderen hun pakjes drinken te brengen, en de ander is rustig yoghurt aan het eten als ze plotseling een wasbeer ziet die uit haar kapstok tevoorschijn komt. De vrouw is zo overdreven nieuwsgierig dat zij zelf tussen de jassen door kruipt en in een prachtig natuur gebied terecht komt. Terwijl de gemiddelde vrouw waarschijnlijk met een mattenklopper die vieze wasbeer van haar schone tapijt had gejaagd.
Nu ik dit alles zo bekeken heb, wil ik eigenlijk best graag zelf de reclamewereld in. Ik ben er van overtuigd dat ik nog veel stompzinnigere dingen kan bedenken dan wasberen in combinatie met kapstokken en yoghurt.

Schoolfoto

2011-09-14T11:09:00.000-07:00

Die schoolfotograaf dus. Ik had er al een paar woorden over geschreven, en hier is het vervolg.
Ik liep rustig heen en weer met een paletje verf en wat terpentine toen mijn mentor naar me juichte dat hij mijn foto's had. Ik opende mijn mond en hij stopte de envelop erin, want mijn handen zaten vol en ik vind mijn mond best een handig iets om dingen mee te verplaatsen of tijdelijk herbergen. Ik voelde me een brievenbus, wandelde naar de gang. In de groeven die mijn kaken hadden achtergelaten op het papier, zaten etensresten. Maar de inhoud van de envelop was nog steeds onsmakelijker. Ik zag mijn hoofd en wist dat datzelfde hoofd er nog dertig keer achter zat, in allerlei belachelijke formaten en een paar voorzien van kitcherig amateur photoshopwerk, bijvoorbeeld een mosterdkleurig sepiaatje en een met zo'n dramatisch zwart wazig randje. Ik bekeek mijn mond. Aan de ene kant is mijn mondhoek zo krampachtig naar beneden getrokken dat je zo mijn wangholte inkijkt. De ander had minder zijn best gedaan waardoor ik niet eens volledig, maar slechts half krampachtig lach. Ik draag twee lichtgevend rode puisten op mijn voorhoofd. Ik heb vrijwel nooit heel erg last van mijn huid, maar ik denk dat zelfs mijn hormonen ontregeld raken van de schoolfotograaf in het vooruitzicht. Ik had geen moeite gedaan de dingen te camoufleren - de foto werd toch niet mooi en ik was niet van plan eerder uit bed te komen om mezelf op te knappen, want de situatie is elk jaar hopeloos - en met de dure professionele camera kiekte de flapdrol mij zo gedetailleerd mogelijk. Ik snap überhaupt niet waarom ze dat doen, overigens. De camera zo afstellen dat je heel veel details ziet. Ik snap dat de man dan overkomt alsof hij goed is in fotograferen, maar de gevolgen zijn dramatisch.
In ieder geval, ook zonder de stoplichten op mijn voorhoofd was de foto een geval van doe-maar-niet geweest. Ik had genoeg van mijn tronie en draaide om naar de klassenfoto. Er stond een jongen op met zijn ogen dicht. Ik vroeg me af of er van alle foto's die er gemaakt waren van deze klas, er niet een was waar de jongen ten minste met zijn ogen open stond. Had de man die dit uit had gezocht zelf geen ogen? Het minste wat je voor ons arme kinderen kunt doen is ons wakker laten lijken op die foto. De knul staat nu in het fotojaarboek alsof hij net een beroerte heeft gehad. Nouja, ik ben blij dat ik het zelf niet ben die er zo bij staat. Ik sta er exact hetzelfde op als op de persoonlijke foto, met een enge verkrampte lach. Ik denk dat ik de foto's maar weer terug aan school doneer. Geen idee wat zij er mee gaan doen. Snorretjes op me tekenen, waarschijnlijk. Misschien is dat maar beter. Zo'n snor misstaat mij niet.

Cirkel

2011-09-13T09:31:00.000-07:00

Het is zo vreselijk irritant hoe de weken op elkaar lijken maar elke dag weer de kans grijpt je nieuwe verplichtingen te geven. Je ruimt je kamer op op zondag, maakt je huiswerk. Maandag kleed je je om en zoek je je boeken, en je kamer is weer rommelig. Maar als je thuis komt moet je opnieuw aan school werken. Bovendien is het niet rommelig genoeg om er je computer voor uit te zetten en ook niet om er tien minuutjes later voor naar bed te gaan. Dinsdag is je tapijt zoek, net als je nagellak remover, want je wilt al weken je nagels ontdoen van de zielige restjes lelijke verf, maar steeds als je de nagellak remover probeert te vinden of daadwerkelijk vindt, komt er weer iets nieuws op je pad waar je aan moet denken. Afijn, je zoekt de nagellak, maar de teringzooi is als een golvende zee; overweldigend en mogelijk om in te verdrinken. Je wilt een muziekje aan zetten om het gezellig voor jezelf te houden tijdens het opruimen, maar je ontdekt dat je elke keer weer dezelfde muziek draait. Tegelijkertijd ben je te onvooruitstrevend om iets nieuws van de muziek wereld te proeven. Je durft ook niet, want je bent bang dat je iets kiest wat per ongeluk hartstikke commercieel is en in die wereld wil je je niet begeven. Voor de zoveelste keer draai je je spirituele zweefmuziek met fijne bas tonen en zoete mannenstemmen, terwijl je je kamer zo warm mogelijk maakt en spullen van de grond raapt. Je vindt een boek, zakt neer en leest drie hoofdstukken in een onprettige houding. Daarna ben je vergeten wat je ook alweer aan het doen was, maak je beneden wat chocolademelk en ga je naar bed, zorgvuldig wandelend over de stukjes vrijgemaakt tapijt. Je wordt wakker en hebt geen huiswerk gemaakt, dus je begint te stressen op woensdag en maakt je kamer in een wip weer een rotzooi. Je haat de dag omdat het woensdag is en eenmaal thuis doe je helemaal niks wat je je voorgenomen had. 's Avonds neem je een bad, en onder genot van keiharde dubstep ruim je eindelijk je kamer op. Maar dan is het donderdag en je hebt eigenlijk opnieuw vrij weinig voor school gedaan. Gelukkig bluf je je met je pokerface door de dag heen, maak je je huiswerk in een tussenuur en kom je er thuis achter dat je eigenlijk iedere dag wel tegen iemand roept dat je 'Er aan komt, jaahaaa, jezus.' of 'Doe de déur dicht!', want niemand doet ooit de deur dicht omdat niemand begrijpt dat je nu eenmaal geen frisse lucht wilt in je puberale kluizenaarsbestaan. Het is vrijdag en je hart bloeit, je hebt een excuus om niks te doen, nergens niet, en 's avonds doe je 'lekker wat voor jezelf, misschien met anderen'. Zaterdag werk je, vloek je, drink je, zondag kater je je dag door en voor je het weet sta je je kamer op te ruimen. Terwijl je weet dat het morgen alweer rommelig is. Maar op dat moment is dat niet iets waar je je druk om maakt.

Einde

2011-09-12T09:05:00.000-07:00

Ik hou van middagen als deze. Niet om wat ik doe of wat ik gedaan heb, maar om de wolken die zo vreselijk snel voorbij vliegen. Het zijn net mensen. In haast, altijd aan het veranderen zonder het zelf door te hebben. Lichte stukken en schaduw. Geen tijd tijd om de zon lang te bedekken of zich met andere wolken te versmelten, enkel bezig met het groeien en inkrimpen, imponeren en inslinken. Het ene moment een onschuldig sliertje room en het andere moment een donkere kwaadaardige eindbaas, om daarmee het zoveelste eind van de aarde aan te duiden.
Ik denk wel eens dat moeder Aarde het met ons gehad heeft. Ze heeft veel geduld maar niks is voor eeuwig. Nog even en het is tijd voor de grote schoonmaak. Ze zal zich ontdoen van ziektekiemen, van ons mensen die haar bronnen hebben uitgeput en haar huid hebben vervuild. Ze zal de wolkenkrabbers van haar gezicht schrobben met overstromingen en fabrieken laten verdwijnen tijdens aardverschuivingen. Ze verlost de derde wereld van het lijden en de verwaande lui uit Europa uit hun droomwereld. Ze maakt een eind aan het menselijk overschot en begint overnieuw met een schone lei. En ze hoopt dat het weer flink lang duurt voor er weer zoiets stompzinnigs als 'de mensheid' ontstaat. En ik hoop oprecht dat als er zoiets gebeurd en er een nieuwe mensheid ontstaat, dat ze niet net zo slordig met elkaar en hun leefwereld omgaan als nu gebeurd.
Ik geloof overigens niet dat er een datum uitgerekend kan worden waarop het eind der tijden begint. Ik vind het verwaand om te denken dat met ons eind het einde van de wereld gelijktijdig is. Wij zijn namelijk afhankelijk van de aarde, en niet andersom. Ik ben ook niet zo negatief ingesteld om te hopen dat er binnenkort een einde aan komt voor ons. Maar het lijkt de laatste tijd wel alsof de wereld koorts heeft. We worden bestreden met natuurrampen zoals ons lichaam dat zou doen met ziekteverwekkers. Wie weet is dat over twee jaar weer over met al dat gerommel, ik weet er eigenlijk niks van. Maar ik probeer toch maar te genieten van middagen als deze, wanneer de wolken zo ontzettend snel voorbij zweven. En ik vraag me af welke generatie er als laatst van zal genieten.

Geheim

2011-09-11T04:41:00.000-07:00

Ik zou je graag dingen vragen
Over dingen doorzagen
Uit pure nieuwsgierigheid
Of eigenlijk onzekerheid

Ik zou graag weten
Wat ik niet weten mag, of kan
Of wat gewoonweg niet gaat
Omdat er het woord
Geheim
Voor staat

Ik voel me altijd dat boek
Wat wel voor iedereen te lezen is
Maar tot mijn eigen ergernis
Zijn de woorden omgedraaid

Ik wil graag weten
Wat er verscholen ligt
Of wat ik simpelweg niet lezen kan
Maar soms vind ik
In letters, woord, gedicht
Een nieuw gezicht

En dan besef ik me
Dit is dat gehate
En dan wil ik uit het diepst van mijn hart
Dat ik mezelf erbuiten had gelaten

Dit zat in mijn hoofd toen ik wakker werd, om half twee. Half twee. De dag is als het ware al voor me uitgeschreven. Tegen de tijd dat ik ontbeten heb, is het avond. Dus greep ik maar meteen de kans aan hier neer te dumpen wat ik dacht zodat ik niet later op de dag een heel chagrijnig stuk schrijf.

Oud

2011-09-10T12:18:00.000-07:00

Ik ben nog steeds boos op de oude vrouw van vanmiddag. De volgende situatie deed zich voor: Niels en ik zaten rustig te schminken. Uiteindelijk besloten we op te ruimen, want er was niet zoveel tijd meer. Natuurlijk hebben we wel vaker mensen die net op dat moment aan komen kakken en die we dan helaas weg moeten sturen. Dat wordt dan maar voor lief genomen. 'Volgende keer beter.' troost mama, en geeft zo'n kind een koekje. Vandaag kwam er een breed lachende bejaarde naar ons toe met haar hoogblonde kleinzoon. 'Kun je hem nog even doen?' en voor we nee konden zeggen voegde ze daar 'Jawel he, met eentje ben je toch zo klaar.' aan toe. Ze dropte haar kind op een krukje, vertelde toen dat het anders zo zielig was, omdat haar andere kleinzoon ook al geschminkt was, en vertrok zelf naar het terras. We hadden al meerdere kinderen afgewezen voor de oude vrouw langs kwam, wat dus helemaal niet eerlijk is, en daarbij waren alle spullen al opgeruimd. Ik had heel erg de neiging te zeggen dat het mens en haar kleinzoontje op konden rotten, terwijl ik normaal beleefd glimlach en snel een gezicht vol klieder. Mijn vijandigheid kwam door de bejaarde, die haar bejaardheid als een soort VIP pas gebruikte.
Ik kan er niet tegen. Mensen die beseffen dat ze oud genoeg zijn om beleefdheid af te dwingen. Een gerimpeld hoofd is niet genoeg. Beleefdheid is ook iets wat je moet verdienen. Veel oude mensen denken bevelen uit te kunnen delen, omdat ze oud en verschrompeld zijn. Het idee erachter is waarschijnlijk dat jonge, gezonde mensen iets over moeten hebben voor de fossielen, en ook dat hen moeilijk iets geweigerd kan worden. Is een bejaarde minder mens of juist meer? Als het oudje had geglimlacht en het gewoon lief had gevraagd dan was ik waarschijnlijk bezweken. Nu was het me opgedrongen, en had ik zin om een pot schmink naar het witharige achterhoofd te gooien.
Ineens vraag ik me af of dit niet de achterliggende gedachte is achter de angst voor vergrijzing. Mensen worden hier te oud. Mensen die niet zo lang door blijven strompelen krijgen niet eens de kans een vervelende grijze dictator te worden. En nu blijkt dus ook nog dat het er steeds meer worden. Ik durf dit soort dingen eigenlijk niet uit te spreken. De 'je moet beleefd zijn tegenover ouderen' is al zo ver door gedrongen in onze cultuur, dat waarschijnlijk veel mensen vinden dat het niet kan om zoiets te schrijven. Dat is nog niet eens mijn grootste angst, want ik hou wel van het schoppen tegen heilige huisjes. Nee, ik zie nu al beelden voor me van de woedende bejaarde menigte die ik mogelijk op mijn dak krijg.

Willenmaarnietkunnen

2011-09-09T05:23:00.000-07:00

Sommige dingen in het leven wil ik zo graag kunnen of hebben, maar zijn nagenoeg onmogelijk, in ieder geval voor mij. Op zo'n moment, als ik denk 'ikwilikwilikwil!'maar mijn hoofd dan bittere teleurstelling aan het idee toevoegt door me erop te wijzen dat het niet kán, dan voel ik me zwaar beperkt.
Deze dingen stellen mij teleur omdat ik het niet kan:
- Met mijn mond dubstep na doen. Ik zou mezelf zo geweldig vinden als ik dat kon maar het lukt niet.
- Zomaar ergens staan en dan opeens je been in je nek leggen. (Dit is in principe niet onmogelijk, maar ook als ik zou oefenen val ik op het moment suprême gewoon om. Ik heb totaal geen evenwichtsgevoel, daarom zegt de wii fit dat ik 63 jaar ben. En dan lig ik daar, op de grond, met een been in mijn gebroken nek. Waarom zeg je eigenlijk in je nek? Waarom niet er naast? Het is toch niet zo dat je dat been dwars door je vlees heen boort?)
- Heel cool naar iemand fluiten. Ik kan niet fluiten. Ik faal in het leven.
- Elegant een panty afstropen. Ik raak meestal in de knoop, word woedend en snijd de panty aan flarden met mijn teennagels.
- Mooi weer kunnen maken. Ik krijg veel te weinig vitamine D binnen.
- Een toverfee ouder. Het liefst Cosmo. Ik bedoel, hallo, groen haar en een stuiver die Phillip heet. Maar het is een meisjesstuiver! Klopt, ik kan de meeste afleveringen van Fairly Odd Parents dromen. Ik vind het grappig. En het maakt dat ik ook een toverfee ouder wil.
- Haargroeimiddel dat écht werkt. Want de advertenties die ik krijg via de spam, daar geloof ik niks van. Zelfs als je het bestelt en daadwerkelijk iets binnen krijgt, dan is het hoogstwaarschijnlijk viagra. Ook als je een koelkast hebt besteld. Of een laptop hebt gewonnen.
- Een apparaat die je aansluit op je hoofd, en waar je dan een boek in stopt, en daarna zit de inhoud van het boek in je hoofd. Dat zou ontzettend handig zijn. Maar zorgt waarschijnlijk wel voor migraine aanvallen.
- Een geheime hut. Maar wat vroeger niet lukte (geheime hutten werden altijd ontdekt en gesloopt door 'de grote jongens'.) werkt nu vast nog steeds niet.
- Een poesje of varkentje. Maar een poesje mag ik niet, dus naar een varkentje durf ik al helemaal niet te vragen.
- Zo'n oven uit 'de Sims Abracadabra!'. De taarten die daaruit kwamen zagen er altijd zo lekker uit. En elk baksel bestond maar uit drie ingrediënten, om het overzichtelijk te houden. Overzichtelijk, daar hou ik soms wel van.
Ik vind persoonlijk niet dat ik erg hoge eisen stel, maar dat zal wel aan mij liggen. Nu ga ik heel hard de kamer uitrennen want ineens maakt de ramenwasser mijn raam schoon en ik vind het een enge kerel en ik weet niet waar ik kijken moet.

Beheerst

2011-09-08T09:30:00.000-07:00

Eén van de belangrijkste dingen aan volwassen worden is het neutraliseren van je emoties, of eigenlijk; het neutraliseren van emoties die je aan mensen laat zien. Als klein kind mag je heerlijk stampen, schreeuwen, juichen, gillen en dansen. Van de puberteit wordt gezegd dat je met je emoties leert omgaan. Oftewel; dagenlang alles opkroppen en daarna een huilbui krijgen en een boek dwars door de televisie heengooien, vervolgens brullend naar boven rennen, tot bedaren komen en opnieuw beginnen met opkroppen.
Uiteindelijk ben je groot en moet je het volgende doen; je emoties doseren. Zo mag je wel blij zijn, maar euforisch ben je alleen als je lotto wint. En zelfs dan mag moet het blijven bij ongeveer 5 seconden gillen, rennen en ontroerd huilen, want daarna moet je gezicht weer in plooi zijn, zodat je met een glimlach kunt vertellen wat je nú toch overkomen is. Ben je boos, dan moet je in een beheerst gesprek je boosheid laten vloeien via snerende woorden, en eenmaal thuis snel gaan mediteren of je beste vriendin opbellen om je even te laten gaan. 'Even laten gaan' is belangrijk om toe te voegen, want je moet wel volstrekt duidelijk maken dat je niet altijd zo'n emotioneel wrak bent.
Ik vind dit lastig. Ik denk dat mijn emoties beheersen iets is wat ik nooit onder de knie zal krijgen. Ik hou van springen als ik blij ben, en van stampen en grommen als ik boos ben. Ik heb geen standaard gezicht voor de buitenwereld, en als ik neutraal kijk dan kijk ik nors. (En op zo'n neutraal moment word ik écht nors als mensen tegen me zeggen dat ik vrolijk moet kijken. Bemoei je met je eigen zaken, met je enge plastic prethoofd.) Nu was ik me ernstig aan het zorgen maken over het feit dat ik mezelf nooit onder controle zal krijgen. Ik was bang dat ik nooit tussen de rest van het grown up volk zou passen.
Tot ik wat beter keek naar mannen die voetbal keken. En vrouwen die een wijntje drinken met hun collega's. De mannen schreeuwden als jongetjes, de vrouwen giechelden als verliefde schoolmeisjes. Waarschijnlijk was niemand echt van plan ooit volwassen te worden. En zo te zien hoeft dat ook niet. Niet helemaal.

Gym-tips

2011-09-07T08:42:00.000-07:00

Zonder gym en wiskunde zouden schoolweken al minder dramatisch zijn. Beiden dingen zijn totaal niet voor mij weggelegd. Nu kan ik me van wiskunde de noodzaak nog voorstellen omdat het om belachelijke redenen hoog in het vaandel staat. ('Je hebt overal wiskunde voor nodig!' De meeste mensen noemen vervolgens zaken op waar je al een heel eind komt met 'gezond verstand'.) Maar sporten, dames en heren, sporten? Willen uitblinken in sport doet me denken aan slechte Amerikaanse films en iedereen weet dat Amerikanen rare prioriteiten hebben. Sport is dus ook een rare prioriteit. Maar daarom helaas niet minder verplicht. De meeste mensen doen graag alsof ze gym niet zo erg vinden maar zo rond sporttijd zijn er ineens wel verdacht veel zieken. En de mensen die niet op tijd iets bedacht hebben zitten met lange gezichten op de bank. In te krappe sportbroekjes. Mij maak je niet wijs dat iedereen gym leuk vind. Hier zijn wat trucs & tips om gym aangenaam te maken/te ontwijken!

1. Als je je ziek voor gaat doen, beschrijf je pijn en kwellingen vooral met veel vieze details. Dan durft je leraar je ook niet meer te roepen om rottige klusjes te doen of 'het alsnog te proberen'. Dus niet;'Ik heb buikpijn.' maar 'Ik heb buikpijn, want ik kamp al de hele week met diarree. Het heeft me vannacht flink wakker gehouden. Vanochtend wel zo'n smelt tablet genomen, maar die is zeker al uitgewerkt, want ik durf werkelijk geen stap te zetten. Ik voel het borrelen, snapt u.'
2. Maak misbruik van wat je hebt! Je platvoeten, vrouwelijkheid, puberteit (groeipijn!), bochel en jubeltenen zijn een prima excuus.
3. Als je de indruk wilt wekken fanatiek mee te doen, maak dan veel herrie terwijl de leraar naar je kijkt. 'HIERR. HIEEER! JA, MOOI! LEKKER ZO!' Niet te lang doen, anders denken je medespelers misschien dat je serieus fanatiek bent en dan gooien ze een bal naar je.
4. Als je rondjes moet rennen is het handig om zo nu en dan je veters te strikken. Tegen de tijd dat je klaar bent heeft rest met een beetje geluk alweer een rondje gerend en kun je weer meehopsen.
5. Aanstellen is een goede optie als je wel een goede indruk wil maken. Zeg aan het begin van de les 'Ahh, mijn knie doet weer eens pijn, maar ik ga het gewoon proberen!' Vervolgens eventjes wat heen en weer rennen, op de grond neerzakken en gepijnigd kreunen. Niet 'au' zeggen maar 'ahhhhhh', dat doen sportievelingen. Om het overtuigend te laten lijken; eerst overeind komen en zeggen dat het wel gaat, en daarna met verkrampt gezicht weer ineen zakken. Niemand kan beweren dat je het niet geprobeerd hebt.
6. Zoek klaagmaten en klaag je suf over hoe achterlijk gym is.
7. Neem je scherpe oog voor detail mee en lach mensen uit om hun x-benen, zichtbare vormen van geslachtsdelen (door broekje heen, uiteraard), of turf hoe vaak persoon x deze gymles al aan haar push up bh gefrunnikt heeft.
8. Zorg dat je flink stinkt zodat niemand je in de buurt wil hebben of met je samen wilt werken. Lekker rustig.
9. Gooi een bal uit het raam en ga hem halen. Breek daarbij je been en mis minimaal zes weken gym!
10. Plak je oog af met zo'n vrolijke winnie the pooh sticker. Zeg dat je een lui oog hebt en geen diepte kan zien. Als je niet geloofd wordt; tegen een muur aanlopen en dan verwijtend gaan snikken dat je toch al zéi dat je geen diepte kon zien. Daarna lekker op de bank zitten, je andere oog ook afplakken en fijn een slaapje doen.
You're welcome!

Beruchte schooldagen

2011-09-06T05:45:00.000-07:00

Pas toen ik op het krukje van de schoolfotograaf zat, besefte ik dat school ondanks alle ellende alsnog dieptepunten kent. Eén daarvan is de schoolfotograaf. Ik zat me nog te bedenken hoe ik met de situatie om moest gaan toen de man al een vreselijke zin uit zijn duim had gezogen.
'Eventjes lief lachen!' De schoolfotograaf is het type buschauffeur met rothoofd, om nog maar te zwijgen over het stomme overhemd wat hij droeg en natuurlijk het feit dat hij er in al die jaren niet in was geslaagd een normale foto van me te maken. Ik wilde kwaad grimassen maar mijn verstand overwon en nu sta ik, net als ieder jaar, als een duf grijzende en glimmend blozende tuinkabouter op de foto. Heel mooi, vond hij. Ik wed dat zijn tuin vol kabouters staat. Daar is hij echt het type voor.
School kent nog meer van dit soort momenten. Vooral de evenementen die leuk bedoeld zijn komen vaak uit de verf als misselijkmakend. Sportdag (gelukkig heb ik dat al een poosje niet gedaan) staat ook in mijn Beruchte Schooldagen lijst. Het dodelijkst aan de sportdag zijn de fanatiekelingen die het voor al het normale volk verpesten. De fanatiekeling is te herkennen aan een sportieve slagzin ('Team, we gaan ervoor!'), overdreven zorgvuldig uitgekozen sportkleding, de koortsachtige ik-wil-winnen grijns en in het ergste geval de zweetband. Vermijd dit soort mensen op sportdag. Ze zullen het namelijk niet oké vinden dat je tijdens het volleyballen op de grond gaat zitten om grassprieten te plukken om naar mensen hun hoofd te gooien.
Hoog bovenin de Beruchte Schooldagen-lijst staat de Kerstviering. Deze mag dan misschien leuk zijn op andere scholen, in mijn herinnering staan al talloze kwellingen gegrift. Afgelopen jaar heb ik uit verveling de viering vier keer meegekeken. Het was om te janken. Ieder jaar een gruwelijk slecht toneelstuk waar ik het moraal en ook de kerstgedachte niet in kan vinden, een stom verhaal of gedicht en een tenenkrommend filmpje waarin leraren geïnterviewd worden.
Er kan nog genoeg gezegd worden over de Sinterklaasviering, de schoolfeesten, het rondje meer, de shuttle run test en verplichte informatie of cultuur avonden. Maar mijn energie is op omdat ik al zoveel irritatie in die vreselijke schoolfotograaf heb gestoken. Dus ik zeg toedeloe en ga een slaapje doen.

Lavalamp

2011-09-05T11:47:00.000-07:00

Voor mijn verjaardag kreeg ik een lavalamp. Hij is nu dus bijna drie weken in mijn bezit en ik ben erachter gekomen dat het ding me op het lijf geschreven is. Niet letterlijk natuurlijk. Er is weinig draagbaars aan een lamp. Tenzij ik het kapje eraf zou halen en op mijn hoofd zou zetten als een vrolijk soort hoedje. Maar dat doe ik niet.

De lavalamp is nutteloos doch geweldig vermaak, een warmtebron, een perfect lampje voor als ik bang ben in het donker en natuurlijk is het een ode aan de jaren zestig en zeventig, een tijd waar ik misschien beter geboren in had kunnen worden. Ik denk dat het merendeel van deze generatie nooit van het verbluffende effect van een lavalamp heeft kunnen genieten. Daarom zal ik eens beschrijven wat voor fantastisch spektakel het is.

Eerst zet je de lavalamp aan. Het geeft een lief zacht licht waar je spontaan een beetje blij van wordt. Maar de 'lava' zit nog saai en modderig te wezen op de bodem van de lamp. Heb geduld! Langzaam komt de massa omhoog als een rijzende cake, steeds voller en hoger en steeds kruimiger van substantie. Wat een feest! De korst knapt en plotseling spuit de zachtere onderlaag die al gesmolten is de lucht in. (Als dit bij je cake gebeurd heb je iets raars gedaan.) Dit zorgt voor de meest spannende vormen, want uit elke streng lava komt om de haverklap weer iets nieuws ontsproten. Net als je een grasmaaiende man of Donald Duck in je lavaschepsel hebt ontdekt, heeft het topje van het geval er genoeg van en laat zich met een grootse klotsende beweging van zijn moeder scheiden. De baby zwemt omhoog, van plan om op avontuur te gaan, maar botst dan tegen de de bovenkant van de lamp. Dat is leuk! Zijn domme broertjes en zusjes zwemmen achter hem aan en versmelten met hem. Zacht sluimerend loert de massa van boven naar beneden. Maar daar komt mama! Een gigantisch flubberig balletje maakt een fantastisch pulserende beweging en voegt zich bij haar kinderen. Maar door moeder is het geheel veel te zwaar geworden. En voor ze het weten druppen ze weer naar beneden, tegen de stroom in. Sommigen versmelten met anderen, maar de meeste bereiken het gloeiend hete thuisfront om al gauw opnieuw een poging doen om op avontuur te gaan.

Met een beetje gevoel voor humor (ik vind alles grappig) en een rijke fantasie (ik maak fantastische dingen mee in mijn hoofd) is een lavalamp haast net zo leuk als een film. Ik kan me voorstellen dat vrolijk spacende hippies er al helemaal van in de ban raakten. Ikzelf stort me nu regelmatig volledig op het focussen op de lavalamp, terwijl ik op bed lig en muziek luister. Ik heb maar weer aan mezelf bewezen dat ik weinig nodig heb voor een leuke avond.

Midnight blogpost

2011-09-03T17:35:00.000-07:00

Regen is een vreemd iets. Ik was warrig en warm toen ik vertrok en nu, tien minuten later, ben ik fris, zeiknat, koud en ik heb zin om te schrijven. Ik heb mijn kleren uitgedaan omdat ik een spoor van nattigheid achterliet en draag nu een handdoek op mijn hoofd. De bedoeling was een soort tulband, maar het komt er op neer dat het als een slap saucijzenbroodje op mijn hoofd ligt. Dit omdat uit elke pluk haar steeds een nieuw stroom water kwam die me irriteerde als ik me net had afgedroogd.
Ik heb zwarte verf op mijn wimpers en nu op mijn vingers en mijn buik. Op mijn buik omdat ik met mijn zwarte vingers langs mijn buik ging. Misschien is de donder en de bliksem iets te veel van het goede. Ik wil nog wel een beetje in de zonnige stemming blijven.
Ik heb een pad gered. Het dier sprong dolgelukkig door de zompige nattigheid, maar wel op het asfalt. Er reden auto's. Ik zag het al voor me, hoe hij fel licht voor het laatst zou zien en daarna zijn zachtroze ingewanden uitgesmeerd over de weg. Het kwelde me. Zoiets gun je niemand. Ook niet als het een pad is. De pad wilde niet gevangen worden. Ik sprong steeds op het verkeerde moment. Toen ik hem of haar te pakken kreeg kromp hij of zij ineen. Zoals spinnen dat doen. Alleen was dit een pad. En ik heb hem bij de bosjes gezet. Ik hoop niet dat hij nu weer over de weg heen kroelt.
Ik had wel zin om te schrijven. Ik weet alleen niet of ik een punt bereik vandaag. Ik voel dat ik honger heb maar de trap is een lange weg naar beneden. Soms droom ik van een lief klein koelkastje op mijn kamer. Gevuld met lekkere broodjes met kaas.
Ik heb het eigenlijk best wel koud, mijn oren jeuken en die handdoek op mijn hoofd ligt daar nog steeds. Als ik in de spiegel kijk voel ik me een beetje raar. Zwarte ogen en een pyjamabroek en een handdoek op mijn hoofd. Morgen weer een dag.

Bushokje

2011-09-02T07:10:00.000-07:00

Vreemd. Het voelt als zondagmorgen op een Franse camping ergens in het zuiden. In de schaduw van de bomen is het nog net te koud maar in de zon is het al benauwd genoeg om acuut hoofdpijn te krijgen. Ik voel me vrij opgewekt en de verlaten straat maakt het beter. Het lijkt wel alsof er niemand onderweg is behalve ik. Ik hoop dat ze er is. Ze is er altijd maar toch is het iedere ochtend een verrassing.
Ik fiets voorbij een kat die voor pampus in het gras ligt. Hij rolt zijn vacht door stinkende opgedroogde modder en lijkt te genieten. Ik kijk naar de bushalte, maar ik zie haar niet. Het voelt als een teleurstelling.
Toen ik twee weken geleden voor het eerst naar school fietste spotte ik een vrouw aan de kant van de weg. Ze wachtte op de bus en had een beetje trieste ogen. Ze was niet het type woest aantrekkelijk, zoals sommige vrouwen dat over zich hebben, maar ik kon het niet helpen dat ik haar gewoon mooi vond. Ze had zo'n gezicht waarvan elke rimpel een verhaal leek te hebben. Toen ik voorbij fietste keek ik haar aan en ze glimlachte. Ik glimlachte terug. Als ik oogcontact maak glimlach ik altijd. Het is een gewoonte geworden. Sommige mensen hebben daar totaal geen oog voor en staren door me heen, maar deze mevrouw ving mijn lach op en ze leek er blij mee. Misschien was dit ook haar eerste dag, op weg naar nieuw werk of een opleiding. Op haar gezicht stond te lezen dat ze er geen zin in had, maar ik vond het leuk dat ze, net als ik, glimlachte toen we oogcontact hadden.
Nu kijk ik iedere morgen naar de bushalte en dan staat ze daar weer. Het is vreemd, onze ogen kruisen als oude bekenden en hoewel ik nog nooit een woord met haar gewisseld heb, ben ik altijd even blij om haar te zien. Het is alsof ze me weerspiegelt. Alsof ze me bewijs geeft; kijk, er is nog iemand die door de dagen heen kruipt en elke dag moed verzamelt om weer op weg te gaan. Er is nog iemand die er soms zin in heeft en soms helemaal niet. Ik weet dat ik niet alleen ben, maar deze mevrouw lijkt er het bewijs van.
Ik fiets al bijna voorbij de bushalte als ik zie hoe ze aangelopen komt. Ze is later dan normaal maar lijkt geen haast te hebben. Ook zij lijkt te genieten van de stille zonnige straat. Het voelt als zondagmorgen op een Franse camping in het zuiden. Alsof iedereen slaapt. Maar als we naar elkaar glimlachen weet ik, dat ook zij weet dat het eindelijk vrijdag is.

Huid

2011-08-31T11:17:00.000-07:00

Toen ik vanmorgen een vluchtige blik in de spiegel worp, constateerde ik drie rode vlekjes aan de zijkant van mijn neus. Ik keek wat beter, maar er leek niks achter te zitten. Geen loerende puist die elk moment omhoog kon poppen, geen rare ontstoken haarzak. Gewoon een beetje rood. Ofzo. Verder had ik dezelfde mee-eters die ik al heb sinds ik mijn babyhuidje van me afgegooid heb en hele kleine ogen omdat ik niet goed ben in opstaan.
Toen ik me uitkleedde voor het douchen zag ik ook een raar plekje op mijn bovenbeen. Er viel weinig aan te analyseren, het enige wat ik kon concluderen was dat het er een beetje raar uitzag. Onder de douche leek de huid op mijn handen ineens zachte was; alle aderen zag ik er doorheen lopen. Heel naar.
Wat ik maar wil zeggen; ik krijg de kriebels van huid. Ik ben misschien een beetje hypochonder, maar van het minst of geringste aan mijn huid denk ik al dat er iets mis is. Ik vind huid ook een beetje vies. In Black Swan is er een scene waarin de hoofdpersonage een velletje van haar nagelriem aftrekt wat dan heel ver doorscheurt. Toen ik dat gezien had kon je me zo'n beetje van het plafond af peuteren. Ik kan tegen een hoop vieze dingen, maar niet tegen velletjes.
Mijn grote geluk (of ongeluk, het is maar net hoe je het bekijkt) is het flatterende licht in mijn kamer. De hoofdlamp is niet al te fel en daarom vrij lieflijk, en in het licht van de lavalamp ziet iedereen er al helemaal prachtig gepolijst uit. Helaas is de schok des te groter als je in een ruimte komt waar ze er alles aan doen om jezelf te confronteren met de verschrikkelijke jij. Een beroemde plek daarvoor is de school wc. Ik weet niet hoe het komt, maar die ruimte verminkt mij ter plekke. Plotseling heb ik grote kraters in mijn neus en is mijn kin alarmerend rood en de rest schrikbarend wit en de wallen onder mijn ogen lijken diepe uitzichtloze kuilen, zo donker en grauw. Ook in paskamers willen ze vaak graag dat je spontaan zelfmoordpogingen krijgt. Het lijkt wel pro-junkie licht; elk klein blauw adertje waar zich bloed doorheen wringt valt aan te wijzen, om nog maar te zwijgen over de plotseling bloeddoorlopen ogen en fluorescerende striemen van de te strakke creatie die je aan moest van de winkelmevrouw. ('Staat hartstikke leuk, komt hartstikke in de mode, legt hartstikke goed die accenten op je billen.' 'Mevrouw, het staat hartstikke lelijk en het zit hartstikke krap, ik denk dat mijn billen hartstikke goed weten wanneer ze zich hartstikke op hun gemak voelen en wanneer niet.')
Enfin, ik zit nu weer in mijn kamertje en die drie rode vlekjes zijn weg. Het plekje op mijn bovenbeen komt, bedacht ik mij, door een kattennagel. De zon gaat onder, en in het rustgevende strijklicht... zijn mijn wallen nog steeds wel vrij schrikbarend. Misschien toch wat eerder naar bed.

Tergend

2011-08-30T09:23:00.000-07:00

De wereld zit vol kleine irritante dingen. Groot genoeg om iedereen erover te laten klagen, maar te klein om er echt wat aan te doen. Neem zakjes snoep. Altijd zit er van de vieste het meest in, en van de lekkerste het minst. Over het algemeen zijn rode gummi bears het lekkerst, maar het zakje zit volgepropt met ranzig geel en je mag lijden dat je één rode hebt. Lichtgele napoleon ballen zijn het best, maar geniepig genoeg zit er in de mixzak altijd het meest donkergeel, wat natuurlijk ook geel is alleen smaakt die naar vieze ananas.
Zwarte fineliners lijken altijd het snelst op te gaan, terwijl de rare mosterdkleurige het na drie jaar afbeulen nog steeds doet. Je favoriete t-shirt draag je altijd als je tomatensaus eet en natuurlijk kieper je met je spastische hand de helft naast je mond. Leuke dingen worden altijd een trend en superleuke dingen, daar blijven mensen je scheef bij aankijken. (Zoals bijvoorbeeld Vans, die nu een mode item zijn in plaats van de ideale schoen voor de sexy 'beetje vreemde' jongen) (daar relateerde ik Vans altijd aan. Aan de juiste soort jongen. Helaas zie je er nu van het vervelendste soort mee rondlopen) (wat betreft die superleuke dingen; het is superleuk om vrolijk ondergoed te verzamelen maar ervoor uitkomen bezorgt je altijd van die 'heb je haar weer met haar rariteiten' blikken).
Dan nog iets; nutteloze dingen zijn het allermakkelijkst om je geld aan uit te geven en het allermoeilijkst om nuttig in je leven te plaatsen. Wat moet ik nou precies met mijn souvenirtje van Terschelling; een klein schatkistje met een vrolijke vuurtoren en een zeemeeuw? Behalve goede herinneringen (die geen ruimte innemen) is er vrijwel niks wat ik er in kan bewaren, want daar is het te klein voor. Met twee paar oorbellen zit het vol. Parfumtestertjes zijn te groot. Batterijen zijn te groot. Eigenlijk zijn de meeste oorbellen ook te groot.
Je weet niet hoe, maar je kamer is steeds ineens rommelig. Je bureau is vrijwel nooit zichtbaar en als je het opruimt blijkt dat het vol ligt met dingen die je niet nodig hebt. Weggooien doet pijn aan je ziel. Foto's verscheuren is bruut en foto's bewaren bezorgt je nachtmerries door je eigen stompzinnige gegrijns. Waarom is het leven zo verdomde moeilijk?
In ieder geval, het is goed dat er dingen bestaan als plastic zakjes met daarin noedels. Die doe je in heet water met kruiden en dan heb je ineens lekker eten. Het is fijn dat er ook nog dingen bestaan waar je niet je hersenen en je humeurmeter op kan breken.

Blijf thuis vannacht

2011-08-29T11:06:00.000-07:00

Ik had een beetje een rotdag, dus alsjeblieft en sorry enzo.

Blijf thuis vannacht

Ik riep je vanuit mijn raam

Blijf hier, thuis

Ik zal bij de voordeur staan

Honderd minuten zullen zich splijten

Als je wacht zul je voelen

Hoe twijfel zich voedt van binnen

Zoveel plannen als ik had

Blijf in mijn cirkel staan

Laat me jou voelen

Ruiken, denken, zijn

Jou diep inhaleren in het mijn

Maar zelfs als je vertrekt

De deuren koud en open laat staan

Terwijl je de nacht om je heen slaat

Zal ik op je wachten

Pizza is pizza

2011-08-28T10:17:00.000-07:00

Pizza is iets magisch. Hoewel het van oorsprong een gerecht van het wat armere boeren volk in Italië was, zou ik als ik heel rijk was niks liever doen dan een man inhuren die elke dag een pizza voor me zou maken. En natuurlijk mogen de mensen die ik lief vind dan zo vaak mee-eten als ze willen. Tot die tijd moet ik het hebben van de supermarkt (diepvriespizza is ook goed te doen, alleen is het wel een naar idee dat je mogelijk in plaats van gesmolten kaas aardappel zit te vreten), de pizzeria en de jongens op scooters met een krat vol pizza's. Als je deze knullen overvalt heb je een goede kans een heerlijke berg pizza te kunnen verorberen. Straks komt er trouwens een langs om mijn pizza te bezorgen, dus ik hoop niet dat iemand voor die tijd al op hetzelfde idee is gekomen om de pizzajongen te overvallen. Als ik een pizza teleurstelling krijgt word ik namelijk echt woest. Waag het niet mijn geloof en vertrouwen in pizza weg te nemen.
Goed, de hamvraag is natuurlijk (ben ik de enige die moet lachen om het woord hamvraag? Wie heeft dat ooit bedacht?); hoe kan het zijn dat pizza zo verrukkelijk is? Ik heb hier eens goed over nagedacht en het zit hem in meerdere dingen!
1. Pizza bevat vaak kaas of meerdere kazen. Kaas is zo'n beetje de beste uitvinding van de mensheid geweest. De kaas geeft de pizza dus sowieso heel veel pluspunten.
2. Pizza is op de juiste manier knapperig. Geen vieze pulp maar iets met een lekkere bite. Daar krijg je dat oergevoel in je kaken van!
3. Pizza bevat groenten, vlees, vis, of eigenlijk wat je maar wilt. Daarmee creëert pizza de illusie gezond en verstandig te zijn.
4. Pizza kan naar eigen smaak gemaakt worden. Als je geen worst lust dan doe je er geen worst op. Zo simpel is dat, en daarmee zo briljant.
5. Pizza heeft een leuke vorm en kan gesneden worden met een ontzettend vermakelijk rollend mes. Eetplezier voor ieder!
6. Pizza is pizza! La la la la laaa.
Je hebt helemaal gelijk. Ik heb mijn blog vandaag aan pizza gewijd. Hieruit concludeer je vast dat ik niet veel beleef in mijn leven, inspiratieloos ben en een vreetzak. Dat laatste is waar. En daarbij heb ik gewoon heel erge honger.

Kapper

2011-08-27T12:03:00.000-07:00

Ik kreeg een impulsieve aanval en trok mijn stoutste paar schoenen aan. Ik ging naar de kapper! Er zijn verscheidene reden waarom ik de kapper haat. De eerste is dat ik meestal een mevrouw tref die lijkt op een iets te dikke, mislukte Amy Winehouse die het overduidelijk niet ver geschopt heeft. Haar beroepsmatige glimlach heeft iets weg van ernstige kaakkramp, en ze praat of overdreven geforceerd of helemaal niet met me. Ik weet niet wat ik vervelender vind.

Ten tweede krijg ik vaak een zedenpreek over hoe lang ik wel niet geweest ben. Het is duidelijk te zien, zegt ze, aan mijn punten. Vervolgens haalt ze de helft van mijn haar eraf en roept vrolijk uit dat bijna alles er nog aan zit, hoe sterk de plotseling behaarde vloer ook het tegendeel beweert.

Ten derde hou ik er niet van om zo lang naar mijn spiegelbeeld met kleverig nat haar te staren. Naar de kapster met kaakkramp wil ik al helemaal niet kijken, dus ik heb geen idee waar ik mijn blik op moet werpen. Het maakt dat ik me hoogst ongemakkelijk voel. Daarbij heeft elk kappersbezoek ook nog zijn unieke probleempjes.

Ik ging 's avonds naar de salon, zodat ik lekker weinig mensen om me heen zou hebben. Duizend andere mensen dachten hetzelfde. De kapsters vlogen heen en weer met scharen en scheerapparaten. Ik zag een vrouw met een neonroze playmobil kapsel. Ze leek tevreden met de pony die naar mijn idee veel te kort afgeknipt werd. Ik las ruim een uur lang psychologie magazine en las over dat vrouwen geniepige moordenaars zijn en mannen impulsieve moordenaars. Het verbaasde me niks. Er stond ook dat 90 procent van die vergiftigingsmoorden door vrouwen werd begaan. Ik zag ze al eierkoeken volspuiten met rattengif en wilde hardop gniffelen, maar bedacht me dat ik in een kapsalon was. Geen reden om te lachen. Dat deed immers niemand hier. Mijn kapster in kwestie was een zwijgende hoogblonde Amy met een grijze aura omdat ik haar ervan verdacht een kettingroker te zijn.Toen ze even kaakkramp naar me deed via de spiegel werd mijn vermoeden bevestigd door de tanden die bijna even geel waren als haar haar. Ze knipte me bijna kaal en deed ook nog laagjes voor 'een natuurlijk en mooi vallend effect'. Ik knikte en eenmaal thuis vond ik dat ze letterlijk mijn wilde haren heeft weggeknipt. Het zit zo degelijk en gezond dat ik de Garnier reclame in kan. Ik haat het. Dode punten, kom terug. Ik kan niet wachten tot ik mijn onverzorgde crack haar terug heb. Zo'n kapsel maakt tenminste niet dat mensen van me verwachten dat ik er voor de rest wel goed uitzie. Nu mijn haar zo glibberig en glanzend zit, kunnen oorbellen en lakschoenen bijna niet achterblijven. Voor je het weet houd ik mijn nagels netjes bij en douche ik twee keer per dag en ga sporten enzo. Deugdzaamheid heeft een goede invloed op me en dat gaat compleet de verkeerde kant op.

Beloning

2011-08-26T08:17:00.000-07:00

Het enige goede aan op school zitten is dat het weekend weer als een beloning voelt. Buiten klettert er onweer en ik weet dat ik zo moet fietsen. Waarom is de melk op? Ik wil echt niks liever dan cornflakes eten, maar als ze niet zompig worden door heerlijk koude melk dan is er niks aan. Volgens mij zal de wereld binnenkort echt vergaan. En niet omdat we dat kunnen voorspellen en omdat het allemaal een groot noodlot is, maar gewoon omdat moeder Aarde het wel weer genoeg vindt na duizenden jaren mensheid. Groot gelijk heeft ze. Moet je zien wat een malloten. Die gozer daar heeft prima benen en verkiest het om op een nichterig scoutertje te zitten. Niet eens een stoere indrukwekkende scooter maar zo'n huppelkut geval. En die mevrouw laat haar schattige hondje iets eten wat zo te zien helemaal niet goed voor hem is, maar dat heeft ze niet door omdat ze per se hele dure schoenen aan wilde tijdens het wandelen en nu goed moet uitkijken of ze niet in een minuscuul regenplasje gaat staan. Hmmmbrug. Als ik later groot ben bedenk ik een liftje waar je je fiets in kan zetten als je de brug op moet. Een heel milieu vriendelijke die door bepaalde trillingen ook nog zorgt dat je afvalt, want op de fiets moet wel gezond en goed voor de wereld blijven.
Je oogballen masseren helpt niet tegen slaap. Maatschappijwetenschappen ook niet. Notitie; eerder naar bed gaan. Pauze. Gespreksonderwerp; donkere mensen die hun anus bleken. Tussenuur. Gespreksonderwerp; mannelijke lichamen, lichaamshaar, panini's. De bel gaat. Waarom dragen zoveel jongens op deze school van die broeken met overbodig veel naden? Het is niet mooi en als je er uit wil zien alsof je niks om je kleren geeft, draag dan alsjeblieft niet iets wat zo'n doorn in het oog is. Wauw, sinds wanneer ziet hij eruit als een crimineel? Zijn haar! Zijn haar is eraf. Oh dag meneer van wiskunde. U had ik niet gemist. De man is ooit gebruikt als marteltuig, ik weet het zeker. Zodra hij praat verpieteren je hersenen tot vergruisde walnootjes. Alles wat je dacht te weten is spontaan niet meer zeker. Zo saai, zo verwarrend, zo onsamenhangend. Pauze. Missie; met hart en ziel mensen irriteren en moe van mezelf worden. Boterhammen met kaas. Pitjespitjes nog meer wiskunde. Notitie; naar de kapper gaan. Deze notitie bestaat al. Ongeveer duizend keer. Ik wil echt niet. Oh god. Nog een tenenkrommend loodzwaar lang uur vol kernbommen en Hitler. Ja kinderen. Het goede aan weer op school zitten is dat het weekend weer als een heuse beloning voelt.

Buitengesloten 2

2011-08-25T09:17:00.000-07:00

Ik was haastig naar huis gefietst door een dikke waas van benauwdheid. Ik voelde me al behoorlijk slap vandaag; een beetje zoals een kwal zich moet voelen. Als je beweegt klotst de rest maar een beetje mee. Alleen zijn kwallen best wel gaaf want ze bewegen zich voor door een soort paraplu na te doen die in en uitklapt. Als ik zo op de fiets had gezeten was ik vast in een beter humeur geweest. Misschien is een vaatdoek een betere vergelijking. Vandaag voelde ik me een vaatdoek. Een vies lapje wat niemand ziet staan en wat na een tijdje gaat stinken. Lapjes zijn sowieso nooit erg spectaculair. Een lapje is altijd slap en een beetje zielig. Vandaag ben ik een lapje.
Oké genoeg. Ik was thuis en bereidde me zo goed mogelijk voor op rijles. Ik verzamelde mijn rijles kaartje en en mijn ID, en besloot uit het raam te kijken en te wachten op de auto. Met de mevrouw erin uiteraard. Aan de auto alleen heb ik niks. Ik was alleen glad vergeten hoe de auto eruitzag en daarom veerde ik bij elk voertuig op de weg een beetje op. Ik ben ook best wel dom, want toen de auto in kwestie aan kwam rijden bedacht ik me dat ik voortaan moest kijken of er een wagen met een L erop aan kwam rijden. Ach, ik was blij dat ze er was en ik me niet vergist had en al klaar stond. Ik sprong naar buiten en deed de deur dicht. Ik had geen jas, geen mobiel, en ook geen sleutel bij me. Ik zei het lachend tegen mijn instructrice en reed rond in Alphen met het vrolijke gevoel alsof er niks aan de hand was. Ik was nog steeds vrolijk toen ik uitstapte maar eenmaal voor de deur was die behoorlijk dicht. Ik snapte niet helemaal waarom ik de hele tijd zo opgewekt was geweest. Alsof mijn voorgevoel, normaal iets waar ik op kan rekenen, me compleet bedrogen had. Ik wist dat dit me boven het hoofd hing. Waar kwam die vrolijkheid vandaan? De hond weigerde me een handje te helpen; als ik hem vroeg de deur te openen keek hij me half blij half schuldig aan, kwispelde, piepte en poerikte, en ging daarna weer liggen. Na dit twaalf keer herhaald te hebben zag ik geen hoop meer in mijn hond. Ik klom op het tuinhek en wilde via de garage omhoog klimmen door een raam heen. Er stond een vrolijke man naar me te kijken. Ik stond met mijn buik tegen de mossige muur en met één been op een houten paaltje. De ander plantte ik op de deurklink van de garage, waardoor ik in de split stond. Totaal onpraktisch. Nadenken voor je iets doet! hoorde ik mijn moeder door mijn brein galmen. Gelijk had ze. Ik stond nog te bedenken wat de volgende stap was en of die man nu niet een te exclusief uitzicht op mijn achterwerk had, toen ik een beeld voor me zag van hoe ik zou vallen en mijn nek zou breken. Ik kreeg spontaan zweethanden en hoogtevrees (inderdaad, op anderhalve meter hoogte) en durfde ook niet meer naar beneden te komen. Ik had ineens door dat ik me helemaal niet zo goed vast kon houden en bewegen leek me plotseling onmogelijk. Ik zag twee opties; voor altijd aan de muur hangen tot er ook mos over mij heen zou groeien of springen. Na een paar minuten of seconden of uren liet ik los en landde op mijn pootjes. Been gebroken. Nee grapje. Ik was helemaal vies en verdwaasd en bang en ben als een zielig lapje op een tuinstoel gaan zitten tot mijn ouders thuis kwamen. Deze hebben me niet eens zo heel hard uitgelachen en daar ben ik ze best dankbaar voor.

De stomste dag ter wereld

2011-08-24T08:15:00.000-07:00

Na een hele leuke dag (Ik was gisteren jarig. Vandaar het gat wat in mijn blog viel. Sorry. En bedankt voor alle felicitaties!) kwam gelijk de allerstomste dag ooit. Oké ik lieg. Maar het was echt niet leuk.
Mijn kamer werd vannacht bedreigd door Monsterlijke Muggen die me uit mijn slaap hielden. Ze waren zo volgezogen dat hun gezoem een octaaf lager klonk. Wat het helaas niet minder irritant maakte. Door de muggen was ik nog wakker toen de kleine hond plotseling besloot heel hard en uit de maat te gaan blaffen. Kleine schelle blafjes waar hij geen genoeg van kreeg en wat hij uren volhoudt. Ik probeerde hem te negeren maar steeds als ik in een bijna slaap toestand kwam en er wilde fantasieën voor mijn ogen voorbij dansten kwam er plotseling gekef tussendoor. Gelukkig werd mijn moeder het zat en is ze zijn batterij uit gaan zetten. Of wat ze dan ook gedaan heeft. Het was in ieder geval ineens heerlijk stil. Helaas moest ik tegen die tijd alweer bijna mijn bed uit, met als resultaat dat ik me ernstig versliep. Ik vloog uit bed en bedacht me hoe erg ik me moest gaan haasten, maar toen bedacht ik me dat ik ook nog geen huiswerk had gemaakt en geen gymspullen bij elkaar had geschraapt (sportieve kleren zijn schaars bij mij, want ik ben liever superlui dan ook maar een beetje moe) en dat mijn boekentas inpakken een hels karwei zou worden en dat ik dan bezweet en met een rood hoofd halverwege ergens een les in zou struikelen. Ik heb dus mijn tijd maar genomen en dat was nog nodig ook, want ik was alsnog te laat. Inderdaad, voor het tweede lesuur. Ik heb de hele dag met een zware rugtas rondgelopen. Het voelde alsof ik een rotsblok op mijn rug had en zo zag het er ook uit. Achteraf bleek dat ik in mijn haast ook nog eens verkeerd had gekeken en teveel boeken had meegenomen. Ik heb mezelf dus indirect vrijwillig aan een bochel geholpen. Met die bochel heb ik ook nog twee uur gegymd. Ik heb er ballen mee afgeketst, maar helaas telt je bochel wel en je hoofd niet. Ik faal sowieso in gym. Op elk front. Ik kan die matjes niet eens opruimen. Dan kieper ik om. Ik fietste door de regen naar huis en vroeg me af of ik ooit nog vrolijk kon worden. Maar nu heb ik mijn Disney afspeellijst aanstaan en ik denk dat alles toch nog goed komt.

Back to school

2011-08-22T09:12:00.000-07:00

Morgen fiets ik weer naar school om daar aan het begin van het einde te staan. Ik ga examen doen en heb blijkbaar driekwart jaar nodig om daar klaar voor te zijn. Tot die tijd mag ik mijn tijd verspillen aan de stage die ik al eeuwen uitgesteld heb en het maken van een profielwerkstuk. Het wordt vast zo erg nog niet (ik probeer positief te blijven) maar op dit moment zou ik liever naar Antarctica verhuizen en de hele dag pinguïn poep scheppen dan terug naar school gaan. Eigenlijk best een goed idee. Pinguïns zijn vet leuk. Maar aan de andere kant is het daar zo koud. En ik vind het hier al koud. Slecht idee.
Ik probeer dit jaar positief te benaderen maar het komt erop neer dat de kantine best goede broodjes en muffins verkoopt en het BV lokaal zo lekker ruikt. Er zijn wat aardige leraren en ik heb ook wel vrienden, maar de mensen waarmee ik daadwerkelijk veel omga heb ik ook tijdens de vakantie gewoon gezien. Daar heb ik geen school voor nodig. Verder is school soms educatief en dat is goed voor mijn toekomst. Conclusie; als ik mijn diploma heb ga ik ongeveer drie weken lang alleen maar feestvieren omdat ik dan eindelijk klaar ben en vervolgens ga ik zien hoeveel van de middelbare school daadwerkelijk nuttig is in de toekomst. Ik denk dat het vies tegenvalt en dat ze dat zelf ook wel weten, maar omdat Nederland op alle fronten graag schone schijn ziet, gaan we vrolijk verder met mopperen en aanmodderen. Genoeg kritiek op het Nederlandse schoolsysteem en onze school in het algemeen.
Er komt vast een dag dat ik met een glimlach terug kijk op deze tijd. Dat ik mezelf aandoenlijk vind omdat ik nu nog denk dat ik de wereld kan verbeteren. Dat ik lach om mijn eigen schrijfsels vol puberaal gespuug op de wereld, op mijn omgeving en vooral op school. Op die dag is alles waarschijnlijk nog slechter dan het nu is, want tegen de tijd dat we misschien weer uit de put van ellende kruipen met onze maatschappij ben ik waarschijnlijk dood. Ik zit te wachten op die dag, stiekem en stilletjes. En wat ik vooral uitspreek is dat ik geen zin heb in morgen, als ik met een volle boekentas op mijn rug de brug op fiets en me de adem ontbreekt omdat ik ook deze zomervakantie niks aan mijn conditie heb gedaan, tenzij je uithoudingsvermogen ook onder conditie vindt vallen. Ik heb in ieder geval nog genoeg uithoudingsvermogen om lange nachten te maken. Ik hoop dat ik dat erin kan houden terwijl ik het o zo druk met school heb.

Reality

2011-08-21T04:17:00.000-07:00

Op de laatste dag op Terschelling hadden we bank gehangen en tv gekeken. Uitgeblust had ik gestaard naar Amerikaanse reality shows die alles behalve realistisch zijn. Vandaag mijn reality blog. Lekker wel echt en waarschijnlijk niet half zo leuk als the Hills. Ik vind the Hills kut, trouwens. Maar ik ben me ervan bewust dat een heleboel mensen wel graag naar verwaande Amerikanen kijken. Oké. Een verslag van afgelopen weekend, een tweeluik van twee verschillende dagen en veel verschillende gebeurtenissen. Ik spoel terug naar gisterochtend, toen ik mijn bed niet uit wilde komen. Hoewel het het einde van de zomervakantie is, voelde het plotseling als het begin. De zon scheen naar binnen en ik hoorde stemmen van beneden, het geluid van ontbijt wat aanstalten maakt op tafel te komen. Het voelde als vroeger, toen het nog normaal was dat we met z'n allen ontbeten. We aten in de tuin, iets wat nog nauwelijks voor gekomen was, en om half elf was ik onderweg naar werk. Het was irritant warm in mijn werkkleding en ik werd een beetje boos toen ik me bedacht dat ik voorlopig nog niks ervan uit kon trekken. Ik loerde de hele dag jaloers naar kinderen die rond rende ik bikini en vrolijk door smerig water heen baggerde. Heerlijk koud water met waterplanten en vissen. En er waren ook nog waterpompen waar vrolijk vocht doorheen kletterde. Ik wilde ook acht jaar worden zoals het jongetje van het partijtje en ik wilde dat iemand ballondieren voor mij maakte in plaats van andersom. Desondanks was het een leuke dag die soepel verliep. Er brak wel iemand een enkel, maar het meisje wat in tranen in de rolstoel zat heeft eigenlijk vrij weinig invloed op mijn leven, dus ik was haar al gauw vergeten.
Toen ik thuiskwam stond de keuken vol lasagne. Dit is geen schrijvers overdrijving, de keuken stond echt volgebouwd met ovenschalen. De ruimte die er over was werd bezet door twee smakelijk uitziende taarten. We aten echter rijst met bonen, wat vrijwel niks met die lasagne te maken heeft, want die is pas voor vandaag. Kom ik later op. Na het eten ontdekte ik dat ik moest haasten. Ik wilde douchen maar douchen is een tijdrovend klusje, dus samen met de lasagne werd dat opgeschoven naar vandaag. Ik maakte me op en schrok van mezelf omdat het zoveel was en ik dat eigenlijk niet zo vaak doe. Ik vroeg me af of zoveel zwart op mijn oogleden me meer deed lijken op iemand aan de crack of juist een overdreven chique iemand. Ik heb geen verstand van uiterlijk. Ik heb eigenlijk nergens verstand van. Ik doe meestal maar alsof.
Ik fietste een eind met een fles drank op mijn bagage drager, een restje van een andere avond. Ik vond het niet zo lekker en het leek me slim om het aan andere mensen op te voeren, maar helaas was er naderhand nog ruim genoeg voor mij over. Weggooien is zonde.
Ik was met een hele groep maar een aantal mensen wat het lang met mij uithield mag hier eervol vermeldt worden. Omdat ze dat leuk vinden en ik ook. We zaten op een kapotte steiger, Josje, Anne, Britt, Jennifer en ik. Later kwam Claire en dat was het startsein wat we nodig hadden om naar Lakeside te gaan. Lakeside is een plek waar ik me altijd schaam voor het feit dat ik zo verstandig en welopgevoed ben, want dat schijnt daar compleet misplaatst te zijn. Er waren bekende mensen op een podium die ik niet kende. Ze bewogen vooral veel met hun hoofd en armen en riepen hoe leuk ze het vonden om in Alphen te zijn. Ze logen. Niemand vindt het leuk om in Alphen te zijn. Om twaalf uur riep ik tegen iedereen dat mijn moeder jarig is. (Tadaaa. Daarvoor is de lasagne. Mijn moeder eet graag heel veel lasagne. Nee grapje. We krijgen een heleboel mensen op bezoek.) Op lakeside ontmoette ik nieuwe mensen. Nu ben ik vergeten of ik die ook eervol moest vermelden. Het was in ieder geval heel erg leuk en ook heel erg handig, want ik heb een talent voor het kwijtraken van mensen waar ik graag bij ben. Mijn vriendinnen was ik dus allang kwijt maar gelukkig was ik niet langer alleen. De vriendinnen werden om een of andere reden aangetrokken door dezelfde mensen als ik, dus op een gegeven moment was ik niemand meer kwijt en toen was ik best wel blij. Vlak na dat blije moment gingen we alweer naar een andere plek en was ik weer van alles en iedereen kwijt. Maar ik maakte snel en heldhaftig die rottige lakeside muntjes op en niet veel later was ik in een uitstekend humeur. Mijn hoofd vulde zich langzaam met Beatles en nog veel meer fantastische muziek omdat we niet langer op Lakeside waren en de wereld spontaan een beetje mooier maar wel minder grappig leek. (Lakeside is best wel grappig. Ik denk omdat iedereen het zo leuk vindt terwijl het totaal niet leuk is. Dat zorgt voor een prachtig contrast.) Ineens ging de avond zo snel en had ik het zo leuk. Ik ging weg toen ik wilde maar mijn ketting ging eraf en Gert-Jan bracht me thuis. Dankjewel nogmaals.
Vanochtend had ik er drie muggenbulten bij waar ik nu echt heel erg hard aan krab omdat ik liever littekens krijg dan dat ik mezelf dwing er vanaf te blijven. Wilskracht is voor watjes. Mijn moeder is jarig en alles ruikt naar lasagne. Ik draag een lief jurkje omdat ik ook een beetje jarig ben maar dan dinsdag. En aan mijn moeder gaf ik een pot van Blond Amsterdam om pasta in te bewaren. Ik hoor ineens erg veel herrie van beneden en iemand roept waar het bier is. Een gevaarlijke uitspraak om 13.12 uur. Ik ga maar eens kijken of er écht mensen zijn die drie uur te vroeg op verjaardagen arriveren.

Volwassen

2011-08-19T05:53:00.000-07:00

'Dag dochter. Nog even en dan ben je ook volwassen. Haha, dan kan ik ook tegen jou zeggen wat een oude taart je bent.' zei mijn moeder vrolijk. Volwassen... dreunde het door mijn hoofd. Wat klinkt dat saai. Het klinkt als verantwoordelijk zijn en veel geld moeten betalen en niet meer mogen huilen om Disneyfilms. Eigenlijk klinkt het als een taak die ik onmogelijk op me kan nemen. Gaan mensen nu daadwerkelijk iets van me verwachten? Ik hoop dat ik met mijn achttiende verjaardag een flinke dosis inzicht krijg. Plotseling. Geschonken door de natuur, een pakketje met kennis wat al eeuwen in mijn brein verstopt ligt en wat pas open gaat als je achttien wordt. Iets wat iedereen weet maar wat geheim gehouden wordt voor iedereen onder de achttien. Plop, plotseling heb je wél een idee hoe je je moet gedragen, hoe je keuzes moet maken, wat verstandig is en wat niet. En anders, als dat niet gebeurd, heb ik geen idee hoe ik alles moet handhaven. Waarom weten andere mensen dat wel? Of doen ze maar alsof? Heeft iedereen eigenlijk het idee dat ze in vijf jaar tijd geen dag ouder zijn geworden?
Ik maak me zorgen omdat mensen vast misbruik gaan maken van mijn situatie. 'Doe normaal, je bent geen klein kind meer.' Wie heeft ooit bepaald dat je op moet groeien? Is het dan zo'n schande om niet te verstoffen met de jaren? Ik vind van ja en van nee. Ik wil niet saai en verstandig worden. I hope I die before I get old. Niet letterlijk natuurlijk. Maar goed, aan de andere kant, erger ik me soms dood aan volwassenen die maar niet snappen dat ze niet jong meer zijn. Het is mijn schrikbeeld om een veertig plusser in een tijgerprint jurkje of een leren minirokje te worden. Niet dat veertig plussers automatisch lelijk en verschrompeld zijn, maar ze hebben genoeg belachelijk gedaan in hun jonge jaren. Het wordt dan toch echt tijd om een verstandige spijkerbroek en een lief shirtje aan te trekken zoals mijn moeder doet. Mijn moeder ziet er tenminste normaal uit. Mijn moeder is niet erg om naast te lopen. Zij heeft zich wel aan weten te passen aan haar leeftijd zonder meteen een duf konijn te worden. Misschien moet ik haar toch eens om advies vragen. En als dank daarvoor zal ik geen grapjes meer maken over haar leeftijd.

Simpele ziel

2011-08-18T10:18:00.000-07:00

Mijn grote wens komt uit. Ik fietste namelijk net naar huis en dacht; ik hoop dat we iets eten waar ik veel kaas over kan smelten. En we eten pasta! Als er íets is waar je veel kaas over heen kan smelten, dan is dat het wel. Ik ben zo blij. En eigenlijk wil ik het hier bij laten. Maar zelfs op mindere dagen moet ik van mezelf blijven bloggen. Dus, vandaag gaan we het hebben over wat een simpele ziel ik ben. Ik ben namelijk te maken en te breken door middel van hele kleine dingen. Deze informatie is best cruciaal voor mensen die me dood willen hebben of bij me willen slijmen. Allereerst, wat mijn dag helemaal goed kan maken.

- Chocola.

- Kaas. Ik bedenk me net dat kaas en chocola best vergelijkbaar zijn. Het is namelijk allebei zacht, smeuïg, goddelijk, en smeltbaar. Alleen gaat kaas eerst zweten voor het smelt.

- Vrolijke onderbroeken. Hele lieve vrolijke met blije prints. Ik kocht er laatst drie bij de Hema en was de hele dag gelukkig.

- Heel heel heel hard geknuffeld worden.

- Lekkere broodjes.

- Mooie kleuren zien als de zon onder gaat.

- Gemaaid gras ruiken.

- Op de bank zitten met een dekentje en warme melk.

- Dingen die met Disney te maken hebben. Behalve Disney XD. Hoewel ik hoorde dat Duck Tales terug komt op Disney XD. Dat is dan wel weer supercool.

Oké, en dit breekt mijn dag. Als dit mij overkomt kan ik zo een uur of twee chagrijnig zijn. Of gerust ook de hele dag.

- Mijn teen stoten.

- Moe thuis komen van werk en dan heel degelijk sperziebonen en gekookte aardappels eten.

- Verplicht telefoneren. Ik hou echt niet van bellen, en als het dan ook nog eens iets heel belangrijks en stoms is dan is het nog erger.

- Ontdekken dat het al 9 uur is en ik het eerste half uur van de film die op tv komt gemist heb.

- Geluiden van een boormachine.

- Ergens jeuk hebben maar als ik jeuk, dan voelt het als een blauwe plek en daardoor is het niet fijn om te krabben. Ik heb geen idee wat dat eigenlijk voor iets is.

- Me vervelen.

- Het gevoel dat andere mensen lol aan het hebben zijn en ik niet.

- Leuke muziek die door de top 40 ontdekt wordt.

- Scherpe dingen. Ik durf met afruimen nooit de scherpe grote messen te verplaatsen. Ik ben bang dat ik ze laat vallen en dat ze dan dwars door mijn voet heen gaan. Of dat ik mezelf opeens per ongeluk neersteek.

- Dingen die me doen beseffen hoe onhandig ik ben.

Conclusie; ik word niet gelukkig van winkelen of leuk gevonden worden, maar van eten. En als je me pijn doet of me doet beseffen hoe rot dingen in elkaar zitten dan ben ik boos. De hele dag. Yes yes yes ik ruik pastasaus met zóveel knoflook dat ik weer drie dagen met niemand durf te praten maar dat gééft niet want ik ga straks zo ontzettend veel kaas smelten!

Levens proeven

2011-08-17T13:12:00.000-07:00

De wereld ligt open en bloot op internet. Je kunt de vieste en de afgrijselijkste dingen talloze keren bekijken, de wereld over reizen en op de hoogte blijven van alles wat je vrienden, vijanden en idolen doen, denken en dromen. Ik vroeg me eerst af of werkelijk niemand daar moeite mee had. Op eerste gezicht lijkt het van niet, want iedereen kletst er vrolijk op los op twitter en facebook. De sappige verhalen vliegen over en weer en iedereen vindt alles wat je doet leuk. Het is vreemd en een beetje griezelig eigenlijk, vond ik. Waar is je privacy, waar is het idee dat bepaalde dingen binnen een vriendenkring of familie blijven?
Weer wat later had ik het met iemand over dat het vervelend werk moet zijn om nieuws beelden te monteren. Al het schokkende materiaal moet eruit gehaald worden. Zo blijven sommige dingen dus toch alleen nog voor de insiders. En op dat moment bedacht ik me, dat al dat openbare internet misschien toch beter wordt gebruikt dan ik dacht. Want hoe vaak bekijk ik wel niet een pagina vol updates waarvan ik de helft niet begrijp? Mensen beschermen zichzelf, door middel van codewoorden en inside jokes. Bijvoorbeeld; 'Fotomoment van dé avond.' Waarop gereageerd wordt;'Ohh, dé avond.' en 'Prachtig joh.' en 'Hahaha, wat een geweldige foto!' en het enige wat je op de foto ziet is een dronken jongen met een hazenlip die zijn biertje opheft. Alleen de desbetreffende vriendengroep weet dat Henk, zoals de jongen met het bier heet, die avond inbrak in de dierentuin en dubieuze dingen met een stokstaartje heeft gedaan. Of wat er ook gebeurd mag zijn. (Overigens, als ik een vriend had die Henk heette en hij dubieuze dingen deed met een stokstaartje en ik had daar bewijsmateriaal van, dan weet ik eigenlijk niet zeker of ik dat voor mezelf zou willen houden. Raar dat je dat soort dingen wil delen. Arm stokstaartje.) Ik bedacht moe hoe stink irritant ik het vind dat mensen hun privé leven alleen laten proeven maar je nooit mee laten eten. Als ik Henk zijn bier wil opheffen wil ik ook weten wat er gebeurd is! Om deze reden begon ik eigenlijk deze blog te schrijven. Maar helaas betrapte ik mezelf op dezelfde truc toen ik een foto op iemand's prikbord zette met 'Grap van de eeuw'. En alleen zij en ik weten wat er zo grappig is aan een foto van een reclamebord. Ik denk dus achteraf dat iedereen zich wel schuldig maakt aan 'levens proeverij', ook wel het selectief laten zien van jezelf. En misschien is dat maar beter ook, anders zou Henk vast en zeker de dierenbescherming op zijn dak krijgen.

Boos op boeken halen

2011-08-16T11:59:00.000-07:00

Het was walgelijk warm en ik had alle redenen om niet te willen zijn waar ik was. Ik stond in de rij om mijn boeken op te halen. Alles om me heen deed me denken aan school. Ik stond dan ook in een schoolgebouw. De mensen om me heen waren zweterig en lawaaierig. Voor me stond een roodharig joch wat ik meende te kennen van de basisschool. Hij was met zo'n uiterlijk geboren dat je je aan hem ergert zodra je hem ziet. Ik geloof niet dat hij me kent. Achter me sloot een meisje aan wat had staan praten met haar vriendinnen. Ze perste zoveel mogelijk straattaal in elke zin en had haar haren zo over haar bontkraag gedrapeerd dat het leek alsof ze enorme manen had. Haar wimpers waren dicht ingepakt in een dikke klomp mascara, haar gezicht droeg de verkeerde kleur foundation, waardoor ze eruit zag als een als een misselijk makend bevlekte pannenkoek. Ik voelde me ingesloten door mensen die me niet aan stonden en wilde onzichtbaar zijn, maar mijn kriebelhoest maakte dat onmogelijk. Ik probeerde de roodharige jongen voor me niet onder te spetteren en zocht bekende gezichten. Pas na een kwartier in de rij keek ik om en zag ik een vriendelijk gezicht. Hij keek al net zo extreem nors als ik en dat deed me goed. Ik zou bijna een stuk terug zijn gelopen om bij hem te staan, maar ik wilde die rij uit en wist dat me nog een probleem te wachten stond.
Mijn moeder, die al weken beweert dat mijn boekenlijst op mijn kamer ligt - een papier wat ik nooit gezien heb en zij wel, want ze wist precies op welke dag ik boeken moest halen - kon mijn boekenlijst niet vinden. Ik had gezocht maar had ondertussen volgehouden dat ik het ding nooit gezien had en zij bleef maar zeggen dat dat niet kon. Uiteindelijk moest zelfs zij toegeven dat mijn lijst spoorloos was. Met het vooruitzicht dat ik een hoop gezeur zou krijgen kreeg ik hoofdpijn. Ik werd nog chagrijniger en er ging zoveel energie naar mijn boos denkend brein dat ik ook nog honger kreeg. Ik trok nog wat gezichten naar mijn vrind in de verte voor ik aansloot bij een vrouw achter een laptop en mijn probleem voorlegde. Het bleek nauwelijks een probleem te zijn, alleen moest ik wel direct betalen omdat ik die machtiging niet had. Of anders moest ik naar huis. Ik wilde eigenlijk ook niet zoveel heen en weer fietsen en besloot te betalen. Het was achterlijk veel geld en ik had zin om te vloeken zoals mijn vader dat kan doen, mooi bulderend en stoer, maar ik besloot me in te houden. Mijn boeken waren uiteraard niet allemaal aanwezig en ze mee naar huis slepen bezorgde me een hernia. Toen ik de tas mijn kamer in smeet en muziek aanzette, besloot ik dat als ik eenmaal over de wereld zou heersen - iets wat me vanmiddag in mijn boze bui onvermijdelijk leek - ik dit systeem af zou schaffen en dat iedere leerling op school voortaan gewoon boeken in een doos thuis gestuurd zou krijgen. Wereldoverheersing is een goed plan.

Hollands gezicht

2011-08-15T12:31:00.000-07:00

De gemiddelde Hollander op zijn dagje uit is vrij herkenbaar. Ik zat in de speelhal van Avifauna, waar het rustig was en ik er goed over na kon denken.
Nederlanders zijn zuinig. Ze vinden een dagje vogelpark Avifauna eigenlijk al duur zat. Ze zien hun kinderen de speelhal in rennen en houden hun hart vast. Nog meer geld uitgeven? Oh nee toch zeker? Ze hebben stiekem allang alle bordjes gezien waarop staat dat er bandjes nodig zijn voor de elektrische attracties. Ze kruisen hun vingers en hopen dat de kinderen niks hebben gezien, maar die rennen al gillend richting het spookhuis. De ouders zoeven erachteraan, compleet met tassen (eigen eten en drinken mee) en kinderwagen. Ze zorgen ervoor dat ze in een grote bocht lángs het spookhuis gaan, er even 'een kijkje nemen', maar dan tegen de kinderen zeggen dat het te eng voor ze is. Het spookhuis ziet er dan ook wel vreselijk eng uit. Het is een muurschildering, en het meest angstaanjagend is de gier op het bordje 'Verboden te roken'. In de bocht die gemaakt wordt, zien de kinderen de apparaten die altijd prijs zijn. Ze willen zo'n lieve pluche schildpad. Moeder probeert ze te sussen. 'Je hebt toch al een heleboel knuffels? Kom, we gaan naar buiten, daar is een heeele grote glijbaan!' En meestal werkt dat ook nog. Voor ongeveer vijf minuten. Want dan beginnen de kinderen alsnog te jengelen. De andere kinderen mogen immers wel in de botsauto's en de bootjes. Zij willen ook een bandje. De ouders zoeken een geschikt gezicht op om bij mij mee aan te komen. Er zijn een aantal varianten. De typische Nederlander komt mopperend aan en gaat mopperend weg. Belachelijk, die bandjes. Uitzuigers. Geldkloppers. Ik kan het ook niet helpen meneer. Waar zijn de kinderen, ik moet de bandjes persoonlijk om doen. Wát? Wel godverredomme. En dan stampen ze woest weg om hun kinderen uit de rij te trekken.
Er zijn ook mensen die koste wat het kost aardig willen zijn. Ze zetten een big smile op die doet lijken alsof ze vergaan van de pijn, en zeggen 'Ohhhh maar twee euro?!?!' en ze doen overdreven vrolijk terwijl ze eigenlijk helemaal niet willen betalen. Zo'n dagje is immers al duur genoeg.
Als laatst heb je dan nog de Nederlander die zich geen Nederlander voelt. Deze wil een big spender zijn. Joviaal zegt de vrouw;'Ah, schat, dat doen we wel he? Dat is hartstikke leuk voor de kinderen.' En de vader doet zo van 'Muhahah. Twee euro! Dat is toch niks?' op de toon van 'Ik ben toch niet gek?' van mediamarkt. Ik heb geen idee wat voor Nederlander ik ben. Ik weet wel dat ik ook een gezicht op zet. Die van het vriendelijke personeelslid. En wat er ook tegen me gezegd wordt; altijd blijven lachen.

Molen

2011-08-14T11:54:00.000-07:00

Schrijven is een van de dingen die ik heel erg graag doe. Het lukt meestal het beste als ik veel vrijheid heb, hoogstens een abstracte richtlijn. Daarom ben ik vaak niet bijzonder goed in schrijfwedstrijden. Als iemand al een karakter of onderwerp heeft bedacht, kan ik me maar moeilijk aanpassen.
Nu vinden mensen het vaak leuk dat ik aan schrijven doe en komen dan aan met sites waarbij ik me kan inschrijven, en wedstrijden en allerlei doldwaze dingen waar ik aan kan participeren. Zo ook mijn lieve mutti, die een flyertje van een schrijfwedstrijd heeft meegenomen.
Het onderwerp is molens. Als suggesties staat er geschreven;'Wie waren de bewoners, wat dachten, deden en droomden ze? Wat vindt de molen daar zelf van?' Mijn god. Wat de molen daarvan vond? Ik persoonlijk vind het klinken als de zoveelste leraar die denkt een leuke creatieve opdracht te geven waarbij de helft van de leerlingen een hand voor zijn gezicht slaat. Maar oké. Molens dus. Ik heb wel na zitten denken om mee te doen, maar het maximaal aantal woorden is 700. Vreselijk beperkend. Ook kom ik op alleen maar vreselijk domme ideeën, want ik heb nu eenmaal niks met molens. Ik wilde wat informatie inwinnen maar over molens staat wel zoveel saai gezeur op het internet dat ik het al gauw heb opgegeven.
Mijn kennis over molens is beperkt. Ik vind ze ook niet bijzonder leuk. Molens staan voor oerhollands en spookverhalen. Meester van de Zwarte Molen vond ik bij vlagen een erg eng boek. Misschien moet ik het nog eens herzien.
Ik vind het stom want, als ze nou als thema Hollands hadden gegeven (veel vrijheid) en als suggestie een duistere ondertoon, dan was ik misschien vanzelf wel op zo'n stomme molen uitgekomen en ik had er wat leuks van gemaakt. En nu lukt het niet. Ik kom werkelijk niet verder dan die vent die tegen molens vocht, Don Quichot. Maar om daar nou op voort te borduren is ook weer zo wat, het is natuurlijk niet mijn verhaal en zo.
Ik moet iets toegeven. Toen ik begon met deze blog wilde ik alleen maar die schrijfwedstrijd belachelijk maken. Maar ik heb er nu al teveel energie in gestoken. Ik ga participeren. Ik zal die molens eens een lesje leren. In 700 woorden. Wat ik nog steeds erg beperkend vindt.

Superbar snackmarkt

2011-08-13T11:28:00.000-07:00

Ik droomde vannacht over een superbar snackmarkt. Zo werd het ook daadwerkelijk genoemd, en het hield in dat er een supermarkt was waar je alles wat ze in een snackbar hebben, kon kopen, maar dan op de manier zoals in de supermarkt. Je pakte warme patat en een frikadel en rekende het af bij de lopende band. Erg vreemd.
Ik vind dromen ontzettend interessant. Het idee dat mijn brein mij in zoverre voor de gek kan houden dat ik geloof dat paars gras normaal is, vind ik bizar. Er is niemand die je zo goed kan bedriegen als je eigen hoofd. Hoewel er van een droom meestal niks klopt, zijn je hersenen erop voorbereid alles aan elkaar te plakken tot een groot verwarrend maar op dat moment heel normaal geheel. Ook kan je brein beter dan welke regisseur dan ook een perfecte sfeer neerzetten, die een speeltuin tot je ergste nachtmerrie maakt en ervoor zorgt dat iedereen extreem gelukkig is op een begrafenis.
Aan mijn dromen houd ik vaak niet meer dan een vaag aantal shots in mijn hoofd over die ik me goed herinner. Ook de verhaallijn vergeet ik grotendeels. En het meest frustrerende is, dat ik ondertussen wel weet dat er veel meer aan de hand was. Ik vraag me af waarom mijn hoofd eerst een zo groot mogelijke explosie van onzin maakt met de meest gave en interessante dingen als ik het vervolgens weer vergeet. Ik weet dat dromen gewoon iets is wat de meeste dieren doen (mijn hond droomt soms ook. Het ziet er nooit leuk uit. Hij piept dan in zijn slaap en schopt met zijn pootjes.) maar ik vind dat het eigenlijk een toegang is tot een heel andere wereld. In dromen zijn geen regels tot je ze zelf verzint, geen grenzen tot je ze zelf stelt. Dromen is eigenlijk niks meer dan de ideale manier om te ontsnappen uit het leven wat je leeft. Als je het zo stelt, zou je elke nacht kunnen beschouwen als een kleine vakantie.
Al was ik vannacht op mijn werk. Ik eet tussen de middag patat, net als veel van mijn collega's. Dit keer vroegen ze of ik meeging naar de superbar snackmarkt. Er is een hele hoop wat ik nog zou kunnen vertellen over mijn droom maar dat doe ik niet. Want ik weet dat er eigenlijk weinig zo saai of verontrustend is dan luisteren naar andermans hersenkronkels. Het is vaak niet eens komisch, eerder belachelijk. Ik prefereer op zo'n moment om zelf nog even een dutje te doen.

Terschelling

2011-08-12T07:13:00.000-07:00

Leuke dingen hebben vaak de eigenschap zo snel mogelijk voorbij te gaan. In de korte tijd van een week zijn er veel dingen veranderd. De hoopjes mens die mijn vader een aantal uur oppikte op Harlingen waren een week geleden namelijk nog springlevende, wildenthousiaste charmante dames. We ondernamen een reis naar het exotische Terschelling, oord van de dronken imbecielen, vredelievende gezinnetjes en vogelaars. Overdag waren wij zo'n gezinnetje (de eigenares van ons huisje is waarschijnlijk nog steeds in de waan dat familie van Leeuwen, een twee ouder gezin met vier kindertjes, een leuke week op Terschelling heeft gehad) en 's avonds veranderden we uiteraard in bescheiden dronken imbecielen. Nouja, in vergelijking met vrijwel iedereen van onze leeftijd op het eiland, waren wij alles behalve imbecielen. We vulden onze dagen met rond twaalf uur opstaan en gezamelijk ontbijten. Ons lievelingsproduct was Optimel. Zonder Optimel geen goede start. Die goede start was nodig, want dagelijks moesten er boodschappen gedaan worden en dat was me een avontuur. De een was het totaal oneens met Hamkaas chips en de ander vond olijven onnodig. Wit brood of bruin brood? Bezuinigen op thee? Het grote punt waarover iedereen het eens was, was dat er altijd drank gehaald moest worden. Niet te veel, ontdekten we al snel, want wat in huis is gaat gewoon op, of dat nou vier of acht flessen zijn.
Buiten het boodschappen doen en uitgaan, was er ruimte voor overige activiteiten zoals taart bakken (zonder oven, dus een kwarktaart, zonder taartvorm dus in een pan) zandkastelen bouwen (we kochten een emmersetje bij Hema. Anne vond het onzin. 'Beláchelijk.' zei ze. Mooi dat zij niet mee mocht spelen met ons coole kasteel.) een videoclip maken van Lady GaGa (Marleen stal de show met haar kroon van plukken haar en aluminiumfolie, en de bliksemschicht van eyeliner stond haar ook mooi) uiterst professionele photoshoots in de speeltuin met de waterpijp en in de duinen, dansen op de stoelen, dansen tijdens de afwas, en ons bezig houden met het spook wat ons huisje terroriseerde. Geen grapje. We zijn getuige geweest van heuse paranormale activiteiten! We zijn er nog niet over uit of het het spook van Sandra, de huishoudster die nooit kwam opdagen, of dat van haar hond is, want we vonden steeds overal vrij onverklaarbare haren. We werden er op een nuchtere avond zo paranoïde van dat we met z'n allen op één kamer geslapen hebben. Daar beweerde Anne in het holst van de nacht dat er een vreemde jongen in de hoek van de kamer zat. Het bleek een handdoek te zijn, maar ze zweert nog steeds dat het tegen haar gesproken heeft.
Ook hebben we op Terschelling vrienden voor het leven gemaakt. Dillen was een echte gentlemen, hij vroeg je ten dans in plaats van je zomaar vastgrijpen. We mochten hem graag en hij ons ook, maar steeds als we hem opnieuw tegenkwamen was hij vergeten wie we waren. Toch, zijn gebeugelde glimlach bleef ons hart elke keer verwarmen. Ook maakten we kennis met jongens die best aardig konden paaldansen, jongens die dat helemaal niet konden en idioten die een suicide tequila hadden genomen. Ik ben niet achterlijk en had er daarom nog nooit van gehoord, maar er zijn blijkbaar mensen die zout opsnuiven, citroen in hun oog druppelen en daarna een shot tequila nemen. Ik zei het toch? Vergeleken de rest van de jeugd op Terschelling zijn wij zo normaal dat het griezelig is.
Naast de ontdekking over tequila deden wij er velen anderen. Wisten jullie bijvoorbeeld dat de Ketchup Song gedeeltelijk wél uit normaal Engels bestaat? Het is niet alleen maar zinloos gebrabbel. Ook ontdekten we dat de Terschellinger bossen indrukwekkende soortement van bunkers herbergt, dat teveel wodka niet goed voor je is en hoeveel vreemde dingen een vakantiehuisje bevat en wat er allemaal voor nuttigs ontbreekt. Zo was er geen goed afvoerputje of een trekker in de badkamer terwijl de douche wel de volledige badkamer onder spoot. Er waren ongeveer een triljoen pannen, maar geen onderzetters. Er was geen dweil, maar wel een mattenklopper. Snap jij het, snap ik het.
Alles was zo leuk, zo bijzonder, zo vermoeiend dat we opeens in de boot terug naar Harlingen zaten. Onze week op Terschelling leek een lange, maffe en mooie droom. Gelukkig is er veel bewijsmateriaal in de vorm van foto's en filmpjes. En met veel bedoel ik heel veel. De vraag is hoeveel er tentoongesteld gaat worden aan de buitenwereld.
Vakantiegroep de Zeemeeuw, ik zeg vaarwel.

Haar!

2011-08-04T13:36:00.001-07:00

Al mijn haar zit er nog op! Het is bruin, mooi overtuigend blijmakend bruin.
Mijn dag was erg leuk en zinvol. Ik moet nu eigenlijk naar bed omdat ik morgenvroeg naar Terschelling ga, (wat inderdaad betekend dat ik een week niet ga bloggen. Excuses.) maar geef je nog even een kort verslag van mijn dag.
Ik ben op tijd wakker geworden maar ben veel te lang in bed blijven liggen. Een slechte maar o zo heerlijke gewoonte. Daarna heb ik ontbeten met een handvol M&M's, een stokoude donut en een versteende boterham met pindakaas en hagelslag. Pindakaas met wat dan ook (pindakaas valt zo verbluffend goed te combineren) op een boterham zorgt ervoor dat je uren daarna geen trek meer hebt. Fantastisch.
Ik ben mijn tas in gaan pakken en om twee uur stond ik voor de drogist met twee vriendinnen en zochten we naar kleurspoeling. We waren erg grappig, zoals we altijd grappig zijn, maar de geblondeerde oude-maar-niet-oud-willen-lijkende vrouw achter de toonbank keek alleen maar boos. Vast omdat we haar herinnerden aan haar niet eeuwige jeugd. Zelfs haar vettige geblondeerde pony leek boos. En toen we stonden te juichen voor het haarkleuringsschap zei ze alleen maar ontmoedigend dat we er geen wonderen van moesten verwachten.
We gingen ons haar verven bij Anne, een van de twee vriendinnen dus, want zij houdt van in haar frutten en ze is er goed in. Ik moest als eerste. Ik was zenuwachtig maar hield mezelf onder controle. Mijn voorhoofd en haar kleurden langzaam bruin. Toen ik uitgespoeld werd zette Josje (vriendin nummer twee) de douchekop vol de badkamer in en toen was alles nat. Daarna mocht zij niet meer spoelen. Ik droogde mijn haar en ineens was het bruin. Chocoladebruin. Echt bruin. Mijn voorhoofd wilde helaas niet helemaal huidskleurig meer worden. Daarna ging Josje in de verf. Zij wilde een soort van ginger maar niet te overdreven worden en ook dat is gelukt. Ik ben zo blij met mijn bruine haar dat ik de hele dag heb gezegd dat ik bruin haar heb. Gewoon om mezelf en de wereld te laten wennen aan het brunette zijn. En het is pas weg als ik 28 keer gedoucht heb. (Hebben ze dat echt getest? Die vrouwen keer op keer hun haar laten wassen en dat turven?)
's Avonds hebben we pizza met héél veel kaas gemaakt en brownies met witte chocoladesaus. En daarna mocht Josje Simsen en toen heb ik mijn vriendinnetjes het huis uit geknikkerd omdat ik moet slapen! En dat ga ik nu doen. Als je benieuwd bent naar mijn bruine haar moet je het maar even zelf indenken, want ik ben niet fotogeniek genoeg om nu een leuke foto te maken en die te posten. Voor bekenden; er staat een foto op facebook. Weltrustjes en tot volgende week!

Haar, of Geen Haar

2011-08-03T02:28:00.000-07:00

Bloggen voor twaalf uur is een zeldzaamheid maar vandaag gebeurd het toch. Ik ga vrijdag op vakantie en had het idee dat ik maar eens moest beginnen met inpakken. De naderende vakantie maakt dat ik niet stil kan zitten. Nu heb ik gisteravond een vrij impulsieve beslissing genomen die me ook nog eens in stress-mode laat schieten. Ik ga namelijk morgen mijn haar verven. Of eigenlijk niet verven, maar zo'n kleurspoeling. Dat is werkelijk niks voor mij, sinds mijn overtuiging dat puur natuur altijd het mooist is, maar mijn puur natuur houdt in dat ik diarree kleurig haar van niks op mijn hoofd heb. Als ik een vermist persoon was, hadden ze waarschijnlijk het meest moeite gehad met het definiëren van mijn haarkleur. 'Meisje van zeventien jaar, vermist geraakt op 12 juni, droeg een spijkerbroek en t-shirt, blauwe ogen en ... en ... en haar. Het haar euh. Het haar is zegmaar een beetje blond, maar soms ook bruin, en soms is het heel erg blond met wat donkere plukjes en soms andersom.' Dat klinkt meer als een zebra. Met spijkerbroek en t-shirt.
Ik ben een watje geworden wat experimenteren betreft. Een paar jaar geleden had ik nergens moeite mee. Van de een op de andere dag had ik mezelf spontaan laten kortwieken bij de kapper. En in de drie jaar daarna was het alleen maar korter en raarder geworden. Ook met make up wist ik van wanten. Het bewijs zit in een klein tasje op mijn slaapkamer. Mijn oogschaduw had alles behalve naturel kleuren. Ik smeerde graag olijfgroen of donkerpaars op mijn gezicht. Dat deed ik overigens niet drie jaar lang, alleen in de eerste. Achja, zo'n periode hebben veel mensen rond die leeftijd. Ik heb in ieder geval nooit mijn haar paars geverfd en een piercing genomen, wel overwogen helaas. En na de eerste kwam ik steeds meer in vrede met mezelf, tot ik uiteindelijk lui werd, nooit meer bijzonder veel aan mijn uiterlijk deed en landde in een zacht bedje van onverschilligheid. Ik beschouw mezelf als verstandig en vind teveel poeha om uiterlijk oppervlakkig en saai. Dat neemt niet weg dat ik niks liever doe dan iets vreselijk impulsiefs. En aangezien ik nu, sinds mijn haar lang is en ik niet meer kan klagen over de lengte, al twee jaar klaag over die stomme haarkleur, ga ik er nu wat aan doen. Ik hou mijn hart vast. Ik wil geen groen haar. Of dat het rood wordt. Of allemaal uitvalt. (Die forums lezen bezorgt me dus echt een hartaanval. Ik had nooit gedacht dat ik rood haar zou kunnen krijgen van een bruine kleurspoeling.) Nouja, nu is het inpak tijd. En morgen het moment van de waarheid. Zal ik er levend vanaf komen? Is straks mijn hele gezicht bruin en mijn haar overdreven blond? Ga ik naar Terschelling met een kaal glibberig hoofd omdat mijn haar spontaan dood neerviel na de behandeling? U leest het morgen, in Haar, of Geen Haar.

Toeval (nummer twee, blijkbaar)

2011-08-02T12:50:00.000-07:00

Hé hallo daar! Ik moet ook nog bloggen natuurlijk. Geen moment meer aan gedacht. Ik weet het, zeer slecht van mij. Ik ben dan ook veel te moe, ik voel me een beetje raar en vrees dat ik een gaatje in mijn kies heb. Het zit allemaal niet mee. Dus, een gedicht. Lalalalalala.
Oh, trouwens. Ik bedoel dit stuk niet als spotprent voor mensen die wel in een God of wat dan ook geloven. Ik heb dit ooit geschreven in een bui dat ik zat was na te denken over wat de toekomst voor mij in petto had. Ik besloot voor een keer mij neer te leggen bij het idee van toeval en daar kwam dit toen ook uit. Dus enzo.

Toeval

Wat is het stom te denken

Dat het leven zin heeft

Een betekenis te zoeken

Achter alles wat is

Zijn we niet gewoon dieren

Leven, sterven

Een oneindig vallen

En opstaan

Zo simpel te geloven

In een God die regeert

In een koning

Die de regie in handen heeft

Waarover

Over wat

We spreken in raadsels

Tot het logisch klinkt

Is niet geloven

In het leven

Automatisch

Het opgeven

Van duizenden dingen

Van miljoenen denksels

Vervlochten in elkaar

Tot de aarde ontstond

Waarom niet gewoon

Laten glimlachen

En simpelweg overgeven

Aan toeval

Wachten

2011-08-01T09:59:00.000-07:00

Ik zat met mijn billen op de warme stenen te wachten op de vriendin waarmee ik afgesproken had. Ik voelde me ongemakkelijk. Het was zonnig en het plein druk. Onderweg naar mijn huidige zitplek hadden al minstens vier mensen onnodig lang naar me gekeken. Ik kon niet achterhalen waarom ze dat deden. Het is alsof mensen nooit echt oud worden. Hoe volwassen je daar ook je drankje zit te doen op het terras, alsnog is er dat gegiechel achter de hand wat op de basisschool gebeurde. Nog altijd die drang je gauw in een groepje te vormen en andere mensen aan te staren en daarmee jezelf omhoog proberen te duwen. Het is belachelijk. Ik zat daar op het plein en bedacht me wat er nog meer belachelijk is. Namelijk mijn handicap die ervoor zorgt dat ik nooit normaal een afspraak kan maken. Even een voorbeeld situatie; ik spreek om twee uur af voor de kerk. Duidelijk. Twee uur. Kerk. Ik vertrek om half twee wat veel te vroeg is, om 'rustig te kunnen fietsen'. Dat weerhoudt me er niet van alsnog minstens tien minuten te vroeg te zijn. Ik loop een rondje en verdoe daarmee vijf minuten. Daarna zoek ik een plekje om te wachten. En dan begint de stress. Heb ik wel écht om twee uur afgesproken? Wat als ik niet duidelijk was? Want, laten we wel wezen, ik ben vaak onduidelijk. Ik volg mezelf niet eens, dus ik kan er niet vanuit gaan dat anderen dat wel lukt. Misschien denkt degene waarmee ik heb afgesproken wel dat ik een ándere kerk bedoel. Nee, dat zal toch niet? Nouja, dat zou best kunnen. Wat is logisch? Weet je wat, ik ga in Alphen rondfietsen en álle kerken langs. Ik fiets wat rond en als ik een kerk verder ben, ben ik ineens bang dat ik wél duidelijk was en dat de persoon in kwestie nu bij de eerste kerk op me staat te wachten. Ik fiets terug en speur gestresst door de mensenmassa, zoekend naar bekend blond haar of een typische jas. Geen teken van leven. Ik wil nooit bellen. Ik hou niet van bellen. Ik vind het vervelend en daarbij weet ik nooit wanneer het wel en niet opdringerig is om te bellen. Val je iemand al lastig als diegene vijf minuten later komt? Is daar een etiquette regel voor?
Meestal komt het echter wel goed en verschijnt de persoon in kwestie om een paar minuten over twee bij de kerk. En dan zeg ik iets in de trant van; 'Hihi, ik was al bang dat je niet zou komen.' en dan vinden mensen me onnozel maar wel een beetje lief en daar blijft het bij. Als ze eens wisten hoeveel onzin er van te voren aan vooraf gegaan is. Misschien moet ik het probleem bij de wortel aanpakken. Eens niet te vroeg vertrekken om rustig te kunnen fietsen. Zelf eens een keer lekker te laat komen. Maar het probleem is, dat ik dan weer bang ben dat diegene niet op mij wacht. Ik ben een onzeker wrak wat dat betreft.

Efteling

2011-07-31T10:30:00.000-07:00

Excuses voor het overslaan van de blog van gisteren. Ik heb een excuus, ik was namelijk in de Efteling! Voor de tweede keer in mijn leven. Ja, dat klopt, voor gisteren was ik er nog maar één keer geweest. Dat is een raar aantal als het gaat om bezoekjes aan de Efteling. Er geldt namelijk de volgende regeling; in de Efteling kom je of nooit omdat je een pesthekel hebt aan elfjes en walgt van het idee de hele dag tussen de sprookjes te wandelen, of je komt er zo vaak mogelijk omdat je er aan verslaafd bent geraakt sinds je eerste bezoek. Mijn eerste bezoek was in groep drie en er was weinig verslaving te bespeuren. Ik won later nog eens kaarten met een tekenwedstrijd die ik nooit gebruikt heb. Ik heb helemaal niks tegen sprookjes (wel tegen elfjes. Die in de Efteling tenminste. Na gisteren opnieuw in de Droomvlucht te zijn geweest kan ik opnieuw zeggen dat ik het er eng vind.) maar na die ene dag ben ik nooit meer geweest. Misschien omdat het schoolreisje toen niet leuk was. Ik was te klein voor de achtbanen en het spookhuis stelde me zo teleur. En, zoals gezegd, met die Droomvlucht doe je me ook geen groot plezier. Ik herinner me dat ik zelfs de Fata morgana, waar ik ontzettend lang voor in de rij had gestaan, erg naar vond. Misschien heb ik het gewoon niet zo op die poppen die me allemaal aanstaren. Ik krijg er de kriebels van, echt waar. Ondanks al deze onplezierige herinneringen ging ik gisteren dan toch naar de Efteling. Ik had er heel erg veel zin in en gelukkig werd ditmaal omarmd door een hele leuke dag. Wonder boven wonder bleef het droog en, een nog veel groter wonder, kwamen we op tijd ons bed uit. Alles zag er zo mooi uit en de muziekjes die je overal toe gefladderd worden geven het magische pretpark een extra dimensie. Als ik even uitgekeken was op de sprookjes kon ik altijd nog mensen kijken, en ook dat was gisteren extra leuk omdat er een meeting van cosplayers in de Efteling was. Cosplay, om even rare woorden uit te leggen, is afgeleid van costume play, oftewel verkleden. Het is een trend uit Japan die is overgewaaid, en houdt in dat mensen zich verkleden als anime, manga of game personages. De Efteling liep vol met Naruto's en Pikachu's (die waren het populairst, zo te zien), maar ook met personages uit Death Note en Alice in Wonderland. Ik persoonlijk zou niet door de Efteling gaan lopen in een roze pruik met kattenoortjes, maar ben het gisteren als deel van het entertainment gaan zien. Ik geloof dat ik zelfs Tohru heb gespot, een van mijn favorieten anime characters, maar hoe erg je ook je best doet, je krijgt je haar en je ogen en je figuur nu eenmaal niet zo als in zo'n tekening, dus van mij hoef je het eigenlijk ook niet te proberen. Goed, ieder zijn hobby. Mijn favoriete attractie was denk ik Joris en de Draak, hoewel ik de Vogel Rok ook wel fijn vond omdat ik werkelijk geen flauw idee had wat er met me gebeurde en er toen ineens een foto van me werd gemaakt. Een van de beste achtbaanfoto's van die dag, dat wel.
Om een lang verhaal kort te maken; ik denk dat de Efteling dit keer wel tot zijn recht gekomen is. Ondanks dat niks vergelijkbaar is met Disney Land, ook wel de mooiste plek op aarde, heeft de Efteling er een nieuwe liefhebber bij.

Lu-La-Liefde

2011-07-29T08:24:00.000-07:00

Liefde. Je wordt er mee doodgegooid. Elke keer dat je de radio of tv aan zet, wordt het je door de keel geduwd. Want iedereen weet; niks zo belangrijk als liefde vinden. Al is het maar voor één avond. De vraag of dat dan ook daadwerkelijk liefde is laat ik hier even buiten.
Nu heb ik al geruime tijd niks meer hoeven doen op zoekgebied. Ik heb al een poos een vriendje en dat is best wel vanzelfsprekend geworden. Gisteren kwam ik er echter weer achter dat er leeftijdsgenoten zijn die nog wel worstelen met dat hele gedoe. Helemaal niet zo gek ook, want jongens en meisjes zijn als honden en katten; ze begrijpen elkaar niet. Ze zenden de hele dag signalen uit en pikken die ook wel van elkaar op, maar vertalen ze verkeerd. Het is eigenlijk een verdomd lastig iets. Omdat de tips die ik onlangs had geschreven in de smaak vielen komen er vandaag nog meer, maar vandaag in het thema liefde, ofwel jongens-meisjes problematiek. Ik hoop dat ze degene waar ik gister mee sprak er wat aan heeft en de rest van de mensen die verward zijn door het andere (of zelfde) geslacht natuurlijk ook.

Algemene liefdestips
1. Vrijwel iedereen vindt mensen die lachen aantrekkelijker. Als je op een avond op zoek bent naar mogelijk liefdes-materiaal, ga dan niet in een hoekje lopen turen en kijken of er al wat fijn vlees voorbij loopt. Zorg dat je plezier hebt en je op je gemak voelt en kijk ondertussen eens om je heen. Mensen die lekker in hun vel zitten stralen dat uit en hebben daarmee meer aantrekkingskracht.
2. Bedenk van te voren niet al te slimme plannen als je iemand op het oog hebt. Je kunt niet weten hoe iemand reageert op wat je gaat doen, dus improviseer en laat over je heen komen wat er gebeurd. Des te soepeler gaat ook een gesprek. Het is misschien enger om niet van te voren te weten wat je allemaal gaat doen en wat er gaat gebeuren, maar je kunt een leuke avond niet afdwingen. Het wordt het leukst als je jezelf en de ander verrast.
3. Een casual praatje is gauw gemaakt, maar zorg dat je niet al te lang bezig bent en ook dat je het niet elke keer herhaalt. Als je iemand al een keer gesproken hebt, hoef je niet nog een keer over het weer te gaan kletsen. Mensen vinden het leuk als er interesse in ze getoond wordt. Stel vragen en sta open voor wat er geantwoord wordt.
4. Mensen die subtiel aanraken worden aardiger geworden, schijnt het. Geen idee hoe ze dat soort dingen onderzoeken, maar bijvoorbeeld mijn moeder is iemand die subtiel maar niet opdringerig aanraakt. Ze doet het uit zichzelf en niet geforceerd en voor zover ik weet zijn mensen gek op haar. Iemand aanraken moet wel goed getimed en vooral niet met teveel bedoeling daarachter zijn. Iemand stevig vastpakken en heel diep in de ogen kijken is angstaanjagend, intimiderend en onprettig. Iemand een klein duwtje geven als hij een flauw grapje maakt bijvoorbeeld is daarentegen iets wat vaak wel goed opgevat wordt.
5. Over the top is vrijwel nooit goed. Jezelf hoerig aankleden voor aandacht trekt verkeerde mensen aan en overdreven macho doen terwijl het niet bij je past maakt dat iedereen zich ergert.

Wat je wél/níet moet doen! tips:
1. Voor de dames; jongens houden niet van meisjes die krijsen, overdreven hard lachen, doen alsof ze dronken zijn of zeuren. Ze houden van luchtig en hoeven niet de eerste keer al te weten wat er allemaal in je om gaat. Je emoties constant overdreven benadrukken schrikt ze af, want emotie is iets waar jongens pas in een later stadium van een relatie (zowel vriendschap als liefde) mee komen.
2. Voor de heren; meisjes vinden het niet fijn om ingesloten te worden. Ze in een hoekje drijven en over ze heen gaan hangen is niet subtiel en leuk, het wordt namelijk opgevat als een manier om zoenen af te dwingen. Het meisje in kwestie wil je (tenzij ze een trut is) heus niet beledigen en onder je arm wegduiken, maar voelt zich ook niet echt comfortabel nu ze alleen nog maar oogcontact met jou en jou alleen kan maken. Vrouwen houden van back-up; ze willen vriendinnen in de buurt hebben waar ze blikken mee kunnen wisselen. Ze isoleren is eng en vervelend.
3. Stomdronken zijn is niet charmant, maar een wijntje of biertje maakt je wel losser. Als je wat verlegen bent is het helemaal niet zo'n slecht idee, maar zorg dat je niet te los wordt. Voor je het weet wordt je aangeklaagd voor aanranding.
4. Uren voor de spiegel staan voor het uitgaan is niet eens een vervelend klusje, maar onnodiger dan je denkt. Verzorgd zijn is niet erg, maar een jongen ziet niet hoeveel kleuren oogschaduw je op hebt om het naturel maar toch sexy te laten lijken, en een meisje houdt over het algemeen toch niet zo van heel veel smerig spul in je haar, dus laat de halve pot thuis staan in plaats van het op je hoofd te kwakken.
5. Geef een jongen/meisje de ruimte om te doen wat hij/zij wilt doen. Beiden geslachten hebben nu eenmaal rituelen en het kan vervelend zijn, maar het is niet iets waar je al te veel verandering in moet willen brengen. Als een jongen met zijn vrienden in de kroeg is, dan moet hij af en toe even brullen of zijn maat een vriendschappelijke stomp verkopen, en meisjes moeten inderdaad (vraag me niet waarom) met z'n allen naar de wc en nee, ze gaan niet zonder tasje uit, hoe vaak je ook zegt dat het onzinnig is om een tasje mee te nemen waar alleen een telefoon in past.

Het is vrij cliché allemaal en natuurlijk bestaat er op elke regel een uitzondering. Maar toch, niet slecht om in je achterhoofd te houden. Succes allemaal met jullie paringsrituelen en/of pogingen tot het vinden van de liefde.

Optimist

2011-07-28T09:25:00.000-07:00

Het huis was leeg en de tuin zonovergoten. Ik deed de achterdeuren open en doopte mijn voet in het zonlicht, zoals je dat bij water doet om te voelen hoe koud het is. Warm. Echt warm. Ik pakte mijn mp3 speler, zette mezelf neer op een stoel in de zon en keek of het uit te houden was. Mijn vest mocht alvast uit. En niet veel later wurmde ik mijn benen uit mijn panty. Zonneschijn! Ik bleef zo stil mogelijk zitten om me bewust te zijn van wat zon met me doet. Ik kreeg het warm, dat ten eerste. Een zeldzaamheid waarvan ik best wil dat het me wat vaker overkomt, en niet pas tegen de tijd dat ik opvliegers krijg. Ik kreeg ook een vrij ontspannen gevoel in mijn buik en een soort loomheid in mijn hoofd. Ik waande mij in perfectie toen er ineens een grote dikke grijze wolk voor mijn zonnetje schoof. Ik keek wat om me heen, zei tegen mezelf dat die wolk zo wel weg zou zijn en wachtte geduldig. Maar ik ben eigenlijk helemaal niet zo geduldig en het duurde me veel te lang, dus al gauw wandelde ik naar boven om wat dingetjes op de computer te doen. Ik zou terug naar de tuin gaan als er weer mooi geel licht was. Zo gezegd zo gedaan, maar dat mooie gele licht kwam maar niet. Ik bleef maar boven zitten en uiteindelijk had ik me volledig boven geïnstalleerd omdat de warmte toch iets te lang op zich liet wachten. Toen ik net een blik naar buiten worp zag ik dat mijn geduld werd beloond met een overdreven harde regenbui. Sorry hoor, zomer. Sorry, ik dacht gewoon héél even dat het mooi weer zou worden. Maar hé, je hebt gelijk, wat een gekke gedachte van mij. Regen, inderdaad, veel beter. Veel beter. Knorrig begon ik aan wat schrijfwerk toen ik dacht aan mijn panty die ik zo optimistisch had uitgetrokken. Mijn tweede huid, die ik had afgegooid in mijn goede hoop, lag nu in de regen. Ik rende naar beneden, stak een voet uit de deuropening om te voelen hoe koud het water was. Koud. Echt koud. Eén ding is zeker; volgend jaar rond deze tijd, zit ik in een oord waar wél een grote kans op zon is. Ik wil naar een plek waar het zo warm is dat als het regent, je dat als een welkome verfrissing ziet waar je lekker in gaat dansen. Ik hou van dansen in de regen. Maar zoals ik al zei, het is nu echt te koud.

Hé doei!

2011-07-27T12:16:00.000-07:00

Ik heb vrienden en het is eindelijk een mooie avond. Dus hier iets waar je niet op zit te wachten; een gedicht!
(Zal ik je een geheim vertellen? Ik ben me er van bewust dat mensen vaak helemaal niet die gedichten willen lezen. Alleen is het makkelijk om te posten als ik iets anders te doen heb en ik me per se mijn belofte van 'elke dag een poging tot schrijven' wil houden. Leer er maar mee te leven.)

Word wakker

Zeiden mijn ogen

De ochtend is geboren

Laten we lopen

In de jonge zon

Dansen onder de blauwte

Ons uitstrekken in het gras

Ik wil het niet

Zei mijn hartje

Ik wil het echt niet

Laat me in het donker

Ik wil dingen denken

Die er niet toe doen

Moet je horen

Zeiden mijn oren

Wat een prachtig gefluit

De vogels

Zij zingen

En de muziek die schalt

Laat de tenen trillen

De voeten wiebelen

Mijn buik tintelen

Ik wil het niet

Zei mijn hartje

Ik wil het echt niet

Ik wil stilte en rust

Ik wil zwelgen in medelijden

Voor mij, en mij alleen

Moet je voelen

Zei mijn lichaam

Ik voel me zo klein

Ik wil me uitstrekken

Van top tot teen

De rug, hij wil krommen

En de schouders naar de oren

En de benen

Willen zo ver mogelijk naar onder

Ik wil het niet

Zei mijn hartje

Ik wil het echt niet

Ik wil klein zijn

Zo min mogelijk doen

Alleen maar peinzen

Piekeren

Over dat stomme vandaag

Angst (tussen mijn oren)

2011-07-26T13:06:00.000-07:00

Ik hou van alleen thuis zijn. Ik hou van de ongekende stilte, de mogelijkheid tot bizarre dingen doen zonder dat je typische blikken toegeworpen krijgt en het ongegeneerd dansen in de woonkamer. Ja, ik hou van alleen thuis zijn. Totdat de paranoia toeslaat. Ik ben namelijk bang voor geesten, aliëns en ander nog niet bewezen op de loer liggend gevaar. Ik prefereer een inbreker of zomaar gluiperige man boven een spiegelbeeld wat niet doet wat ik doe. Liever stampende muziek van de buren dan een onverwacht druppende kraan, en liever de hele nacht het licht aan dan slaapdronken in het duister wakker worden en denken dat je badjas met sjaal aan de kapstok het meisje van the Grudge is.
Het is vreemd; ik heb een ongekend zwak voor enge films en een vreemd soort hongerig interesse in tekens of geluiden uit andere werelden en universa, maar aan de andere kant ben ik er ongelooflijk bang voor. We hebben een haat-liefdes relatie, angst en ik. Het is leuk tot het niet meer leuk is. Er is een grens in het grote angstgebied en ik weet nooit precies waar die zit. Het ene moment is het nog leuke spanning maar opeens ben ik bang en dat vind ik naar. Angst zit altijd in dezelfde hoeken. Namelijk spiegels, de badkamer, het washok als de deur net niet dicht zit, mijn kapstok in het donker (in het licht zijn het gewoon hangende kleren enzo) en voor de rest eigenlijk al mijn dode hoeken. Oh, de gordijnen kunnen er ook wat van, trouwens. Gekke schaduwen erin, alsof er een gezicht achter zit. De kapstok in het donker lijkt op mensen die halfdood tegen de muur aan leunen, de spiegel lijkt in mijn ooghoek dingen te vertonen die ik niet wil zien, de badkamer maakt rare geluiden en heeft vervelend licht, en het washok is een aloud trauma. Ik ben er eens in opgesloten toen ik écht strontvervelend was, voor hooguit een paar minuten, maar ik dacht altijd dat er iets engs in de wasmachine zat. Hij maakt zoveel herrie en het is zo'n eng donker gat. Nouja, zodoende. Ik voel me er nog steeds niet op mijn gemak, ondanks dat ik betwijfel dat er een monster in de wasmachine zit. Er is maar één remedie tegen al deze angst tussen de oren (ik wéét dat dat het is, maar gezien mijn angst voor onwaarschijnlijke dingen durf ik nooit honderd procent aan te nemen dat het tussen mijn oren zit), en de remedie is onder je dekbed wegkruipen, want onder de dekens is het veilig. Zo voelt het. Altijd al. Vroeger ook. Oh, en ook handig is om níet naar mijn zus te luisteren als ze slaapt. Ze doet echt krankzinnig af en toe. Griezelig lachen en dingen roepen enzo. Als je nog geen zenuwinzinking had dan krijg je het daar wel van. Gelukkig is ze wel heel lief als ze wakker is.

Sleepover revival

2011-07-25T13:34:00.000-07:00

Logeerpartijtjes vragen vroeger al je van het. In plaats van uitgaan en jezelf bezatten vergeleek je pyjama's en knuffels. Hield je kussengevechten, las je elkaar extreme verhalen voor uit tijdschriften en gaf je elkaar een make over. Je probeerde de hele nacht wakker te blijven maar viel alsnog in slaap. Er waren verschillende logeerpartijen. Zo kon dat met en of twee vriendinnen zijn waarmee je je diepste geheimen deelde. Je kocht lekkers, huurde films over tieners, de leeftijd die je nog niet was maar heel graag wilde zijn, en lag urenlang te kletsen en te lachen, af en toe onderbroken door ouders die naar binnen stommelde en zeiden dat je echt moest gaan slapen.
Als je als jarige een slaapfeestje mocht geven, dan was je een heldin. Op zo'n slaapfeestje zag ik een van mijn eerste enge films, Wrong Turn, en kon een week lang niet slapen uit angst voor kannibalen die die in busjes achter me aan zouden rijden, waarna ik in een huis terecht zou komen met een bad met daarin een afgehakte hand. En dan zou ik onder het bed kruipen omdat ik wist dat de kannibalen eraan kwamen en zou ik bloed van mijn beste vriendin die opgegeten werd over de grond zien sijpelen en als ze dan eindelijk gingen slapen en ik mijn schuilplaats zou verlaten dan werden ze uiteraard wakker en dan brak de hel los. Nou, ik moest er niet aan denken. Maar goed, slaapfeestjes waren zo ongeveer het coolste wat je kon doen rond die tijd. Zo leuk als in As Told By Ginger werd het eigenlijk nooit, maar het was goed genoeg als je Idols ging kijken en daarna Doen Durven of de Waarheid speelde.
In ieder geval, de goede oude tijd is voorbij en tegenwoordig doet iedereen in het weekend stomme dingen zoals dansen en bier drinken. Maar niet iedereen! Want aanstaande donderdag vind mijn sleepover revival plaats! En dat je dit leest betekend niet dat je uitgenodigd bent. Het is namelijk zo'n geval van een logeerpartijtje waar alleen het vriendinnetje komt waarmee je je diepste geheimen deelt. Ik ben zo blij met dit vooruitzicht dat ik jullie er allemaal jaloers mee gemaakt heb omdat ik het per se moest bloggen! Fijn hè, dingen lezen waar je geen touw aan vast kunt knopen.

Roadtrip

2011-07-24T13:59:00.000-07:00

'Een roadtrip!' juichte mijn zus, en draaide aan de volumeknop van de autoradio. '... en win kaarten voor Tim Knol!' 'Wie is Tim Knol?' vroeg ik, maar dat wisten we eigenlijk niet. Basje lag in zijn mandje en leek het nog kouder te hebben dan ik. Ondanks het vreselijke weer moest het raam open blijven, omdat anders de ruiten zouden beslaan. Ik voelde de regen naar binnen sijpelen. Tabitha had Google Maps en moest ons naar Bergambacht loodsen, een plek waar je eigenlijk altijd wel wat over hoort maar waar je nooit zult komen. Nouja, de kans is klein. Toevallig gingen wij er wel heen, om de kleine terriër een onderkomen te geven voor komende weken. We reden trouw de route die ons voorgeschoteld werd en ondertussen bleef het maar regenen. De radio zond het ene na het andere duffe nummer uit. We werden er sloom van. We reden langs Gouden Meubel, een meubelzaak met de allerengste speelhoek van Nederland (jeugdtrauma). We reden langs Boskoop en Google Maps leidde ons Gouda in, waar de route die we van hem moesten nemen afgesloten was. Bergambacht was toch moeilijker te bereiken dan we dachten, maar echt, als je er bent is het de moeite waard. Het is een mooi dorp in the middle of nowhere waar je wilt zijn als het gesneeuwd heeft, want dan moet het er echt uitzien als een sprookje met al die leuke huisjes en lieve lantaarns.
'Waarom staat er hier eigenlijk altijd file?' vroeg ik aan mijn zus. Het was even stil.
'Omdat er hier zoveel schapen staan.' zei ze. Ze had gelijk. Ongelooflijk veel schapen. Nadat we koffie hadden gedronken bij mijn nicht en haar vriend en ons kleine hondje vaarwel hadden gezegd, reden we naar huis. We namen een toeristische route en kwamen terecht in een vergeten wereld. Helaas geen dinosauriërs, maar wel allemaal geweldige dorpjes, dun uitgesmeerd over oerhollands en lang vergeten landschap. Geen flatgebouwen maar kerkjes, en iedereen aan het hardlopen of strak in pak naar de kerk.
'Ze spreken hier vast Koeterwaals.' zei ik, en bedacht me dat ik echt geen flauw idee heb wat dat precies inhoud. Koeterwaals? Waar komt dat vandaan? Koeterwallonië? Ik zou het kunnen opzoeken maar jullie zijn vast net zo min nieuwsgierig als ik. We reden over slingerende weggetjes van het allerslechtste asfalt, en steeds als we een dorpje inreden kwamen we alweer een 'tot ziens!' bord tegen. Zo klein en lieflijk. Ik zat te stuiteren van opwinding om al dit heerlijke boeren gekeuvel, maar helaas waren we ineens weer bij Gouden Meubel en kort daarna terug in Alphen. Om ons avontuur te besluiten aten we zelfgemaakte pizza en keken Black Swan. Wat een heel erg enge film is. Ik ben nu oprecht bang voor mijn spiegelbeeld.

Tips voor een comfortabel leven

2011-07-23T05:08:00.000-07:00

Mijn buik is niet lekker en de zon schijnt niet, dus uit verveling begon ik mijn favoriete kinderboeken opnieuw te lezen. Na 'Achtste groepers huilen niet' en 'Een bende in de bovenbouw' begon ik aan mijn exemplaren van de 'Hoe overleef ik...' serie. Francine Oomen was een van mijn favoriete schrijfsters, samen met Thea Beckman en Simone van der Vlugt. Maar goed, de 'Hoe overleef ik...' serie dus. Net als in Harry Potter ontwikkeld hoofdpersoon Rosa zich in elk boek weer tot een zelfstandiger en volwassener meisje. De boeken zijn zo leuk door de survivaltips, die ze uitwisselt met haar beste vriend en vriendin. En diezelfde survival tips zijn de inspiratie voor mijn blog vandaag, want speciaal voor jullie ben ik even in de huid van mevrouw Oomen gekropen om survivaltips te bedenken. Omdat ik een na-aper ben en het bovendien leuk vindt om te verzinnen.

Tips voor comfortabel leven
1. Als je in bed ligt en vaag het alarm krijgt dat je naar de wc moet, ga dan ook gewoon direct. Als je een uur blijft liggen gaat je buik alleen maar meer pijn doen en je bed wordt ondertussen alleen maar comfortabeler en vervelender om te verlaten.
2. Kappers vind ik persoonlijk een hel. Ze praten tegen je omdat je ze betaald en het gesprek is daardoor meestal zo geforceerd en ongeïnspireerd dat het ergerlijk is. De ideale oplossing is in het buitenland naar de kapper te gaan, want die lui praten ook ongetwijfeld tegen je, maar dat versta je dan niet of je kan doen alsof je ze niet verstaat. Wat misschien makkelijker is, is in de kapsalon in Nederland doen alsof je geen Nederlands spreekt.
3. Verwijder deuren, deurposten en kleine drempeltjes in je omgeving zodat je nooit meer je tenen stoot!
4. Zorg ervoor dat je verpakkingen van lekker eten goed afsluit. Donuts laten uitdrogen is een van de ergste dingen die je kunt doen, net als het zompig laten worden van cruesli.
5. Gooi nooit lelijke lubbertruien weg. Lelijke lubbertruien zijn het paradijs als je je niet lekker voelt of als het koud is en je toch niet naar buiten hoeft.
7. Zorg voor goede gordijnen of luxaflex zodat je nooit meer gewekt wordt door daglicht.
8. Als je alleen thuis bent en je paranoïde wordt van alle deuren en ramen die klapperen omdat het waait; probeer dan niet alles goed af te sluiten tenzij je honderd procent zeker weet dat dat mogelijk is. Op het moment dat je namelijk dénkt dat alles goed dicht zit en je hoort toch nog iets bewegen, schrik je je het leplazerus. Ik tenminste.
9. Zet nare geluidjes van je computer uit. Iedereen haat de geluidjes van msn. Niet alleen jij, maar ook je zus of broer in de kamer naast je. Alles uit zorgt voor rustgevende stilte.
10. Knuffel elke dag iets. Knuffelen wordt onderschat, terwijl knuffelen één van de leukste dingen ter wereld is.

Wereldverbeterend! Ik ga nu mijn kast opruimen, lat0rz.

Vreemde beroepen

2011-07-22T09:03:00.000-07:00

Ik startte Google op en er wachtte mij een verrassing; om de verjaardag van Alexander Calder te vieren, is het Google icoon veranderd in een mobiel (denk ik? geen idee wat het anders voor zou moeten stellen) die je zelf kan bewegen! Gisteren stond Google in het teken van een ander persoon en je zag allemaal erwten. Ook leuk. Behalve dat ik me afvraag wat Google precies wil bereiken met al dat attent maken op verjaardagen en sterfdagen en jubileums van belangrijke vage mensen, vraag ik mij nog veel meer af wie die leuke plaatjes bedenkt. Wiens gloriemoment is het vandaag? Ik bedoel, er moet toch een ontwerper zitten achter dat bewegende Alexander Calder mobiel? Diegene wordt niet eens eervol vermeldt, de arme man/vrouw, na jaren zwoegen op iets van Alexander Calder wat ook nog enigszins op het woord 'Google' lijkt. Maar goed, eervol vermeldt of niet, ik bedacht me hierdoor wat een bizarre beroepen je toch hebt. Achter alles zitten tegenwoordig zoveel mysterieuze vormgevers en ontwerpers. Ik vraag me bijvoorbeeld ook af welk persoon er catchy namen voor kleuren oogschaduw of foundation bedenkt. Peachy Glossy Amazing Shiny Pink en zo. En welke briljante schrijvers zitten er achter de stukjes tekst op flessen shampoo of frisdrank? 'Een heerlijk verfrissende dorstlesser, zonder toegevoegde kleur en smaakstoffen maar mét alle vitaminen ter wereld en een heleboel E-nummers! Gekoeld het lekkerst.' Welke mensen bedenken überhaupt al die nieuwe smaakjes en dingetjes? Ik geloof niet dat veel mensen zitten te wachten op luchtverfrissers met de geur van komkommer met banaan en versgemaaid gras, en dat ze dan in de reclame nog gepromoot worden door een lelijk geanimeerd stinkdier zet me al helemaal voor vraagtekens. Wat voor vreemd denkende geest zit daarachter? Het lijkt me al onwaarschijnlijk dat mensen zo'n gekke luchtverfrisser kopen maar het is al helemaal vergezocht om ervan uit te gaan dat een stinkdier het prettig zou vinden ruiken.
Goed, ik zal die lui niet al te erg belachelijk maken. Wie weet zit ik over een paar jaar zelf rond de vergadertafel te bedenken hoe ik nou het best het allernieuwste sinaasappel mango perzik yoghurt drankje zonder toegevoegde smaakstoffen kan promoten. Ik hoop eigenlijk van niet. Hé. Er zit een tor op mijn raam!

Bijna op vakantie

2011-07-21T13:56:00.000-07:00

We gingen uit eten om te vieren dat ik zo leuk ben. Oké, ik lieg. We gingen uit eten om een onuitgesproken reden die ik wel kan raden; het gezin gaat zich vrij binnenkort opsplitsen. We zijn dan eindelijk allemaal oud en ongezellig geworden en gaan allemaal apart op vakantie. Wat lijkt het kort geleden dat we met z'n allen voor de zon opkwam naar Zuid Frankrijk vertrokken. Ik ben een te gekke achterbank-zangeres, dat kan ik je wel vertellen. Ik kon het gezin onderweg urenlang onderhouden met mijn gezang. Niet iets waar ze vrolijk van werden, maar ik over het algemeen wel. (Doet me eraan denken trouwens, dat ik laatst lekker aan het meeblèren was met de radio, me van geen kwaad bewust. Zegt mijn moeder ineens; 'Wat jammer toch, dat je altijd expres zo lelijk gaat zingen. Je kan best beter.' Ik heb haar maar in de waan gelaten. Het is niet leuk om je bewust te worden van de amuzikaalheid van je dochter, zeker niet als ze op andere gebieden ook al flink vervelend en waardeloos is.) Maar goed, Zuid Frankrijk dus. Oh, het noorden van Frankrijk ook wel, trouwens. En soms Duitsland. Lekker sprinkhanen vangen op de camping. Of met van die visnetjes urenlang in de rivier staan, om van die piepkleine zwarte drellerige visjes te vangen. Als mijn zussen gingen kanoën met papa, mocht ik niet mee. Dan kreeg ik van mama een schatkist ijsje, een spannend ijsje met dubbele bodem; daaronder zat een stoere opplak tatoeage van bijvoorbeeld een banaan, verkleed als zeerover!
Wat ook leuk tijdverdrijf was, was het beschilderen van stenen. Daarna probeerden we die aan onschuldige vakantievangers te verkopen. In die tijd had Frankrijk (evenals Duitsland) nog een eigen munteenheid. Lekker onhandig en veel leuker dan de Euro.
Het is vreemd; in huis hangt dezelfde we-gaan-bijna-op-vakantie-stress als vroeger, en ook dit keer wordt het huis s' nachts verlaten. Maar ik ga niet mee. Ik hups dit keer niet opgewonden rond omdat bijna-op-vakantie-gevoel best een lekker gevoel is. Ik vraag me af wat paps en mams met z'n tweeën in Zuid-Frankrijk gaan doen, maar het is vast niet erg anders dan anders. Lekker naar marktjes, wandelen, zwemmen, en vooral heel veel sprinkhanen vangen en in een grote witte emmer stoppen. En daarna nachtmerries krijgen van al die kleine pootjes tegen het plastic. Ik zal ze af en toe eens bellen en zeggen;'Wel alle visjes en slakken en sprinkhanen 's avonds weer vrij laten, hoor!' Je weet het nooit met die ouders. Voor je het weet nemen ze de hele dierentuin mee naar huis.

The summer is magic

2011-07-20T12:33:00.000-07:00

Ik heb zulke oppervlakkige gedachten momenteel. Ik denk niet aan mijn interesses, mijn vrienden, dingen die me bezighouden omdat ze belangrijk voor de wereld of voor mij zijn. Nee, ik denk enkel aan een mooi strand waar heremiet kreeftjes over wandelen. Daar lig ik, in een hangmat, en ben te ontspannen om zelfs maar een poging tot lezen te doen. De zilte zeewind wiegt me zachtjes heen en weer, zonder me kippenvel te bezorgen. Als ik mijn ogen open zie ik, dat mijn huid niet langer reflecterend wit is, maar volmaakt bruin zoals in de Nivea reclame. Op de achtergrond klinkt zoet gepingel van een tropische gitaar, die bespeelt wordt door een plaatselijke vriendelijke man zonder tanden. Er is niemand die me lastig valt en het fijnste is, dat ik zeker weet dat als ik wíl dat iemand me lastig valt, dat ook direct gebeurd, want dit speelt zich af in mijn hoofd en daar is mijn wil wet.
Ho daar eens even. De lieftallige heren uit de Jillz reclame komen smooth lachend en glanzend het water uit gewandeld. De ene toch niet zo aantrekkelijke stapt pardoes in een heremiet kreeft en moet naar het ziekenhuis. De rest gaat in slow motion beach volleyballen. Tussendoor brengen ze me stukjes kokos en als ik twee keer in mijn handen klap, een bordje vegetarische sushi, want ik krijg trek in zout zeewier als ik kijk naar al dat rauwe vlees wat voor mijn ogen achter een bal aan springt.
Tegen zonsondergang wordt de lokale bewoner met gitaar gedumpt voor een gigantische stereo en plotseling begint er een strandfeest. Action Man, zoals ik de stoerste Jillz-man noem, trakteert me op een cocktail. Best leuk, maar op mij en de Jillz-mannen na, zijn er vrijwel geen gasten. Gelukkig blijken alle mannen uit een arm gezin met zeven kinderen te komen, ze hebben allemaal alleen maar broers die heel erg op hun lijken en die stappen ineens uit de limousine die het strand op komt rollen. Direct daarna begint het vreselijk hard te waaien, en ik begin een tropische storm te vrezen, maar gelukkig zijn het alleen maar een heleboel helikopters met mijn vrienden erin. Ze springen eruit met roze parachutes en van die parachutes knutselen we snel een grote partytent. Daarna gaat de stereo op vol volume, iedereen heeft het naar zijn zin en zo kwam alles goed terwijl het eigenlijk al goed was.
Fantastisch niet waar? En dit is de harde waarheid. Ik zit, in Avifauna polo, met vet haar, en een lijkbleke huid, M&M's te eten terwijl ik naar de Jillz reclame op youtube kijk. Er staat een playlist aan met zomerhits die ik van internet heb geplukt. Voor de zilte zeebries zal ik in een kom zout moeten blazen en daarna snel inademen, en de enige manier om bij een vorm van hitte te komen, is een heet, heet bad.

Zolder

2011-07-19T04:03:00.000-07:00

Mijn oudtante logeerde een tijdje bij ons op zolder. Daardoor was de zolder ineens een zolderkamer en niet langer het gebruikelijke rommelplekje waar ik me redelijk lang kan vermaken. Nu mijn oudtante weer weg is, is het logeerbed weer ingeklapt en de bank is terug geschoven. Er kan weer tv gekeken worden en ik kan weer normaal bij mijn kledingkast. En ik kan weer ongestoord snuffelen.
Met zolders heb je twee opties. Je maakt er kamers van, waardoor de zolder gewoon een knusse slaapplek wordt, of het wordt een fijn rommelig hok met veel mogelijkheden. Zolders mogen niet overdreven netjes zijn en ook niet teveel nieuwe spullen bevatten als ze zo'n rommelhok zijn. Nee, het fijne aan een rommelhok-zolder is dat het een plek is die pure nostalgie ademt. Onze oude meubels krijgen er een tweede kans. De oude bank (zo lief, klein, versleten en zacht) staat er zodat je naar onze oude tv kunt kijken. Ook de X-box, de DVD-speler (nog helemaal niet zo oud maar ineens kwamen ze met Blu-ray op de proppen) en onze oude stereo staan er te pronken. Niks vergane glorie, nog steeds leuk om te zien. Op de planken oude computerspelletjes zoals Freddie Fish. Soms krijg ik serieus de neiging om dat soort dingen opnieuw op mijn computer te installeren. Ook Tomb Raider en Tarzan hebben er een plekje, evenals de leerzame computerspelletjes van school, zoals Ronja de Roversdochter (heb ik nooit uit kunnen spelen) en Op Wereldreis! (ook niet).
Mijn vaders stripboeken zwerven gedeeltelijk op zolder rond. Jan, Jans in de Kinderen, nummer 1 tot en met twintig. Ook ligt er een enorme koffer met Donald Duck en Donald Duck Extra. Die zijn overigens niet van mijn vader, maar van ons. En ze mogen niet weg.
Een favoriet deel van de zolder zijn de planken met fotoboeken. Boeken vol ouders met fikse snorren en sikken en lange haren op motorfietsen. De vorige hond die ik nooit gekend heb. Het leukst is om ze chronologisch te bekijken en te zien hoe er steeds meer haren afgeknipt worden en er steeds meer kinderen geboren worden. De ruige vakanties maken plaats voor schattige kinderfoto's; eerst mijn nichten en neef die in beeld verschijnen en daarna steeds meer foto's van mijn grootste zus met de grootste traanogen of juist met een heel lief lachje. Ik wou dat ik erbij was geweest, alleen zou dat totaal onlogisch zijn.
Zo ligt er van alles te bekijken op onze zolder. Oude griezelige beeldjes (Een varken met een muis? Waarom zijn ze zo verdomde vrolijk? Het is angstaanjagend.) prentenboeken, videobanden en cassettebandjes, oude portretten en knutselwerkjes van vroeger. Ik hou van de zolder. De zolder is eigenlijk niks meer dan een kijkdoos met daarin onsamenhangende stukjes verleden. Raadselachtig en leuk omdat ik misschien wel nooit zal weten wat bijvoorbeeld dat beeld van het varken met de muis op onze zolder doet.

Resten

2011-07-17T12:40:00.000-07:00

Ik zat met mijn rug tegen het aanrecht, mijn benen op de grond. Mijn overdreven vrolijke jurkje was bezaaid met vlekken en plakte aan mijn huid. Mijn panty was wonder boven wonder nog heel, zelfs nadat ik even over de dansvloer gedweild had. Ik at een broodje kaas en scheurde soms een stukje af om aan de hond te geven, die tegenover mij zat. Het was net alsof we een theekransje hadden op de keukenvloer.
Ik gleed een stukje naar onderen en zuchtte diep en tevreden. Ik had zo'n leuke avond gehad. Ik had zin om nog uren te blijven zitten en nadenken over hoe leuk het was, maar ik voelde mijn bed van boven naar me fluisteren. Ik besloot zijn stem niet te negeren en binnen tien minuten was ik diep in slaap.
En dit is wat er over is als je wakker wordt na zo'n nacht:
- Je haar, je huid, je kleren, álles ruikt naar rook. Je had het niet door toen je thuis kwam en niet toen je stond te dansen, maar feitelijk had je jezelf net zo goed aan het spit kunnen braden; dan had je ook zo geroken en had je bovendien een lekker knapperig randje gehad.
- Een gekke stempel op je arm, als entreebewijs.
- Vlekken. Op je kleren (drank) en op je lichaam als je uitgegleden bent. Wat die vlekken precies zijn, weet ik niet. Iets wat je als souvenirtje van de grond hebt meegenomen. Nu maar hopen dat het niet al te vies is.
- Een camera vol vreselijke foto's. Tanden, tongen, bezwete hoofden, rode wangen, uitpuilende ogen, een hoop wazigheid en wat er op moest staan, valt net van de foto af.
- Nieuwe herinneringen geplakt aan liedjes. Tijd om te downloaden wat verloren was.
- Honger. Heel veel honger. Ei met kaas, peper, op een broodje met pitjes en veeeel mayonaise.
- Vieze ogen vol prut omdat alleen overdreven goed voor zichzelf zorgende mensen om vier uur 's ochtends nog de tijd nemen hun make up af te halen.
- Een droge mond.
En dat was het wel zo'n beetje. Mocht je nog met iets beters komen, waarvan je zeker weet dat ik zeg 'Ojaaa, helemaal vergeten!' dan ben je welkom dat bij mij te melden.

Schmink

2011-07-16T10:08:00.000-07:00

Als wat wil je geschminkt worden? Rustig maar, neem je tijd. Nee, geeft niks, er staat toch niemand te wachten. Is er geen vogel die je vandaag gezien hebt die je heel leuk vindt? Echt waar? Allergisch voor vogels? Vind je het voor de rest wel leuk in Avifauna? Dat is zeker een grote glijbaan. Ben je daar vanaf geweest? Ja, dat is ook best eng, hoor. Wat heb je dan gedaan? Oh... Nouja, je kan nog van alles doen. Weet je al als wat je geschminkt wil worden? Een roze met gouden eenhoorn met lang blond haar? Nouja, het lange haar heb je al, maar of ik het blond kan maken... Ik kan wel een roze met gouden kat voor je maken. Of een tijger. Of een prinses. Of een kat of een konijn of een hondje. Een vlinder? Ja, dat kan ik ook wel. Maar je wilde toch graag roze met goud? Ja, groen is ook mooi. Uhuh, en paars. Maar welke wíl je? Blauw? Oké, blauw en roze en groen? Toch goud? Oké, dan doen we dat.

Zo, dus je bent met een verjaardag hier, dat is leuk zeg. Wat zeg je? Sam? Wie is dat? Oh, die is jarig. Nou, leuk hoor. In het spookhuis? Maar je bent nog niet af. Een halve vlinder ook goed? Zeker weten? Nouja, inderdaad, ook heel mooi.

Wat zeg je? Heeft je zus gezegd dat je raar geschminkt bent? Nouja, je bent natuurlijk ook nog niet helemaal af. Maar dat wilde je zelf. Toch maar afmaken? Dat is goed, hoor. Nu weer groen? Oké, een beetje groen dan erbij. Je wordt een echte fantasievlinder. Dat staat mooi bij je regenjas. Ja, het regent hard, he. Ben je al vaak in Avifauna geweest? Oh, dat is ook leuk, wat lief van jouw oma. Oh! Ah, dat is Sam. Maar nu ben ik wel een beetje uitgeschoten. Omdat je ineens zo wiebelde. Even wachten, je bent bijna af. Even in de spiegel kijken? Mooi? Nee, je bent ook geen eenhoorn. Je bent een vlindertje! Weet je wat ik zou doen als ik jouw was? Nog een keertje bekijken hoe mooi je bent en daarna lekker terug naar het spookhuis. Veel plezier!

De vloek

2011-07-15T11:19:00.000-07:00

In een land hier zeer ver vandaan leefde een meisje zonder naam. Het is niet zo dat ze echt geen naam heeft, ik ben alleen te beroerd er eentje te bedenken. Afijn, het meisje zonder naam deed eigenlijk zelden iets bijzonders. Er is niet over haar geschreven omdat ze opgesloten zit in een torenkamer. Ze doet ook niks met een spinnewiel en ze lust geen appels, dus die kunnen haar niet vergiftigen. Het meisje is geen prinses en dit is geen sprookje. Dit is een treurig verhaal over een meisje wiens grote liefde van haar afgenomen werd.
In het land waar het meisje woonde aanbeden de mensen de zon. En waarom ook niet? Niks maakt de wereld zo mooi als wat zonnestralen. Zelfs met het kleinste beetje zon zijn de mensen gelukkiger dan zonder. Ieder jaar vierde het land een grote nationale feestdag, waarbij iedereen in geel gekleed ging. In de hoofdstad van het land was een grote gele parade waaraan iedereen mee mocht doen en iedereen mocht op die dag alleen maar geel eten tot zich nemen. Gelukkig is geel eten best te doen. Maïs bijvoorbeeld. En chipjes. Patatjes. Gele gummibeertjes. Noem maar op!
Nu terug naar onze kleine grote meid zonder naam. Zoals gezegd een vrij normaal persoon die, net als velen in het land, helemaal lyrisch was van die grote gele bol aan de horizon. Het liefst wilde zij zo veel mogelijk tijd in het zonlicht verblijven. Ze plantte magische narcissen in de tuin om het zonlicht mee op te vangen en stopte het in potten zodat ze tijdens slechte dagen een voorraadje had, en dit was meteen het uitzonderlijkste wat ze deed, want volgens de wet was dit verboden. De zon was immers van iedereen en niet bedoeld om te conserveren. Het meisje had al een waarschuwing gehad nadat de buurvrouw ontdekte hoeveel tropische planten er bij het kelderraam groeide; de potten zonlicht stonden de hele dag in de kelder voor niks te stralen en alleen via het kleine kelderraam kwam er wat naar buiten. Het meisje was niet van plan te stoppen met zonlicht vangen; ze vond dat ze er recht op had wat zonlicht voor zichzelf te hebben. De zon was haar liefste. Haar hart bonkte voor de zon en de zon alleen. Hoewel het idee van mevrouw zonder naam behalve lichtelijk egoïstisch niet erg kwaadaardig was, werd zij op een dag dan toch ernstig gestraft voor haar daden.
In het bos wat grensde aan haar huisje woonde een heks die verbannen was. Ze mocht nooit meer het zonlicht aanschouwen en sindsdien was ze verschrompeld zoals aardappels dat doen. Er hadden zich kleine takjes uit haar voorhoofd ontsproten (geen idee waarom) en ze was krom gegroeid omdat ze snakte naar licht en het enige wat licht gaf in het bos waren fluorescerende paddenstoelen. Op een dag ontdekte de gebochelde betakte heks een lichtpuntje aan de rand van het bos. Het mens kronkelde met haar laatste krachten richting dat kleine vlekje en ontdekte het schandaal van het meisje zonder naam. Het lichtvlekje was fel zonlicht wat uit haar kelder kwam! De heks voelde zich vreselijk jaloers. Terwijl zij haar leven tussen de paddenstoelen doorbracht had dat kreng zomaar een eigen voorraad zonlicht. Zodra het meisje nietsvermoedend naar buiten wandelde, werd zij vervloekt, want hé, een heks is niet voor niks een heks in een verhaal als deze. De vloek hield in dat de zon voortaan alleen nog maar zou schijnen als het meisje binnen was. Ze zou nooit meer buiten van het zonlicht kunnen genieten. Vervolgens stal de heks de potten zonlicht en vertrok het bos in. En het meisje? De arme ziel verbracht de rest van haar dagen in de regen of binnen, afgunstig kijkend naar de anderen die zich aan het baden waren in dat prachtige zonlicht.

Moraal van dit verhaal: Neem geen vakantiebaantje in de zomer. Je zult alleen maar binnen zitten terwijl de zon schijnt en zodra je vrij bent en van alles wil doen, stort het van de regen.

Waar is de zomer?

2011-07-14T04:49:00.000-07:00

Ik herinner me dat vroeger in de zomer de zon meer scheen. Dat is vast verbeelding, zeker omdat ik vroeger minstens twee weken van de zomervakantie in Frankrijk doorbracht, waar het naar mijn idee toch altijd mooier weer is dan hier. Gezien het geheugen maar selectief herinnert, lijkt me, herinner ik me van vroegere zomers altijd of extreem mooi weer of noodweer. Maar dat noodweer was altijd het gevolg van een hele hete dag en nooit, zoals nu, een aaneenschakeling van grijze dagen zonder warmte ertussen.
Ik herinner me dat we 's avonds fietstochten maakten in de zomer. We reden naar het meer om een duik te nemen of naar het recreatiegebied om in de grote speeltuin te spelen. Die speeltuin was vele malen gaver dan de huidige. Het was een soort houten kasteel met een gigantische glijbaan. Helaas is hij met de grond gelijk gemaakt en nu staat er een afgrijselijk lelijk groen metalen voorwerp waar je met moeite op kan klimmen en de glijbaan doet pijn aan je kont. Hij is klein en van plastic. Zelfs de schommelcirkel waar een stuk of 10 schommels in een kring verbonden waren, is vervangen door twee normale die naast elkaar staan. Doodzonde.
Op vakantie nam ik altijd een berg boeken van de bibliotheek mee. En we hadden een kleurplaten map met leuke platen van de Leeuwenkoning. We bezochten dorpjes en markten en maakten wandelingen en áls het regende, dan tikte dat zo heerlijk tegen het tentzeil aan dat het niet eens meteen heel erg was. In Holland bouwden we tenten of speelden gewoon buiten, met blote voeten op het plein. 's Avonds was het nog zo lang licht dat iedereen wat langer op mocht blijven en dan speelden we met de kinderen uit de straat Busjetrap of Tien tellen in de Rimboe. Als het echt te warm was mochten we een film kijken, want in huis was het lekker koel en ook hadden we dan een grote kan met limonade met ijsklontjes. Nu zijn die niet nodig. De ijsklontjes. Ik heb vannacht onder drie dekens geslapen en mijn plan om naar de bieb te gaan om alsnog een berg boeken in te slaan, staat me tegen omdat ik weet dat ik drijfnat terug kom terwijl ik net lekker warm ben. Ik heb bijna de neiging weer mijn bed in te duiken. Het lijkt wel herfstvakantie. Misschien moet ik me erop voorbereiden voortaan in mei van de zon te genieten, in de zomer mijn blubberlaarzen aan te trekken en tegen de tijd dat ik jarig ben (augustus) eens aan een wollen sjaal te gaan denken. Wie weet krijg ik ooit nog sneeuw als verjaardagscadeau.

Een waardig eind

2011-07-13T13:00:00.000-07:00

Ik weet niet meer hoe oud ik was toen ik met Harry Potter begon. Ik weet wel dat ik het eerste boek las op een camping die uit niets dan een verdord grasveld bestond. Het was er erg warm, en met elke stap die je zette zwermde er een hele kolonie aan sprinkhanen omhoog. We gebruikten de waslijn met kleren om blind te volleyballen. Of nouja, volleyballen. Iets wat er op leek. Na een tijdje had ik er genoeg van en was aan Harry Potter en de Steen der Wijzen begonnen, maar de geluiden van mijn zussen en vader die nog steeds met het balspel bezig waren hadden me dusdanig afgeleid dat ik niet heel ver kwam.
De eerste film zag ik in de bioscoop. Ik had nachtenlang nachtmerries van hoe Voldemort's gezicht uit een achterhoofd groeide, en ook de bebloede eenhoorn vond ik vreselijk eng. Ik bleef de boeken lezen waarvan er steeds meer uitkwamen. Elke keer begon ik overnieuw, tot ik de boeken bijna kon dromen. De tweede film was minder traumatiserend, hoewel de stem die uit de muren op klonk me rillingen bezorgde. We kochten de film op DVD, speciale editie. Het was een van de eerste DVD's die we hadden; Harry Potter één hebben we op videoband. Voor Sinterklaas kreeg ik een grote glanzende poster van huiself Dobby. Dobby has come to warn you, sir. Mijn vader, die Harry Potter niet leuk vindt en er graag flauwe grapjes over maakt, had geen idee over wat voor personage hij een poster gekocht had. Hij kruiste zijn vingers in de hoop dat het geen slechterik was. Gelukkig was ik gek op Dobby. Hij heeft jaren op mijn kamer gehangen. Ik ging afgelopen jaren naar premières van boeken en films en las en bekeek ze ook nog keer op keer. En gisteravond was de avond dat ik voor de laatste keer met een wild kloppend hart van nieuwsgierigheid de bioscoopzaal in stapte. De verfilmingen, hoe leuk ik ze ook vindt, wisselen nogal. Je weet nooit hoe goed de regisseur naar het boek heeft gekeken, en ook niet hoe hij alle magie er uit zal laten zien. Ik werd niet teleurgesteld. Natuurlijk had ik een aantal dingen anders verwacht, maar dat heb je iedere keer. Ik vond de film een waardig eind. Ik ben oprecht ontroerd omdat de serie nu op elk front afgesloten is. Maar goed, overnieuw beginnen kan altijd nog. Dus, over een kwartiertje lig ik in bad, met boek numero uno.

Lange dag

2011-07-12T11:04:00.000-07:00

Ik deed mijn ogen open en langzaam weer dicht. Mijn hoofd zat nog volledig bij de droom die ik had gehad. Het was een fijne droom geweest. Ik dwong mezelf me op te richten, maar toen ik op de klok keek werd dat me fataal; ik plofte ontmoedigd terug het kussen in. Zo vreselijk vroeg. Om mezelf te laten wennen aan het daglicht trok ik langzaam het gordijn open. Over de blauwe lucht hing een ijl laagje wolk, perfect uitgesmeerd zoals een chefkok met uiterste precisie een volmaakt laagje chocola over een taartje verdeelt.
Ik rolde me nog een keer op en rekte me uit, een tactiek die meestal zorgt dat ik me minder ochtendziek voel. Het werkte niet. Ik probeerde verschillende piep en grom geluiden die het uitrekgenot versterken, maar niks scheen te helpen. Het was gewoon te vroeg. Ik heb geen talent voor wakker worden. Nog een keer uitrekken. Nee, het zat er niet in.
Ik ben oprecht ziek in de ochtend. Wakker worden betekend meestal dat je een lege maag hebt, een gevoel waar ik al helemaal niet van hou. Wakker worden betekend dikke ogen hebben waardoor ik mezelf niet herken. Normaal zijn mijn ogen niet klein. Wie ben jij, griezel in de spiegel, en waarom kijk je naar mij met je kleine ogen? Wakker worden betekend dat het voelt alsof je ledematen een beetje ineen gekrompen zijn. En daarbij is het vervelend dat ik allemaal van die kreukels op mijn huid heb van de dekens. Dat irriteert me mateloos.
Ik wandelde naar beneden en zag ontbijtspullen staan. Het was me een raadsel van wie. Wie zou er in vredesnaam eerder ontbijten dan ik? Dat had dan middernacht moeten zijn, aangezien het tijdens mijn ontbijt half 8 was. Half 8. Ik bedacht me dat ik over ruim dertien uur naar de bioscoop zou gaan. Harry Potter kijken. Zes uur lang. Wat een lange lange dag.
- Lange lange dag! Het is nu twaalf uur later en ik ga naar Harry Potter! Anti-climax! Succes ermee!

Oog voor avontuur

2011-07-11T08:23:00.000-07:00

Ik maak me zorgen. Na een dag gespendeerd te hebben in een grote stad, waar ik gekomen was met openbaar vervoer, vraag ik me af hoe ik in vredesnaam moet overleven als ik ga studeren. Probleem één is al het openbaar vervoer zelf. Ik krijg er zweethanden van, want het gaat me veel te snel en ik snap er geen fluit van. Door te lang te twijfelen of iets wel de juiste trein of bus is, mis ik hem of neem het verkeerde besluit. Eenmaal in de gewenste trein begeven mijn benen het zodra het ding begint te rijden. Ik kieper om de haverklap om terwijl ik een stoel zoek en moet me constant verontschuldigen voor ellebogen in andermans oogkassen. Zittend in de stoel kan ik me ook niet ontspannen, uit angst duf te worden en uit vergeten te stappen. En dan ben je nog niet eens op de plek waar je wezen moet.
Eenmaal uit de trein ben ik in staat te verdwalen op het station. Zodra ik de buitenlucht in loop merk ik hoe groot de wereld is. Ik vergaap me aan grote gebouwen, lelijke standbeelden en plantenbakken en beland op plekken waar ik niet wil zijn. Wat dat betreft is het minder gevaarlijk een vierjarige met zijn hoofd in de wolken los rond te laten lopen. Of, je kunt het ook zo stellen; net als een vierjarige is het verstandig me vast te houden zodat ik niet onder een bus loop. Bussen rijden op onverwachte plekken. De tram is ook al zoiets geks. Komt gewoon dwars door een straat heen. Tot slot ben ik zo snel gedesoriënteerd dat het griezelig is. Als ik een winkel uitgelopen kom heb ik geen flauw idee van welke kant ik net ben komen aanlopen. Vandaag schrok ik me al helemaal te pletter; de winkel bleek twee uitgangen te hebben. Wist ik veel. Ik wandelde naar buiten en kwam op een totaal andere plek uit. Gelukkig was er zoveel moois te zien dat ik snel over de schok heen was.
Oké, natuurlijk is het wel een beetje zorgelijk dat ik op de meest normale plaatsen in staat ben te verdwalen. Ik zou nog kunnen verdwalen onder mijn bed als ik er wandelruimte had. Dit is mogelijke een slechte eigenschap. Aan de andere kant ben ik blij dat ik me zo kan vermaken met alles en dat alles zo verbazingwekkend voor me is. Zo is de wereld tenminste niet iets wat me gauw zal vervelen, en daarbij zal elke dag in een onbekende omgeving een nieuw avontuur voor me zijn. Zo'n beetje zoals Frodo in Lord of the Rings of Ash Ketchum van Pokémon. Ik ben oprecht blij met deze vergelijking. Ik bedoel maar, wie kan er nou zeggen dat elke dag een avontuur is. Ik inmiddels wel. En dat is allen te danken aan mijn slecht ontwikkelde zelfstandigheid en vreemde talent voor fascinatie. Hoera!

Pinguïns en pindarotsjes

2011-07-10T11:15:00.000-07:00

Toen ik vanmorgen met een vermoeid hoofd naar werk fietste vroeg ik mij af waarom ik het de avond van te voren per se zo laat moest maken. Het voelde ineens als het stomste idee ooit. Maar gaandeweg kwamen herinneringen terug en het is zonde om spijt te hebben van zo'n leuke avond.
Als je om onverklaarbare redenen precies dezelfde leuke avond als ik wil hebben, moet je het volgende doen.
1. Met mensen afspreken die leuk zijn, en waarvan je er op aan kunt dat ze dat ook echt zijn.
2. Wijn drinken en pindarotjes en andere noten met chocolade eten.
3. Op youtube je vroegere jaren tot leven laten komen. Wat wil zeggen; meezingen met M-kids, Ch!pz, Britney Spears (wel de klassieke nummers natuurlijk) en Westlife.
4. Chocoladelikeur proeven.
5. Naar je favoriete kroeg of café gaan en
6. Daar mensen ontmoeten die je graag trakteren of
7. Je naam willen weten omdat ze je willen toevoegen op Facebook waarna
8. Datzelfde persoon in een stuk glas gaat staan en daar ondanks een hoop bloed verdomd vrolijk onder blijft.
9. Dansen op muziek die je eigenlijk niet kent of waar je je een beetje voor schaamt.
10. Pinguïns op je laten tekenen.
11. Op het hoogtepunt weggaan (is niet zo erg als het lijkt, dan komt er tenminste geen anti-climax!) omdat je de volgende dag moet werken.
12. Te horen krijgen dat je het mooiste van de avond bent en als reactie daarop heel hard en lang niezen.
13. Veel te langzaam naar huis fietsen en
14. Je afvragen wat al die mensen op dit uur op straat doen.
15. Je bed denken in te stappen in volle duisternis maar iets te vroeg zijn waardoor je naast je bed valt.
16. Bed inkruipen.
17. Slapen.
18. Boos zijn op wekker.
Ik verzeker je dat je een leuke avond hebt. Hou alleen in de gaten dat je de juiste mensen ontmoet en meeneemt en dat je op het goede moment niest. Ik weet niet waarom ik zo vreselijk hard moest niezen maar het was prettig, want daardoor hoefde ik niet akward om me heen te kijken en niet weten wat ik op rare random opmerkingen van vieze kerels moet antwoorden. Ik ga nu maar eens douchen. Daar heb je geen tijd voor, als je deze dag en avond ervoor volledig nadoet. Ik loop al de hele dag met kroeghaar en een pinguïn op mijn arm.

Ik smelt voor de hond

2011-07-09T08:15:00.000-07:00

Ik denk dat mijn hond weet hoe hij me moet pesten. Onze hond is er namelijk een van het geniepige soort; volgens mij vindt hij het heerlijk me in de zeik te nemen. Zo is het een ritueel dat als we na het wandelen bijna bij huis zijn, hij stil gaat staan op het grasveld en pas komt als ik me om een hoekje verstopt heb en al enkele malen zijn naam heb geroepen. Uiteraard sta ik hierbij flink voor aap; meisje staat om hoekje de hond te roepen, terwijl de hond eigenwijs op het grasveld op een tak ligt te kauwen. Als ik hem ga halen met de riem, rent hij voor me weg, en volgens mij weet hij ook dondersgoed dat ik niet in staat ben boos te worden op dat vrolijke hoofd met die mooie colabruine ogen.
Wat Duke ook grappig vindt is het constant laten vallen van zijn bal, zodat het ding ergens vanaf rolt en hij erachteraan kan hobbelen. Vandaag ging dat mis. De bal, ontvoerd vanaf een speelpleintje, is al weken zijn bron van vermaak tijdens het wandelen. Het is een stevige rode bal waar hij lang op heeft moeten kauwen voor hij lek ging, en dat zegt wel wat. Het was hem nu ook gelukt er een gat in te maken waar hij zijn snuit in kan stoppen; als hij dat doet loop ik hardop lachend over straat want het ziet er belachelijk uit, een hond met een clownsneus. Duke liet zijn bal van een helling afrollen en met een plons kwam deze in een van de vieste sloten van Alphen terecht. Het is zo'n sloot waar een rottende stank uit komt als je er een steen ingooit, dikke wolken blubber borrelen dan omhoog door het groene water en de lucht is niet te harden. Duke, die er volgens mij vanuit ging dat de bal bleef drijven, liep op zijn dooie gemak richting de sloot, maar een lekke bal drijft niet. De bal lag nu triomfantelijk op de bodem van de sloot, de eenden eromheen kwaakten kwaadaardig, alsof ze Duke uitlachten, de grote stoere herder die nu huilend aan de oever stond. Ik moest zeggen dat ik het best zielig vond, maar hoopte dat als ik door zou lopen hij vanzelf wel mee zou komen. Helaas hoorde ik enkele meters later en nog veel hardere plons en er kwam een vreselijk vieze geur aandrijven. Duke stond in de blubber en deed pogingen de bal te pakken zonder zijn oren nat te laten worden, iets wat praktisch onmogelijk was. Ik denk dat hij algauw door had dat zijn missie niet ging slagen, maar mooi dat hij de sloot niet meer uitkwam. Hij liep rondjes over de modderbodem, blafte naar eenden en schudde zich opgewekt uit terwijl hij nog in het water stond. Ondertussen stond ik stampvoetend aan de kant. Pas nadat ik bijna zelf het water in was gevallen maar daarbij wel zijn riem vast heb weten te krijgen, kon ik hem uit het water trekken. Uiteraard besloot hij zich daarna droog te wrijven aan mijn broek, en toen ik hem weer los liet vond hij het nodig om toch nog aan het einde zijn om-de-hoek-staan spelletje te spelen. Toen ik thuis kwam wilde ik eigenlijk onaardig tegen hem doen, maar hij stond zo lief te kwispelen dat ik hem een snoepje heb gegeven. Ik ben een sukkel, ik weet het. Ik smelt voor mijn hond.

Meidenavondje

2011-07-08T05:51:00.000-07:00

Gisteren had ik haast en wel hierom; ik had een meidenavondje. Ik had werkelijk geen idee wat ik me hierbij voor moest stellen; de keren dat ik zoiets had was ik er onverwacht terecht gekomen en had er ook geen flauw benul van dat ik me op zoiets als een meidenavondje bevond, want ik ga er niet van uit dat een avond met alleen maar meisjes meteen zo heet. Ik ben altijd een beetje bang voor het woord meidenavondje. Ik link het aan informatie in mijn hoofd die ik heb opgerakeld uit films en boeken. Daarin gaan de meisjes regelmatig hun borsten meten (serieus, dat gebeurd best vaak in boeken en films voor meisjes tussen de twaalf en de zestien jaar.) en dat is niet iets waar ik veel plezier aan beleef. Ook hebben ze het hele avonden over jongens terwijl ik liever met jongens over meisjes praat. Om ze wijze raad te geven, uiteraard.
In het ergste geval gaan ze 'Doen, durven of de waarheid' spelen, en ik heb nogal moeite met dat spel. Om al te beginnen met durven. Wat houdt dat precies in? Volgens mij weet niemand het. Moet je aan iemand vragen of iemand iets durft en moet diegene dan antwoorden? Maar is het dan niet gewoon hetzelfde als 'waarheid'? Of moeten ze daadwerkelijk uitvoeren wat ze durven, oftewel 'doen'? Met 'Doen' wordt overigens vrijwel altijd hetzelfde bedoeld; je moet of iets smerigs doen zoals een boom likken of (ervaring!) pindakaas onder je oksels smeren, of je moet iets met een de arme jongens doen die ook nietsvermoedend op een meidenavond zijn beland. 'Geef hem een kusje, geef hem een kusje!' 'Maar ik wil niet...' En dan antwoorden de meisjes in koor;'Dan had je maar niet 'Doen' moeten kiezen.' Wat een gemeen spel, eigenlijk.
Ik herinner mij overigens dat ik met wat buurkinderen altijd in plaats van 'Doen, Durven of de waarheid' altijd gewoon 'Doen' speelden, waarin we elkaar constant stomme opdrachten gaven. Was eigenlijk veel simpeler, want met Doen, Durven of de Waarheid hoopt iedereen toch de hele tijd dat iemand 'Doen' kiest.
Nu ik wat ouder ben, vreesde ik ook dat op een meidenavondje teveel alcohol werd gedronken, waarna je hele slechte films gaat kijken en daar heel hard om moet lachen van de drank. Of dat iedereen ineens details over dingen die je niet wilt weten aan elkaar ging vertellen.
Het viel alles mee. We hebben Kolonisten van Catan gespeeld, maar dan een uitbreiding. Ik kan er werkelijk niks van. Waarom heb je een schaap nodig om een schip te bouwen? (De uitbreiding was 'Zeevaarders'.) We hebben heel verstandig vakantieplannen doorgenomen voor onze week Terschelling, het bij limonade gehouden en daarna onze nagels gelakt. Het was zo griezelig rustig, huiselijk en gezellig dat ik me even heb afgevraagd of ik in de maling werd genomen. Maar ik denk eigenlijk dat ik gewoon een overdreven eng beeld van meidenavondjes had.

Vluchtroute

2011-07-07T11:29:00.001-07:00

Alweer haast, houdoe!

Ik zoek de brandtrap uit vandaag

De nooduitgang uit dit leven

Een kaartje graag naar niemandsland

Een hulpboek zonder vegen

Ik zoek een antwoord van een ander

Advies uit de blauwe lucht

Een alleswetende spiegel

Een uitweg uit het heden

Ik wil ontsnappen

Stilstaan

Nooit meer verder gaan

Verstoppen voor later

Ik wil de juiste keuze

Of nog liever

De keuze helemaal niet

Niet kiezen uit twee wegen

Ik wil God's mobiele nummer

Om overleg te kunnen plegen

Een babbeltje met Boeddha

Iets heiligs wat mij helpen kan

Ik wil zeven levens

Ik wil een deur naar wat dan ook

Ik zoek een nooduitgang, een brandtrap

Een vluchtroute uit mijn hoofd

Onverwacht lampje

2011-07-06T05:07:00.000-07:00

Er zijn mensen die je vroeger dagelijks zag op bijvoorbeeld school, of als je naar je muziekles fietste en steeds dezelfde persoon trof die de andere kant op fietste. Mensen die elke keer als je ze ziet een lichtje doen branden, ondanks dat je ze niet of nooit gesproken hebt, en die je om de een of andere reden ook weer vergeet als ze uit het beeld verdwijnen en waar je niet zomaar spontaan een gedachte aan wijdt.
Ik weet niet precies hoe het brein werkt met dat soort dingen, ondanks mijn interesse in psychologie en breinfuncties was het voor mij een te moeilijke opgave om aan biologie te beginnen, dus ik weet er feitelijk niet veel van. Maar gisteren was ik op een feestje en daar trof ik toevallig zo iemand. Een jongen die bij mij op de basisschool had gezeten en waarvan ik altijd een typisch beeld had; een jongen die veel voetbalde, waar ik een beetje door geïntimideerd was (het was een jongen met zo'n bijdehante schreeuwende mond en hij zat bovendien een klas hoger) en waar ik voor de rest niet veel van wist. Ik had hem - eerlijk gezegd - niet bijzonder intelligent ingeschat, eigenlijk om niks of misschien vooral omdat hij zo bijdehand was, want bijdehante mensen zijn vaak bijdehand om hun onwetendheid te verbergen, en ik zat me al heel de avond af te vragen of hij mij ook herkende. We raakten dan toch onvermijdelijk aan de praat en mijn vooroordeel bleek niet waar; hij was wél slim en hoefde het gesprek niet bij te houden door het geven van slecht en vervelend commentaar. Al gauw bleek dat we zelfs elkaars broers en zussen nog herkenden en ook nog een hoop andere namen van de basisschool op konden lepelen. In mijn hoofd vlogen ondertussen allerlei herinneringen voorbij waar de hele jongen niks mee te maken had, maar die zich wel allemaal afspeelden op mijn basisschool en waar ik al heel lang niet aan gedacht had. Het was leuk om aan zoveel dingen herinnerd te worden en ik had een erg leuke avond, misschien wel door die jongen die me altijd zo geïntimideerd had en waar ik eigenlijk niks mee op had. Dingen kunnen zo vreselijk onverwachts lopen. Ik weet nog steeds niet hoe de jongen gelinkt is in mijn hoofd aan zoveel dingen die ik heb meegemaakt op de basisschool, maar het was leuk om eraan terug te denken. Zoals hij al zei, wat een leuke tijd was dat eigenlijk. Dus, mocht je naar een feestje gaan of iets anders met veel mensen en je hebt geen idee wie je daar allemaal kent; misschien valt het allemaal wel mee. Misschien zit er iemand tussen die om een of andere reden een lampje in je hoofd doet branden, en dan heb je misschien nog wel een veel leukere avond dan verwacht.

Waar gaat de tijd heen

2011-07-05T10:33:00.000-07:00

Dus zo voelt het om heel erg moe te zijn. Ik moet toegeven dat ik meestal overdrijf als ik zeg dat ik moe ben, want het voelt nooit als dit. Wat een narigheid. Wat een ellende. Nouja. Je voelt hem vast al aankomen, maar ik heb er niet bijster veel zin in, dus ik ga weer eens teren op oud werk. Doei!

Waar gaat de tijd heen

Op het moment dat ik vraag

Is ze altijd al vervlogen

Het moment is al eerder voorbij

Dan het begonnen is

Waar gaat de tijd heen

De zonsondergang te kort

Om bij stil te staan

Het uur al weg

Voor er gesproken is

Waar gaat de tijd heen

Het leven lijkt enkel

Uit herinneringen te bestaan

Alsof wij zelf zijn opgebouwd

Uit verloren tijd

Waar gaat de tijd heen

Voor de toekomst

Is er immers altijd geschiedenis

En voor nu

Was er altijd al een eerder

Waar gaat de tijd heen

Is er een plek waar ze zich verstopt

Na langs ons heen gevlogen te zijn

Verbergt ze zich op een plek

Waar de mensheid niet komt

Waar gaat de tijd heen

En waar komt ze vandaan

Er is werkelijk niks

Wat er met de tijd kan worden vergeleken

Zelfs niet ons bestaan

Waar gaat de tijd heen

Op het ogenblik dat ik zucht

En mijn hart bij haar uitstort

Neemt ze het al mee

Het verleden in

Dorp

2011-07-04T11:05:00.000-07:00

Vandaag was ik in Woubrugge, een dorp wat zo'n beetje aan Alphen aan den Rijn vastgegroeid is. Je zou denken dat er weinig verschil is tussen twee plekken die zo dicht bij elkaar liggen, maar niets is minder waar. Terwijl ik aan de rand van Alphen langs het water fietste en uiteindelijk de grens overstak, voelde ik alles om mij heen veranderen. Ik was niet langer in Alphen, een plek waar niemand elkaar meer kent en je voornamelijk auto's en flatgebouwen ziet. Ik was in Woubrugge. In Woubrugge zeggen de mensen elkaar met liefde gedag. Ook als ze je niet kennen. Dat geldt niet voor iedereen natuurlijk, want er is ook een deel van de mensen die je achterdochtig aanstaart; kijk daar eens, een vreemdeling. In Alphen nemen mensen de moeite gedag te zeggen noch te staren. Ze negeren je liever compleet. Ik was gevleid door de aandacht die ik kreeg terwijl ik op de schattige brug van Woubrugge stond. Hoogblonde kinderen op skeelers gaapten me aan. Daarna gingen ze behendig op skeelers de trap af. Zoiets had ik nog nooit gezien. In Alphen krijgen de kinderen te weinig beweging om tot zoiets in staat te zijn. Sterker nog, in Alphen hebben kinderen geen skeelers, maar een wii. Die hebben de kinderen in Woubrugge misschien ook wel, maar die zijn zo leuk om de skeelers boven een beeldscherm te verkiezen, de schatjes.
Het kerkje was koddig en rond, met een klein stukje plein erom heen. De brug was niet zo hoog; voor het minst of geringste moest hij open. De autorijders schakelen netjes de auto uit als ze moeten wachten; ze zijn zuinig op hun mooie dorp. Een stuk verderop zag ik een heel klein terrasje. Wonder boven wonder was het leeg. Ik was er graag even gaan zitten maar ik werd al opgehaald door de vriendin waarmee ik afgesproken had. Ze praatte vrolijk toen we naar haar huis liepen en ik bedacht hoeveel Woubruggenaars ik kende en daarna hoeveel ik er aardig vond. In Woubrugge wonen dus ook nog eens aardige mensen. En je hebt er een snackbar en een supermarkt. Wat wil je nog meer?
Toen ik uren later terug fietste en opnieuw nadacht en uitsprak over hoe geweldig leuk zo'n dorp wel niet is, maakte een andere vriendin de rake opmerking dat het wel wat weg had van die film The Stepford Wives. Allemaal zo griezelig perfect en vervolgens ook nog eens nep. Ik keek om me heen en zag geen blonde kinderen meer spelen. Die zaten vast lekker te wii'en. Ik fietste naar Alphen en vond dat er, met de zon er zo op en alle blije mensen, eigenlijk ook wel best leuk uitzien. Nu zoek ik een moraal voor dit verhaal. Ik kom niet verder dan het gras wat altijd groener lijkt bij de buren, niet dat dat hier volledig van toepassing was. Ik heb wel een leuke dag gehad, voor de mensen die dat graag willen weten.

Inflatie

2011-07-03T05:30:00.000-07:00

Met een nogal slaperig hoofd bekeek ik mijn mails en zag dat een persoon waar ik nog nooit van had gehoord mij als vriend had toegevoegd op facebook. Tegenwoordig kijkt geen mens meer op van een zin als deze. Het is namelijk uiterst normaal dat je via internet mensen zoekt die misschien een bekend gezicht hebben of die je eens hebt gesproken en om deze dan tot 'vriend' te bombarderen. Vervolgens kun je dan, als je samen tot de overeenkomst bent gekomen dat jullie 'vrienden' zijn, elkaar leuk vinden (wat overbodig eigenlijk. Zou het niet een basisprincipe van vriendschap moeten zijn dat je elkaar leuk vindt?) en constant van elkaar op de hoogte zijn wat jullie uitvoeren. Je kunt laten weten waar je zit zodat je elkaar dan makkelijk kunt vinden. Niet dat je dan met de ander gaat praten, want in de meeste gevallen spreek je af met je échte vrienden en de 'vrienden' op facebook zijn niet meer dan lichtelijk bekenden die je hoogstens een glimlach gunt.
Ik zeg niet dat ik niet met volle weergave mee doe aan dit hele spel, maar bedacht me dat er opnieuw een verloedering in termen heeft plaatsgevonden. Begon het met dat mensen nu veel te makkelijk 'van elkaar houden', en iedereen die ze niet mogen ineens 'haten', nu is het dus ook al zo dat iedereen die je kent je vriend is en al je vrienden... nouja, wat zijn die dan? Je supervrienden? Je beste vrienden? Maar hoe noem je je allerbeste vriend dan? Je aller aller allerbeste vriend?
Het lijkt wel alsof het een soort inflatie is. De kracht van liefde en vriendschap in een woord wordt steeds minder waard. Zei je vroeger 'Ik hou van je' tegen iemand waarvan je hield, nu zeg je het tegen iemand die iets grappigs zegt. 'Hahaha, je bent zo grappig, IK HOU VAN JE.' 'Ik hou ook van jououou.'
Waar gaat het heen met de wereld? Ben ik de enige die het verwarrend vindt dat zoveel mensen mijn vrienden zouden zijn en ineens zeggen dat ze van me houden? Ik hou niet van liegen. Wat moet ik terug zeggen? 'Hé, je bent m'n vrind niet en ik hou ook niet van je.' Ik geloof dat ik dan voor deze generatie geheimtaal spreek. Waarom is het allemaal zo zwart wit en zo groots? Zit aardigheid niet in een veel kleiner hoekje? Ik krijg soms het idee dat mensen die zeggen dat ze van me houden me niet half zo leuk vinden als ze zeggen. Ik hou van je zeggen is grootspraak. Je hebt meteen het liefste wat je tegen iemand kan zeggen verspild. Wat is het dan nog waard? Het wordt zo onoverzichtelijk allemaal.
Het lijkt me eigenlijk wel leuk om overnieuw te beginnen. Iedereen weer bij nul. Voorzichtige kleine aardigheid waarvan je weet dat het gemeend is. Misschien minder goed voor je ego maar je weet wel waar je aan toe bent.

Nostalgie

2011-07-02T10:12:00.000-07:00

Ik stond voor het stoplicht en had vaag het idee dat deze al op groen was geweest toen ik even niet keek, want het duurde verdacht lang. Ik voelde even aan mijn hoofd. Deze heb ik vandaag gestoten omdat ik een kluns ben. Maar nadat het gebeurd was kreeg ik wel een soort nostalgische gevoelens; het is eeuwen geleden geweest dat ik mijn hoofd heb gestoten. Vroeger gebeurde me dat om de haverklap, omdat ik toen nog meer een kluns was, gok ik. Ik besefte dat er een hoop veranderd was.
Vroeger viel ik namelijk ook altijd op mijn knieën en dan had je zo'n lelijke schaafwond. Zelfs snotneuzen voelden vroeger anders. Bij mij althans. Ik denk dat ik nog niet zo'n initiatiefnemer was, nog niet in staat te beslissen dat ik de keukenrol wilde pakken om te snuiten. Vroeger droeg ik sandalen met klittenband (klittenband! Het is zo lang geleden dat ik iets heb gevoeld met klittenband. Terwijl het best een goede uitvinding is, en het maakt een fantastisch geluid als je het van elkaar aftrekt.)
Ik ben een griezel die gek is op nostalgie. Gelukkig zijn er een hoop mensen met mij er gek op. Ultieme nostalgie is het ruiken aan zonnebrandcrème. Die heerlijke geur van zoveel zomers in Frankrijk, door mama ingesmeerd op het strand en het zand wat dan tussen je boterhammen zat en je tanden liet knarsen, of gewoon aan het naar chloor geurende zwembad van de camping of aan het riviertje waar we gingen vissen. Mijn neus linkt geurtjes uitstekend aan herinneringen. Daarom mogen mijn knuffels niet weg. Ze ruiken naar mijn zweterige handpalmpjes en alle avonturen die ik vroeger heb beleefd. Maar ook beelden zoals oude fotoboeken en films van vroeger doen het prima, ze vullen me steevast met een soort ontroerende tevredenheid.
Ik weet niet waarom ik de laatste tijd zoveel aan vroeger denk. Ik denk omdat ik deze zomer achttien wordt en iedereen doet alsof het leven dan voorgoed veranderd en ik ben goedgelovig en neem aan dat ze de waarheid spreken. Voor het geval dat ik dan acuut in een saai stuk levend beton zonder plezier verander, geniet ik nu alvast dubbel zoveel van vroeger. Ik maak een voorraadje nostalgische gevoelens aan, zodat ik na mijn achttiende in ieder geval wat over heb als het dan niet lukt. Ik geloof niet dat dat ergens op slaat, maar dingen die nergens op slaan mogen nu nog, want ik ben officieel nog in mijn kindertijd en mag stom doen. Als ik er zo over nadenk is oud worden helemaal niet zo leuk. Ik weet eindelijk waarom oude mensen nooit hun verjaardag willen vieren en altijd mopperen over hun leeftijd.

Knijpende knullen

2011-07-01T03:24:00.000-07:00

Een wereld vol wonderen heeft zich weer voor mij geopend. Gisteravond stond ik in een veel te drukke danszaal mensen te analyseren omdat ik voor de rest niet heel erg veel te doen had. Ik zou kunnen beginnen over het dansen van een groot aantal jongens wat voor mij altijd een soort geheimtaal blijft; waarom die ene hand bij hun kruis en de andere een soort van zwaaiend alsof ze op een wilde manier een boterham aan het besmeren zijn? Ik kan hier uren over nadenken, maar er een blog over schrijven lijkt me een beetje te veel van het goede. Ik denk dat ieder normaal functionerend persoon inmiddels wel heeft gezien dat het er vreemd uitziet.
Ik wilde eigenlijk even heel stom beginnen over dat ik het abnormaal vindt in hoeverre onbekende mensen elkaar betasten op zo'n avond. Ik bedoel, natuurlijk is het vrijwel onmogelijk niet een aantal keer met je zweterige lijf tegen een ander zweterig lijf aan te botsen, want het is abnormaal druk. En als iedereen dan ook nog eens begint te springen om niks, dan wordt je zelfs bedolven onder andermans zweterige lichamen, maar dat is niet waar ik op doel. Ik had het eigenlijk al vrij gauw gezien op het feest, want ik ben een saaie bejaarde die alleen sterk onder invloed van het een of het ander met een glimlach in zo'n hopsende massa kan staan terwijl er vreselijke muziek aan staat. Omdat ik al een beetje had voorzien dat het niet heel erg mijn ding was, had ik als voorzorgsmaatregel mijn jas ergens stiekem weggestopt in plaats van af te geven bij de garderobe, want een groot probleem is altijd bij die tent dat het uren duurt voordat je je jas terug hebt. En als ik naar huis wil dan wil ook gewoon naar huis en niet nog superlang staan dringen tot ze er bij de garderobe dan achter komen dat ze je jas ook nog eens kwijt zijn.
Ik wandelde naar mijn stiekeme opbergplek maar dat kostte nogal wat moeite, want daarvoor moest ik me door een struikgewas van wild dansende mensen vechten. Om een of andere reden was de hoek waar ik wezen moest een soort jongens zone geworden, waar ze met z'n allen boterhamsmeer-dans stonden te doen en veel te breed stonden te grijnzen. Ik staarde recht voor me uit met blik op oneindig om maar geen oogcontact te maken in het oerwoud van griezels, maar kon niet voorkomen dat de ene na de andere hand in mijn kont kneep. Is dat nou normaal? Kan je niet eens meer even zonder bodyguards door een massa heen lopen zonder dat iedereen even aan je moet voelen? Zoiets doe je toch ook niet als je in de supermarkt staat? Ik voelde me net zo'n arme koe op een veemarkt, waarbij kopers en verkopers met z'n allen in het vlees van zo'n beestje staan te knijpen. Hmmm, stevige billen. Die nemen we.
Het ergste is nog dat ik geen idee heb hoe ik zoiets moet voorkomen, behalve plekken met veel mensen vermijden. Een ijzeren onderbroek kopen? (Best een leuk idee eigenlijk. Dan komen die viezerikken voor een vreemde verrassing te staan.) De volgende keer de knijpende hand vastpakken en er flink hard in bijten? Misschien moet ik eens in de boekhandel kijken of ze behalve voor vrouwen in de overgang, zwangere vrouwen, mannen in de midlifecrisis en dat soort dingen, ook hulpboeken hebben voor meisjes die van vervelende kerels af willen komen.

Tomatig

2011-06-30T05:29:00.000-07:00

'Bloosoperatie
In het buitenland worden wel eens bloosoperaties uitgevoerd. Hierbij worden bepaalde aderen in de hals doorgesneden waardoor blozen onmogelijk wordt.'

Bovenstaande vond ik toen ik wat aan het googlen was over het hebben van een rood hoofd. Ik heb er namelijk momenteel een, omdat een toevallige voorbijganger me betrapte op heel stom dansen in mijn kamer. Ik heb om de haverklap een rood hoofd, iets wat vaak samen gaat met knikkende knieën, een naar gevoel in mijn buik en stotteren. Sterker nog, de reden dat ik ben gaan schrijven is omdat ik vroeger sociaal nog vele malen onhandiger was dan nu. Het was toch wel fijn dingen kwijt te kunnen, ook al ging het dan niet zo soepel via praten.

Nu lijkt een 'bloosoperatie' mij een nogal drastische ingreep tegen het hebben van een rood hoofd, en ik betwijfel daarbij ook of het werkt, maar het lijkt me wel rustgevend om wat minder vaak zo tomatig te worden. Ik weet namelijk dat het negen van de tien keer nergens voor nodig is. Ik word ook rood in situaties die niet over mij gaan. Zoals iemand anders die struikelt, iemand die een presentatie geeft en per ongeluk iets stoms zegt, of soms kan ik het niet eens achterhalen. Het is best vreemd eigenlijk. Ik krijg het vaak ook nogal warm als ik naar zo'n film kijk waarin alles fout gaat, zoals meet the parents. Ik vind het best grappig maar toch kost het me veel wilskracht om het zonder zweethanden te kijken.

Mijn rode hoofd is wel het allerroodst als mensen er opmerkingen over maken. Ik weet niet waarom, maar de mensen in mijn omgeving schijnen er van te genieten als ik weer eens sta te blozen, en als reactie daarop knijpen ze dan ook nog in mijn wangen en zeggen iets als;'Ahw, ze wordt helemaal rood! Kijk nou! Ahhww.' Op zo'n moment voel ik me net een vulkaan die op het punt staat uit te barsten. Ik zie helemaal voor me hoe er stoom uit mijn oren spuit, maar ik denk niet dat dat in het echt ook gebeurd.

Ik besef me dat mijn blog vandaag behoorlijk clueless is. Nu is dit voor mij niet zo verwonderlijk, want ik ben meestal een beetje op zoek naar een clue en weet die dan met moeite toe te voegen aan mijn gebrabbel, maar vandaag zit dat er niet in. Als je een spannende ontknoping verwacht; sorry! Ik wilde gewoon even vertellen dat ik snel bloos, geloof ik. Maak er alsjeblieft geen misbruik van.

Grijs

2011-06-29T02:24:00.000-07:00

Wat is het toch met grijze dagen? Ik vroeg het me af toen ik wakker werd. Je zou haast denken dat een dik pak wolken het levensgeluk van de mensen wegneemt. Mijn ogen gaan lang niet zo ver open als normaal en alle kleuren lijken vaal. Het gras lijkt beduidend minder groen dan gisteren. De zonnige jurkjes op het tapijt van mijn kamer lijken al hun charme verloren te hebben. Ze liggen compleet misplaatst, de vrolijke prints zijn niet te combineren met wat vandaag ademt.
Ik ben dan toch naar de dokter geweest, en mijn eigen huisarts was er niet. Ik werd geholpen door een vriendelijke vrouw met bruine ogen. Dokterspraktijken ogen nooit heel vrolijk, maar zo met dit sombere weer leek het extra erg. Al die mensen met hun pijntjes en kwaaltjes, ze leken me al niet gelukkig, maar zo in al dat grijs zakten hun mondhoeken al helemaal naar de knieën.
Ik wachtte op mijn medicijnen en keek uit het raam. Daar zag ik een poepende hond. De hond leek vrolijk, veel vrolijker dan de mensen die met mij aan het wachten waren. Ik besefte dat grijs ook maar een kleur is, en dat iedereen grijs waarschijnlijk anders ziet. De hond, kleurenblind schijnt het, ziet alles zwart wit en vindt vandaag een prachtige dag, want hij kan rennen en eten en slapen en geknuffeld worden. Grijs is dus relatief. Wat de een al bijna wit vindt, en wit is al een stuk frisser dan grijs, vindt de ander nog behoorlijk somber.
Waarschijnlijk zijn behalve grijs nog veel meer dingen op zo'n manier relatief, en daarbij iets wat tussen de oren zit. Misschien, bedacht ik me, is grijs denken wel heel makkelijk te manipuleren. Ik wil vandaag niet grijs zijn, dus ik ben het niet. Ik doe mijn gordijnen open en laat het licht binnen. Ik ruim mijn kamer op en richt mijn frustraties op de kudde Jehova's in de straat. Niet letterlijk, hoor. Ik bedenk alleen wat voor leuks ik tegen ze kán zeggen mocht ik ooit heel gemeen willen zijn. Ik doe koud water in mijn gezicht tot ik écht wakker ben, en zie dat het nog helemaal niet laat is. Nog zoveel mensen die ik vandaag kan lastig vallen met dit geforceerde maar inmiddels oprecht goede humeur! Misschien, heel misschien is vandaag zo grijs nog niet.
Ik hoop dat het jullie ook lukt om van vandaag net zo goed een leuke dag te maken. Ook al is het dan geen lekker weer (achja, gisteren was iedereen toch ook aan het klagen dat het te warm was, dus ik zou zeggen, als jij zo'n klager was, onarm dan vandaag de koelte!), het is niet zo dat je ledematen meteen vastgeroest zitten en je brein in blubber is veranderd. Je moet wat meer moeite doen om tevreden te zijn op een dag als vandaag, maar als je je doel eenmaal bereikt hebt merk je wel dat het veel beter voelt dan boos zijn op wolken en regen en de hele dag simmen in bed.

Diagnose

2011-06-28T06:19:00.000-07:00

Ik heb een hekel aan de dokter. De dokter, mijn huisarts, is een man met een overdreven vriendelijk gezicht die altijd knikt maar nooit naar je luistert. Op het moment dat er iets aan de hand is, ongeacht of dat een raar bultje, een kriebelend spiertje of een enge moedervlek is, zoek ik mijn heil op het internet. Dit raad ik niemand aan, want het internet maakt je bang. Maar in mijn geval is zelfs dat minder erg dan de huisarts.

Gezien mijn afkeer voor de huisarts maak ik graag zelf een analyse door middel van forums en medische websites. Nu er plotseling een vreemdsoortige pijn in mijn linkerheup is ontstaan kan ik het niet laten hetzelfde te doen, in plaats van, zoals mijn moeder zegt, de huisarts te bellen.

Ik lees beangstigende verhalen over vrouwen met bizarre menstruatiepijn (ik zou daar geen onbekende mensen mee lastig vallen via een forum, maar goed), oude mensen met heup breuken en mensen die met koud weer hun heup steeds horen kraken. Maar het alllerengst zijn de verhalen van mensen die een klacht hebben die verdacht veel op de jouwe lijkt, met toegevoegde regels als 'Ik heb hier al vier jaar last van en niemand kan me helpen.' of 'Ik ging ermee naar de dokter en hij ontdekte dat het een sulpvlusmus turkukus was, ofwel een vreemde stulping van het bindweefsel.' en dat je dan geen idee hebt wat ze daarmee bedoelen. Maar het klinkt wel griezelig. Overigens is sulpvlusmus turkukus iets wat ik zelf verzonnen heb, in de hoop dat het moeilijk en Latijn klinkt.

Mijn moeder heeft inmiddels mijn heupen betast (ze is misschien geen dokter maar ze zit wel in de zorg, dus een beetje een houvast is het wel) en ze zegt dat die ene heup 'zonder dollen' wel wat dikker is dan de andere. Ikzelf weet nog niet zeker of ik het daar mee eens ben. Ik doe dezelfde yoga oefeningen als mijn tante me vorig jaar liet doen toen ik van het paard gekieperd was en mijn heup ook pijn deed. Mijn moeder zegt dat het misschien een ontsteking is. Welke stomme heup gaat er nou ontsteken? Ik wil niet naar de dokter. Voorlopig is heuppijn in ieder geval een goed excuus om zo min mogelijk uit te voeren, maar toch ben ik wel een beetje bezorgd. Is dit het begin van vier lange jaren heuppijn waar niemand iets aan kan doen? Word ik oud? Of is dit een geval van zeer misplaatste menstruatiepijn? Het is me een raadsel. Maar gezien uit de huisarts ook nooit veel zinnigs komt, maakt het me niet zoveel uit of ik het nou zelf niet weet of hij niet.

Badpak

2011-06-27T10:52:00.000-07:00

Op warme dagen als deze wil iedereen zijn kleren zo veel mogelijk uit doen. Daarbij willen we ijsjes eten, zwemmen, en met anderen van de hitte genieten, of juist volkomen alleen in een hangmat met een ijskoud drankje. Dus, het is warm. Ook ik heb onder mijn shirt (lekker wijd en flodderig) en broek (zo klein mogelijk) een bikini aan. Ik stond dat zo even voor de spiegel te bekijken. Is het raar dat toe te geven? Ik wilde even controleren of alles er nog in paste enzo. Na een paar controlerondjes trok ik wat kleren over de bikini aan en fietste naar het meer toe. Ik keek wat rond en zag een hoop rondspetterende, bruinbakkende en voor pampus liggende mensen. Ineens zag ik bij een klein meisje een bekende print op dat kleine bikinietje. Die print had ik ook gehad, maar op mijn badpak. Badpak. Ik had een ruime tijd, toen de naaktloperij voorbij was, met warm weer rondgebanjerd in een badpak. Maar nu zag ik vrijwel niemand meer in zo'n ding. Zelfs oude dames prefereren een bikini. Of zelfs dat niet. Zelfs topless zonnen is voor de oude van dagen meer geaccepteerd dan het dragen van een badpak. Nu vraag ik me af; wat is er zo vreselijk erg aan een badpak?
Oké, het is een vreselijk stom woord, je buik wordt (meestal, je hebt varianten met een gat aan de voorkant) niet bruin (maar wie ziet dat als je toch de hele dag een badpak aan hebt?) en het is wat minder sexy dan een klein triangel bikinietje. Maar toch had het geval een hoop voordelen. Als je van de glijbaan afkwam of het water in dook, hadden badpakken nooit de neiging ineens van je lichaam af te schieten, zoals bikinitopjes dat wel nog eens willen doen. Ook de broekjes zijn een weinig betrouwbare factor. Zo'n badpak zat veilig om je heen met als enig risico dat je bandje een beetje af was gezakt, nou, die gevolgen zijn te overzien, lijkt me. In een badpak maakt niemand zich druk over zijn of haar buik, want of die nou hangt of strak is, hij is bedekt en voor niemand dus meer zo angstaanjagend of indrukwekkend. Badpakken maken dat de benen en de schouders beter uitkomen, je kan je er zelfverzekerd en comfortabel in voelen en daardoor een leukere tijd in je zwemkleren beleven!
Hoewel ik mijn argumenten voor best overtuigend vind, ben ik waarschijnlijk de laatste die zich in een zwempak zal vertonen. Dat heeft te maken met bijgeloof; de laatste keer dat ik met afzwemmen voor mijn zwemdiploma een badpak droeg, deden mijn ogen zo'n pijn van het chloor dat ik mijn ogen dicht deed en tegen een muur aan zwom. Ik hoorde vrijwel iedereen lachen, en je weet, dat galmt vreselijk in zo'n zwembad. Kort daarna kreeg ik een bikini en hoewel dat badpak er vast vrij weinig mee te maken had, toch denk ik dat ik ook topless boven badpak prefereer. (Grapje, hoor. Zoals je misschien weet ben ik niet zo van het naaktlopen.)

Superawesome weekend

2011-06-26T15:32:00.000-07:00

We hebben Page winter wc papier (wcpapier met hondjes met mutsjes, sneeuwpoppen en sleetjes). Dit was me nog niet opgevallen. De reden? Ik ben weinig thuis geweest want ik was bezig met het hebben van een superawesome weekend. Superawesome. Echt fantastisch.

Zaterdagnacht is er eentje die altijd in mijn geheugen zal blijven. Met drie stoere jongens op stap, later twee meiden erbij, en we hadden nogal een onvergetelijke avond. De muziek uit de 90's is iets waar je normaal het schaamrood van op je wangen krijgt omdat je het mee kan zingen, maar op een 90's feest is dat juist wat je móet doen en je hoeft je niet te schamen, want iedereen komt uit voor zijn of haar guilty pleasure. We genoten van bier, the Vengaboys en the Spice Girls. Ik probeerde te hakken, maar dat werd geen succes. Er werd gevraagd of ik zou bloggen over deze avond en ik verzekerde van ja. De avond werd besloten met een omelet, eet-je-omelet-foto's en goede gesprekken. Eenmaal thuis voelde ik ineens dat ik behalve plakkerig van het bier, het zweet en andere duistere dingen, ik hondsmoe was. Ik liet me op mijn bed vallen en werd wakker gemaakt om te ontbijten met kwarktaart, om 12 uur 's middags. In plaats van een totaal logische joggingbroek en serie-kijk-dag, ondernamen mijn zus, drie van haar vriendinnen, en ik de reis naar Den Haag. In Den Haag is er namelijk een belachelijk groot park waar ieder jaar zoiets als Parkpop (ja, park, parkpop, enzo) wordt gehouden. Wij kwamen vooral voor Jamie Cullum (zo leuk, zo lief, zo áwesome) maar ook Graffiti 6, Di-Rect en Go Back To The Zoo speelden er vandaag.

Het was warm en druk. We hadden het niet zo warm en veel minder druk verwacht. Al gauw kropen we over de grond op zoek naar schaduw. Het gras plakte onnatuurlijk en er waren zoveel mensen. Overal was iedereen aan het dansen, staan en zitten op platgedrukte aardappel en gekraakte plastic bekertjes. We vochten ons een weg naar een lieftallig grasveldje langs het water (véél water, trouwens, in dat park. En er waren babyeenden!) en verpoosden daar een tijdje. Al gauw waagden wij ons dan toch weer de menigte in op zoek naar vet en duur festivalvoedsel. Eureka! Ik werd spontaan misselijk van de geur van 'Happy seafood' (wat is dat voor een misleidende term? Alsof een mossel gelukkig is als hij gekookt wordt), pizza, patat, falafel, 'Snacks from the East' en koeburgers. Daarom at ik mijn boterhammetjes met kaas als avondeten die mijn moeder voor mij had klaargemaakt en wachtte rustig af. We drongen ons naar voren voor Di-Rect en bleken vrijwel niks mee te kunnen zingen. Niemand vroeg om een toegift maar die kregen we toch. Na een plas en loempia pauze trokken wij nog verder naar het podium, want van Jamie wilden we écht kunnen genieten. Natuurlijk stond voor het podium een dikke aangekoekte laag mensen die zich deze hele dag al voorin begeven hadden en mooi niet weg wilden. En tot overmaat van ramp gingen er plotseling reusachtige mensen voor me staan (festivals en concerten moeten een max-lengte hebben. 'Jij bent te groot, jij bent een stoorzender. Ga maar naar huis.') en kreeg ik een sigarettenpeuk tegen mijn hand van een viezerik met een baard die zijn tong in een schimmelig hippiemeisje stak. Maar uiteindelijk was er Jamie en Jamie, met zijn aliënachtig ADHD gezichtje en vrolijke sprongetjes achter zijn piano liet mijn hart volmaakt in het tempo van de bas roffelen. Het was een geweldig concert en na zijn derde toegift en een korte bespreking hoe graag we Jamie Cullum wel niet willen knuffelen en een paar pogingen tot een groepsfoto, gingen we dan eindelijk echt naar huis. En hier zit ik, nu, speciaal voor jullie na dit slopende weekend, te typen. Omdat ik moe ben maar niet van mijn niet mijn plichten nakomen hou. (Wat een onzin. Ik probeer juist aan zoveel mogelijk plichten te ontkomen.) Ik hoop dat jullie allen een net zo geweldig weekend als ik hebben gehad. En zo niet, dat jullie nog iets gelijkwaardigs mag overkomen. Ik hou het nu echt voor gezien en ga proberen eens een normale nachtrust te krijgen. Tabeetjes!

Wie weet

2011-06-25T04:00:00.000-07:00

Het is nogal leeg in mijn hoofd. Ik denk simpele gedachten die me normaal niet interesseren, zoals Wat zal ik eten als ontbijt? en Zou ik hoofdpijn hebben omdat ik inderdaad te weinig drink? en meer onzinnigheden. Gezien ik niet een dag uit pure inspiratieloosheid niet wil bloggen (voor je het weet wordt het een gewoonte om het níet te doen en dan leer ik het mezelf af en dan loopt het hier dood) begin ik wat standaard vragen af te lopen die mij nog wel eens kunnen helpen bij het vinden van inspiratie.
Vraag 1: Is er nog iets opvallends gebeurd? Antwoord; Nee. Ik heb gedoucht en het was prettig.
Vraag 2: Heb je iets gezien of gehoord waar je je met je naïeve hoofd over hebt zitten te verbazen? Antwoord; Nou, ik hoorde van mijn zus dat duiven onthouden door wie ze gevoederd worden en door wie niet. Dat is best heel handig toch? Heel handig ja, maar niet blogwaardig.
Vraag 3: Heb je nog iets stoms gedroomd waar je mensen mee kunt vermaken? Antwoord: Jazeker, maar ik ben nog niet zeker genoeg van mezelf om me zo bloot te geven. Echt, het is nogal gênant.
Vraag 4: Is er nog iets over naaktheid waar je over kunt beginnen? Antwoord: Ik was net naakt. Onder de douche.
Vraag 5: Waar irriteer je je momenteel aan? Antwoord; Plakband, onder mijn voet. Wil je echt meer weten?
Vraag 6: Wat ga je vandaag doen? Antwoord: Wachten tot er iets leuks gebeurd, mezelf voederen, series kijken, muziek luisteren en boos zijn op het weer.
Vraag 7: Heb je spannende plannen of impulsieve ideeën voor in de toekomst? Antwoord: Ik wil een boek schrijven, rijk en geweldig worden en daarna een hutje op de hei kopen.
Nouja, zo gaat het nog wel even door, maar ik heb het idee dat het vandaag niet gaat werken. Misschien moet ik echt maar eens een goed ontbijt gaan eten. Dan gaat mijn brein wie weet nog een beetje stromen en wie weet komt er dan wat uit de vingers. Wie weet! Wie weet...

De grote (kleine) gruwelen van het leven

2011-06-24T03:17:00.000-07:00

De titel zegt het al; het leven zit vol gruwelijkheden. Maak je geen zorgen, ik zal niet beginnen over de loodzware dingen waar we altijd over klagen en zuchten; nare ziektes, ouderdom, oorlog en natuurrampen. Jazeker, ook gruwelijkheden, maar wist je dat de meeste gruwelijkheid in een klein hoekje zit?
Inspiratie voor deze blog vond ik toen ik naar mijn vader's kantoortje wandelde en mijn teen stootte. Waarom? Waarom doet het zo afgrijselijk veel pijn? Mijn arme teentje voelt nu helemaal geïrriteerd en ziet er geschrokken uit. Ik stoot regelmatig mijn tenen (gebrek aan goede motoriek, vrees ik) en er is weinig waar ik spontaan zo hard van begin te vloeken. Zo venijnig en gemeen. Zo verschrikkelijk vervelend. En dit soort kleine nare gruwelijkheid kom je erg veel tegen. Zo overkomt het mij ook regelmatig dat ik net mijn bed heb opgewarmd tot een prettig en knus holletje, ik rol me op en maak me klaar in slaap te vallen, maar zodra ik mijn benen optrek begint iets in mijn onderbuik onaangenaam te prikken. Mijn blaas zit een klein beetje vol. Maar, vind ik, niet vol genoeg om voor uit bed te komen. Ik voel het immers alleen als ik beweeg. En zo manoeuvreer ik mij in onmogelijke bochten en blijf vervolgens zo goed mogelijk stil liggen. Helaas kan ik op deze manier niet slapen, en moet ik uiteindelijk tóch mijn bed uit. Tegen de tijd dat ik me verslagen op de wcbril heb laten vallen, mijn handen heb gewassen en weer terug ben gesloft, is mijn opgewarmde holletje een klamme, koude lege cocon die nooit meer zo lekker ligt als voorheen. Wat een narigheid.
Ik vraag me soms af of het mogelijk is dat soort kleine vervelende dingen te voorkomen. Te voorkomen dat ik tijdens het hond uitlaten verstrikt raak omdat ik twee riemen vastheb die zich om de oortjes van mijn mp3 speler hebben heengevlochten. Ik wou dat ik controle had over dit soort dingen, zowel het behouden van mijn tenen als bijvoorbeeld de luxaflex, want om een of andere reden kost het me echt een half uur om het ding naar beneden te krijgen, en dan nog hangt hij op half zeven en laat een hoop licht binnen omdat hij verkreukeld zit, waardoor ik mijn kamer alsnog niet donker krijg na een lange nacht die alweer wordt afgesloten omdat de zon opkomt.
Het heeft waarschijnlijk allemaal met handigheid en vooruit denken te maken, het voorkomen van deze gruwelijkheden. Helaas beiden geen eigenschappen die ik ooit bezeten heb, anders had ik momenteel heel wat minder te mopperen gehad. Maar zelfs als je vooruit kunt denken en handig bent, kun je niet voorkomen dat je soms ineens een pijnscheutje in je been hebt, of dat je zij onbedaarlijk begint te jeuken. En dan zul je zien dat je net je nagels hebt geknipt waardoor lekker krabben er ook niet bij is. Niet dat het zin heeft, want jeuk in je zij is meestal zo'n rare onderhuidse jeuk waar je helemaal niet bij komt met je nagels. Ben ik de enige die last heeft van onderhuidse jeuk?
Genoeg nu, ik kan inmiddels al niet meer stoppen met krabben. Het enige wat werkt op het moment dat je last hebt van een gruwelijkheid die tussen je oren zit, zoals overal jeuk hebben om niks, is het verzetten van je gedachten. Ik denk dat ik maar eens een koud watje om mijn arme teentje ga binden. En daarna haal ik alle deuren, deurposten, muren en drempeltjes weg waar ik ooit mijn teen aan heb gestoten, om maar eens te beginnen met vooruit denken.

Het labeldilemma

2011-06-23T04:53:00.000-07:00

Dat labelen wat ik wil doen, is nogal een klus. De labels die ik tot nu heb, zijn vrij duidelijk. Een gedichtenknop voor wie graag gedichten leest en de ander is voor de verslagen van dingen die ik met school of met mijn ouders heb gedaan. Om een of andere reden worden die veel gelezen, waarschijnlijk omdat mensen het een smaakvolle manier van herinneringen proeven vinden.
Helaas zijn deze twee categorieën een zeer beperkt aantal blogs. En ik heb geen idee waaronder ik de rest moet plaatsen. 'Hopeloos gebrabbel'. 'Verhaaltjes van alledag'. 'Gezwets.' 'Random.' Het is zo nikszeggend dat ik dat labelen net zo goed kan laten.
Ik denk dat dat labelen zo moeilijk is, omdat ik nog steeds totaal geen bloggers identiteit heb. Mijn blog is bijna mijn psycholoog. Ik moet mijn hart luchten, iedere dag. Ook als ik daar totaal geen zin in heb. Geloof me, ik heb ook wel eens dagen waarop ik helemaal niet schrijven wil. Omdat het niet lukt, of omdat ik me naar voel en niet te koop wil lopen met die naargevoeligheid, want voor je het weet steek ik jullie aan terwijl jullie alleen maar vriendelijk en vol goede hoop mijn blog openen en hopen iets leuks te lezen. Ik wil jullie niet teleurstellen. Maar dat ik weet wat mijn blog voor mij is, betekend niet dat het duidelijk is om welke diepzinnige redenen ik dit dan op heb gezet. En omdat er geen dieper thema achter zit, kan ik ook geen duidelijke verdeling maken. Want elke dag dat ik schrijf is een verrassing, voor zowel jullie als mijzelf. Dat klinkt leuk, is het niet? Alsof je elke dag zo'n kindersurprise openmaakt, om te kijken wat voor schattig nutteloos speeltje er nu weer in zit, al zit er in een kindersurprise heel wat minder liefde dan in mijn schrijfwerk.
Nu had ik een briljant idee wat ik nog even wat beter uit moet denken. Namelijk; gezien deze blog eigenlijk een soort weerspiegeling van mijn gedachten is, kan ik misschien onderscheid maken tussen piekeren en dromen. Het piekeren staat voor alle blogs waarin ik zit te zeuren om niks en het dromen voor alle vrolijke blogs waarin ik rare dingen beleef of beschrijf. Dan kan je als lezer kiezen of jij ook in de stemming bent voor het lezen van mijn stemming. Of is dat heel raar?
Ik ga er nog eens over nadenken terwijl ik een cheescake bak. Have a nice day!

Voornemens

2011-06-22T08:40:00.000-07:00

Wauw, niet te geloven. Na maanden door het stof te kruipen, me vastklampend aan het idee dat het ooit zomervakantie zou zijn, is het dan zover. Het is me gelukt. Ik heb de zomervakantie bereikt! En hoe het ook regent en waait, van school ben ik in ieder geval af voor de komende weken. Het maakt dat ik me zo'n honderd kilo lichter voel (goed excuus om lekker en veel te eten). Omdat de zomer voor mij een goede gelegenheid is om aan mezelf te werken en die beloftes niet na te komen (het idee wat normale mensen rond oud en nieuw hebben), ga ik nu een lijstje maken met goede voornemens!

De supergoede voornemens van niemand minder dan Anouk Bosch!

- Minder vaak chagrijnig doen tegen de kleine hond. Hij kan het niet helpen dat hij stinkt, vettig is en een vreselijk geluid voortbrengt.
- Het labelen van mijn blog, voor een soort van overzicht. Nog best lastig overigens, om wat orde en deze chaos te scheppen.
- Een nieuw zomerdagboek kopen om al mijn frustraties en avonturen in te noteren!
- Op tijd een kaartje kopen voor het concert van de Red Hot Chili Peppers, (liefdeliefdezoveelliefde!) zodat ik niet al mijn geld voor Terschelling kwijt ben om ze te zien.
- Van elke dag een feestje maken, ongeacht het weer en de omstandigheden.
- Noten eten. Ik vind noten veel lekkerder dan ik mezelf altijd voor heb gehouden en ze zijn een best gezonde snack en een goede vleesvervanger.
- De machine waarover ik droomde toen ik klein was uitvinden; een machine die van wolken suikerspinnen maakt! Elke dag zon, elke dag suikerspinnen!
- Niet vergroeien aan mijn computer, ondanks facebook, msn en alle fantastische anime die erop staat. Mensen zien in plaats van iets op hun prikbord plaatsen.
- Dingen doen die ik nooit deed, grenzen verleggen (nee papa, ik weet wat je nu gaat zeggen, maar ik ga écht geen garnalen eten), het leven leven!
- Er een fantastische zomer van maken!

Jeetje jongens, ik heb er zin in. (:

Ja, klopt, ik doe gewoon net alsof ik op het strand zit. Sorry dat ik zo'n sukkel ben.

Poëzie post

2011-06-21T01:25:00.000-07:00

Gezien de hoge statistieken van mijn blog van gisteren was ik niet de enige die aan het SOG'en was. Ik zou er nu wel weer over kunnen schrijven maar dat wordt een beetje te gek, vinden jullie ook niet?
Ik zou ook kunnen schrijven over hoe mijn nacht eruit ziet als ik niet slaap. Of over het feit dat ik een blogpost wilde besteden aan mijn 100e blogpost, alleen kwam ik er te laat achter dat ik daar al overheen zat. Ik ben eigenlijk te moe en te druk voor dit alles. Om toch nog een beetje van mijn nacht te laten zien; ik heb vannacht in mijn slapeloosheid mijn oude dagboek doorgelezen. Behalve dat ik mezelf wonderbaarlijk grappig vond (kan misschien ook liggen aan het uur waarop ik mijn notities doorlas), heb ik ook ontdekt dat ook hier weer een aardig aantal gedichten in stond. Dus, sorry voor de mensen die niet zo dol zijn op mijn dichtwerk, maar in mijn gebrek aan tijd en energie is het weer tijd voor een poëzie post. Ha, wat klinkt dat duf. Here we go.

Ochtend
Druppels licht
Ochtendgloren
Bestromen mijn wangen
Glijden over mijn lippen
Doen mijn tenen strekken
Ik duw mijn schouderbladen
Diep in het matras

Tot het licht zich in mijn ogen mengt
En ik niet anders kan dan
Opstaan
Gordijnen openslaan
Me mee laten slepen door de tijd
Die me door een nieuwe dag trekt

Rol ik me op,
Zo warm en zacht
Nog even wachten moet de dag
Tot ik er klaar voor ben
Dit bed te verlaten

SOG

2011-06-20T06:33:00.000-07:00

Het is nog steeds toetsweek en morgen heb ik een MAW toets, wat Maatschappij Wetenschappen inhoudt. Ik maak geen grapje. Als toetsstof hebben we een veel te dik boekje met stomme plaatjes en meters tekst over niks, waar je belangrijke dingen uit moet zien te halen die wél van nut zijn voor het proefwerk van morgen. Je krijgt spontaan hoofdpijn als je het inleest. Het onderwerp is criminaliteit en rechtsstaat, en het enige wat ik nog van de lessen weet is dat we een zogenaamde woordspin hebben gemaakt, met wat er in je opkomt als je aan criminelen enzo denkt. Ik riep voor de grap 'Al Pacino' en het werd nog serieus genomen ook. Ik geloof dat ik daarna M&M's ben gaan eten.
Nu staat er als titel van deze blog nog een afkorting, een afkorting waar ik een hekel aan heb. SOG staat voor studie ontwijkend gedrag, en ondanks het feit dat deze term me mateloos irriteert, beschrijft het wel verdomde goed waar ik nu mee bezig ben. Zo ben ik, in plaats van te leren, eerst nog even gaan slapen, nadat ik uit school kwam. Toen ik wakker werd, ben ik de honden gaan uitlaten. En daarna ben ik Mamma Mia gaan kijken, omdat dat al sinds vrijdag mijn missie was, alleen kwam Lord of the Rings toen ineens op tv en helaas voor Abba vind ik Uruk-Hai en het idee dat ze worden afgeslacht door wonderbaarlijk knappe mannen net iets leuker. Na de film at ik een lekkere banaan. Vervolgens was ik écht van plan te gaan leren, en startte internet op om een goede samenvatting van die idiote stof te vinden, alleen op internet is ook facebook en natuurlijk mijn geliefde blog, wat me eraan herinnerde dat ik ook nog even productief op schrijfgebied moest zijn vandaag. Je kunt me nu wel op mijn schouder kloppen en zeggen dat ik dan vast wel ná mijn blog zal gaan leren. Maar ik zal je zeggen; dat valt vies tegen. Ik denk dat ik na het bloggen besef hoe leuk de hond wel niet is. Ik zal naar beneden wandelen en hem op zijn borst krabben tot zijn achterpoot wild maaiende bewegingen maakt. En daarna zal ik met hem praten tot hij geïrriteerd begint te zuchten, wat het teken is dat hij verder wil slapen. En dan volg ik zijn voorbeeld en kruip ook nog even in bed, lekker met een muziekje aan. Of ik ga nog wat anime kijken. Dat is ook leerzaam, hoor. En ja, vanavond is dan het moment van ultieme waarheid. Dan lees ik de samenvatting door en besef dat het toch wel een beetje veel is. Waarna ik het leren nog even uitstel, tot morgenochtend.

Vaderdag

2011-06-19T03:50:00.000-07:00

Het is weer vaderdag! De jaarlijkse dag waarin vaders in het zonnetje worden gezet. Een schattige traditie die door de winkels natuurlijk volledig uitgemolken wordt. Maar hé, dat hebben we wel over voor onze vati's, voor al die lieve bromsnorren met een klein hartje. Mijn vati is er één met een motorfiets en een voorliefde voor bridge en sudoku. Hij is dus stoer én slim. Mijn zuster en ik waren blij een mooi cadeau voor hem te hebben gevonden, want ik verzeker je dat dat ieder jaar moeilijker wordt. Hij heeft al een pastamachine en een statief voor zijn camera, en ook allerlei handigs voor de barbecue en zelfs een neushaartrimmer. Hij heeft al zoveel mannelijke hebbedingen in huis dat je je afvraagt wat vader nou nóg vaderlijker kan maken. Je kan hem niet met luchtjes en boeken blijven doodgooien, zeker niet omdat mijn papa vorige maand nog jarig is geweest en toen ook al zo'n grote hoop aan spul kreeg. Een simpele stropdas is nog wel het moeilijkste om aan te schaffen; zie maar iets te vinden wat zowel jijzelf als meneer mooi vindt. De wegen van mannelijke smaak zijn ondoorgrondelijk.
Vroeger was alles beter. Vroeger werd je vaderdag cadeautje al op school geregeld. Je moederdag cadeautje trouwens ook. En als je een klein broertje of zusje kreeg, zelfs dan werd er wat klaar gemaakt. Voor vaderdag beschilderde ik een steen. De juf schreef erop;'Een kei van een papa.' Zo prachtig nutteloos en symbolisch. Mijn papa is een kei en daarom geef ik hem een steen. Alsjeblieft. Ik heb er geen moment bij stil gestaan hoe ik zou reageren als ik als cadeautje een steen kreeg. Maar mijn stralende kindergezichtje toen ik het overhandigde moet veel goed hebben gemaakt, want hij heeft nooit geklaagd. Voor moederdag moesten we iets kleien. Uiteindelijk kreeg je er zo'n fotoknijpertje in en dan had je voor mama een fotohouder gemaakt. Ik had een hond gemaakt, want we hadden net zo'n beestje aangeschaft, maar ik ben nooit zo'n ster geweest in kleien. Ik maakte eerst de romp, daarna de poten, en daarna de kop, en trachtte ze aan elkaar te plakken. Mama kreeg als moederdagcadeau een fotohouder-hond in vijf delen. Dan was die steen toch een mooier cadeau.
Sinds we allemaal wat ouder zijn en niet allemaal thuis op vaderdag, is vandaag zelfs de traditie van een lekker ontbijtje voor papman verloren gegaan. We geven onze cadeaus vanavond als alles meezit. Wel een beetje gek om op dat moment een ontbijtje te maken.

Ballenbad

2011-06-18T09:20:00.000-07:00

Vanwege het weer deden we de poppenkast binnen, naast het ballenbad. Ik zat op een klein houten bankje te wachten tot het tijd was om te beginnen. Ik hoorde kinderstemmen aan de andere kant van de zwart groene poppenkast en glimlachte. Ik doe leuk werk. Daarna staarde ik voor me uit, door het net van het ballenbad heen. Een klein jongetje met mooie donkere ogen wriemelde zich vrolijk een weg tussen de felgekleurde ballen. Ik besefte me plotseling dat ik nooit op die manier vrolijk tussen de ballen gewriemeld had. Ik heb altijd een hekel gehad aan het ballenbad. Of misschien niet altijd, maar wel zolang ik me kan herinneren.
In Ballorig kwam de allerleukste glijbaan uit op een gigantisch ballenbad. Het bedierf mijn speelplezier. Ballorig was de allerleukste plek om met een partijtje heen te gaan, maar dat ballenbad is een crime. Een ballenbad is helemaal niet fijn. Al die rotkinderen gooien de hele tijd die balletjes tegen je hoofd. Deed het maar geen pijn. Het doet zelfs pijn als je er gewoon doorheen wandelt, en daarbij ga je om de haverklap onderuit omdat je steeds opnieuw op die balletjes gaat staan. En balletjes zijn rond. Vreselijk onpraktisch. Je kunt je voorstellen wat een energie het koste, om na die glijbaan uit dat bad te komen. Voor mijn gevoel was ik er eeuwen mee bezig. En vervolgens ging je, met je naïeve hoofd, nóg een keer van die glijbaan af en kwam je weer in die griezelige bende van blije ballen terecht.
Er komt dan nog bij dat die vreselijke ballenbaden vol rottige balletjes altijd op de naarste plekken staan. Zoals in tuincentra's. Met aan de muren clowns, om de boel op een nog engere manier sarcastisch vrolijk te maken. Ik weet niet eens meer welk tuincentrum dat was, maar ik weet wel dat ik er nog steeds de rillingen van krijg. Ook in grote verdwaalplekken als Ikea kun je je kinderen in een 'speelparadijs' dumpen. Ik vierde feest toen ik me bedacht dat ik er te oud voor was geworden, maar mijn ouders haalden een paar jaartjes van mijn leeftijd af en stopte me er alsnog in. Ik heb toen tegen de mevrouw daar gezegd dat ze gejokt hadden. Ze hebben het er nog steeds wel eens over.
Waar ik vroeger nog niet over nadacht, maar nu wel, is dat zo'n ballenbad ook een ontiegelijk vieze plek moet zijn. Al die kinderen die er hun luiers in verliezen, in hun broek plassen of spontaan beginnen te kwijlen. Immers mogen alleen de allerkleinsten in zo'n ballenbad. Smerig. Ik moet zeggen dat ik momenteel oprecht blij ben dat mijn ouders nu niet meer kunnen doen alsof ik in het ballenbad thuis hoor. Als ze me nu meenemen naar Ikea zitten ze écht aan een vervelend kind vast. En er is geen ballenbad waar ik in weggestopt kan worden.

Henk-Jan

2011-06-17T07:20:00.000-07:00

Je hebt van die dingen in het leven die misschien voor je gevoel altijd een raadsel zullen blijven. Voor mij, was Henk-Jan zoiets. Ongeveer een jaar geleden op een mooie zomerdag was ik op muggenjacht. Ik had zojuist een voltreffer gehad en smeerde wat resterende pootjes van mijn hand. Maar ik wist dat het niet bij één mug zou blijven. Ik loerde naar het plafond en zag in mijn ooghoek iets bewegen. Ik wendde mij naar het potentieel slachtoffer maar ontdekte dat het zowaar geen mug was. Het was een hooiwagen. Een hooiwagen is, voor mensen die niet vroeger natuurboekjes verslonden, een spinachtige maar geen échte spin. Dit omdat hij geen web kan weven, en daarbij hebben ze maar één paar ogen in plaats van acht en hun lichaam bestaat maar uit één deel in plaats van twee. Ze behoren echter wel tot de spinachtige omdat ze acht poten hebben.
De hooiwagen wandelde vrij moeiteloos over mijn plafond. Ik plantte mijn handen in mijn zij en besefte dat deze soort van spin mij wel eens heel erg goed van pas zou kunnen komen. Spinnen houden immers wel van een muggenhapje. Als hij zijn best zou doen zou ik niet steeds achter de kleine vampiers aan hoeven te hollen. Ik besloot dat we kameraden zouden worden en noemde de spin Henk-Jan.
Nu moet ik even vermelden dat ik niks tegen spinnen heb. Ik heb weinig tegen de meeste dieren, eigenlijk zijn alleen muggen en teken een uitzondering. Maar dat ik een hartje voor beesten heb, betekend niet dat ik het prettig vindt als ze onverwachts over me heen wandelen of, nog erger, in mijn kleren zitten. Ik babbelde tegen Henk-Jan en zong liedjes voor hem, maar hield hem wel scherp in de gaten zodat ik in ieder geval niet op hem ging staan of dat hij mijn bed in zou marcheren. Het ging een paar dagen goed en ik had het idee dat Henk-Jan en ik het best met elkaar konden vinden. Ik lag op mijn bed toen ik plotseling zag dat hij een soort aan het sidderen was. Ik schoot overeind. 'Henk... Henk-Jan?' bibberde ik bezorgd, maar het haalde niks uit. En plots viel hij naar beneden, boven op een grote stapel kleding die zich op mijn bureaustoel had gevormd. Ik gilde zijn naam en gilde daarna 'Ohnee, op mijn kleren!'. Ik heb alle kledingstukken uitgeschud en zorgvuldig bekeken, maar Henk-Jan was spoorloos. Ik wilde ze niet aan omdat ik echt Henk-Jan niet in mijn bh wil hebben, en ik wilde ze niet in de was doen want dan ging hij dood. Ik heb de kleren weken met rust gelaten maar Henk-Jan werd nimmer weerzien.
Nu lag ik gisteravond in bed en keek naar het koortje van de luxaflex, wat zachtjes wiegend naast mijn hoofd hing. In het maanlicht dacht ik, en ik weet het bíjna zeker, een rond eivormig lijfje te hebben zien bewegen, die zich soepel langs het koord naar beneden liet glijden. Ik klikte snel mijn licht aan maar er was niks te zien. Geen spoor van Henk-Jan. Was hij hier, was hij hier niet? Ik weet niet of ik ontroerd of een beetje bang moet zijn.

Naakt

2011-06-16T02:40:00.000-07:00

Ik ben me er bewust van geworden hoe vaak ik vage toespelingen doe in mijn stukken naar naakt of bijna naaktheid. Je zou bijna denken dat ik gek ben op naaktlopen. Dat ik het te pas en te onpas doe. Niks is minder waar. Om eerlijk te zijn, ben ik helemaal niet gek op naakt zijn. Als ik de moeite zou nemen mijn blogs te labelen, dan zou ik bij een heleboel blogs het labeltje naakt moeten neerzetten, zodat alle perverts meteen bij het vieze werk kunnen beginnen. Het is vreemd. Ik hou zelfs niet van naakt slapen, hoewel heel veel mensen dat geloof ik wel prettig vinden. Nu was het zo dat ik me gisteravond voor het slapen gaan in een hemdje had gehesen met heel vervelende bandjes. Ik voelde van die plastic versteldingetjes in mijn vlees boren als ik op mijn rug lag. Ik deed de bandjes naar beneden maar dat zat al helemaal raar, dus uiteindelijk heb ik het ding boos van me afgestroopt (ik zat inmiddels hopeloos in de knoop met het stuk stof) en ben knorrig en naakt of eigenlijk een soort van naakt want mijn geliefde onderbroek liet ik lekker aan, gaan slapen. Ik werd wakker en dacht; goh. Wat voel ik me naakt. Ik schrok me wezenloos toen ik zag dat het echt zo was. Wat een narigheid. Vervolgens kwam ik erachter dat het kei en keihard regende. Het klonk even alsof ik in de tent lag en een tevreden gevoel nestelde zich in mij, maar de volgende ontdekking was dat ik me moest haasten omdat ik toetsweek heb. Je kan je voorstellen wat voor een ochtend het was. Het ging ongeveer zo: Godallemachtig, ik ben naakt! Ik lig in een tent? Hmmm. OHNEE TOETSWEEK.
Ik sprong uit bed, liet stukken kleding om mijn lichaam glijden en niet veel later fietste ik naar school. De chagrijnige hoofden van medefietsers maakte me ontoombaar gelukkig, maar eenmaal op school voelde mijn outfit ineens aan als een latex sm-pakje. Er was geen mogelijkheid tot normaal bewegen en die broek had nog nooit zo strak gezeten. Een paar uur later sopte ik opnieuw door de regen, en alles wat een kleine poging tot drogen (lees; klam worden) had gedaan werd opnieuw zeikstraaltjenat. Druipend viel ik de hal van ons huis binnen, de hond keek me nuffig en nog lichtelijk vochtig aan. Dacht je dat jij nat was? Heb je mij gezien? Prompt begon ik de natte kleren van me af te stropen. Dat is geen kleinigheid, kan ik je wel vertellen. Het voelde alsof ik mijn lichaam ontdeed van een dikke laag kauwgom; plakkerige lagen lastig goed lieten zich met moeite van mijn vel afduwen. Ik wandelde naar boven en ging zitten in ondergoed, maar sprong met een gilletje op omdat zelfs dat nat was. En zo eindigde ik naakt achter de computer. Ik voel me een beetje leeg nu. Maar vooral heel erg naakt. Ik ga maar eens douchen.

Afkicken

2011-06-15T05:53:00.000-07:00

Jongens toch, wat is het benauwd. Dit lijkt me een uitstekend moment voor bijna-naakt-computeren. Mijn kamer is net een broeikas. En nu maar hopen dat er geen onverwacht bezoek langskomt.
Ik ga mezelf martelen. Het is een besluit wat ik nog niet zo lang geleden heb genomen, maar ik heb het al eens eerder gedaan én doorstaan. Ik ga komende week internet afkicken. Het is namelijk gedaan met de lesdagen. Vanaf morgen heb ik toetsweek, het ideale moment om de wereld te bewijzen dat ik best goede cijfers kan halen als ik dat wil. Ik weet dat ik met internet al gauw een zesjes liefhebber ben. Zonder internet voel ik me ultravrouw, en terwijl ik, gedreven door koffie en energy drink als een soort rambo achter mijn leerwerk zit, voel ik hoe mijn hart steeds sneller begint te slaan omdat ik weet dat ik het kan. Dan spring ik op en laat mijn oerbrul horen, trommel op mijn buik omdat ik nou eenmaal geen man ben die op zijn borst kan trommelen (echt, dat is een heel gek gezicht bij mij) en spring daarna met een krachtige sprong van het bed af waar ik op zat te leren om eens flink te snuiven en te grommen. Daarna neem ik nog een flinke slok Monster of Red Bull en vreet me door al dat papierwerk heen als een boekenwurm. Oké, boekenwurm klinkt niet echt angstaanjagend. Nog een keer. ... vreet ik me door al dat papierwerk heen als een heel stoer.. scherptandig... ding! en dan laat ik de school eens even zien wat voor meesterbrein ze ooit eens hebben aangenomen.
Ik denk dat als de school dit leest ze zich overigens wel even achter hun hoofd krabben. Of achter hun oren. Of ze wriemelen even in hun navel met hun wijsvinger. Na het blijven zitten en afstromen denk ik in ieder geval niet dat ze achter mij nog een meesterbrein zullen verwachten. Maar ik zal het ze laten zien! Zonder internet ben ik oppermachtig, want eindelijk een keer niet afgeleid. Facebook en msn zijn zo smakelijk vermakelijk, zo vreselijk leuk. Ik weet het, ik weet het. Maar dit is wat ik moet doen.
Overigens is mijn internet afschaffing niet helemaal zoals het hoort. Ik bedacht me dat bloggen ook via het web moet. En ik kan jullie toch zeker niet achter laten zonder mijn gebruikelijke dagelijkse onzin? Dus speciaal voor jullie, sjoemel ik elke dag een half uurtje. Je begrijpt dat dat de week extra zwaar maakt, want eenmaal op internet is de verleiding groot... Wat ik al niet over heb voor jullie.

Troepjes

2011-06-14T09:37:00.000-07:00

Sanne kwam thuis en ineens was er aanspraak buiten de hond. Sanne is mijn zus. Ze is net terug van Pinkpop. Ik weet niet of ik haar ooit eerder vermeld heb, dus bij deze zal ik haar even netjes voorstellen. Sanne Bosch is 21 jaar, met mooi blond haar en voor de rest vrij veel dezelfde karaktereigenschappen als ik, behalve dat ze een gezelliger en vrolijker mens is. Ze is heel leuk en momenteel vrijgezel, dus als je een heel leuke jongen bent mag je een kans wagen. Ik waarschuw je, alleen als je héél leuk bent. En reken maar dat je met mij te maken krijgt als je niet voldoet.
Goed, genoeg over mijn zus en weer terug naar mij. Ik besefte dat de plekken waar ik dit eenzame weekend te vinden was geweest niet helemaal zo netjes meer waren als voorheen. Vooral mijn kamer, een plek die ik zo min mogelijk verlaat en in dit weekend al helemaal uitgewoond is (is het heel raar om het woord uitgewoond hier te gebruiken?) is een gruwelijke teringzooi. Ondanks dat ik voornamelijk een joggingbroek heb aangehad met daarboven comfortabel zittende t-shirts, stikt het hier ten eerste van de kleren. Ik weet niet eens hoe ze hier gekomen zijn. Ik heb ook liggen knutselen (knutselen doe je liggend) en daarom liggen hier nu twee scharen waar ik steeds bijna maar net niet op ga staan. Het probleem is, als ik een minuut later bedenk dat ik ze op moet ruimen, ze spoorloos verdwenen zijn. Dat is ook de reden dat er twee liggen. Steeds als ik lekker aan het knutselen was was de schaar kwijt. Met twee is de kans groter dat je er een terug vindt. Buiten de scharen heb ik de rest van de spullen ook nog niet weggehaald. Dus nu ligt hier een heleboel verknipt papier. En lijm die ruikt naar voeten met een hele verdacht gele kleur die ik niet meer uit het tapijt krijg. Oh nee die kleur heeft mijn tapijt gewoon haha! Nee maar serieus? Die lijm is echt raar.
Mijn laatste en meest beschamende probleem zijn de etensresten. Ik heb dagenlang kommen cruesli en pizza's naar binnen gewerkt onderwijl series kijkend op mijn computer. Lekker onderuitgezakt in de joggingbroek en af en toe mezelf krabbend als een echte vent. Oké ik hou al op. In ieder geval heb ik niet genoeg spierkracht om die spullen weer mee naar beneden te nemen. En daarom liggen er nu een heleboel kommen en borden naast me te stinken. Nu Sanne terug is, vraag ik me af hoe ik de vaat subtiel naar beneden kan brengen zonder dat ze het merkt. En tot dat moment moet ik haar ook uit mijn kamer zien te houden, aangezien haar longen niet zijn aangepast op de levensgevaarlijke schimmels die ik gekweekt heb. (Grapje. Ik zweer dat er geen schimmel op mijn kamer te zien is. Is me wel een keer gebeurd, overigens. Maar dat is een verhaaltje voor een andere keer.) Ik bedenk me dat ze zo naar gitaarles gaat. Dan grijp ik mijn kans en ga de kamer desinfecteren tot het er weer uit ziet als mijn gebruikelijke zooi in plaats van deze schokkende draaikolk van verwoesting.

Dingen die we doen als we alleen zijn

2011-06-13T07:29:00.001-07:00

15. 55. Ik ben alleen thuis. Al heel lang, zeker al twee en halve dag. Misschien meer, maar misschien wel ietsjes minder. De lucht is grijs en ik zit achter mijn computer en doe niks. Gelukkig vul ik nog niet mijn hele dag met onzinnigheden. Zo heb ik vandaag gelezen. Een boek. Eerst in mijn bed, daarna tijdens het ontbijt. Ik ontbeet met vanillevla omdat ik yoghurt zuur vind en brood te veel werk. Ik zette harde muziek aan en danste omdat toch niemand me zag, en zong mee omdat toch niemand het hoorde. Hard en lelijk en stom en spastisch en allemaal tegelijk. Ik droeg een ochtendjas en daaronder een hemdje. Mijn haar was vettig en klitterig. Ik douchte en probeerde de nieuwe shampoo uit, maar hij stonk. Ik smeerde het nog eens in mijn haar omdat ik alle tijd had, niemand die na me moest douchen want ik ben alleen thuis. Ik probeerde een mug dood te spuiten met de douchekop en kreeg de douchekop op míjn kop, alsof ik hem beledigd had en dit zijn wraak was. En ik riep au maar niemand hoorde me. Want ik ben alleen thuis. Ik dacht altijd dat ik áltijd en óveral de deuren op slot deed, ook als ik alleen thuis was. Maar toen ik tegen de deur aanviel omdat het glad was in de badkamer omdat ik een mug had geprobeerd te vermoorden met de douchekop, ging de badkamerdeur moeiteloos open en toen lag ik op de grond, naakt en in de hal. Helemaal niet leuk, als er toch iemand in huis was geweest, zoals een inbreker of een moordenaar of gewoon zomaar een enge man, dan had hij me vast hard uitgelachen en me daarna iets aangedaan. Dat vond ik een hele rottige gedachte en toen ben ik me maar gaan afdrogen, met de deur op slot.

Ik heb vandaag ook nog even met goede moed in de tuin gezeten. Op een bankje. Op de andere bank lag een vogellijkje. Niet een neergestorte duif of merel of oerang oetang (hoewel dat helemaal geen vogel is) maar een heel zielig baby vogellijkje. Het was nog een soort embryo en ik staarde ernaar maar hij staarde niet terug, want hij was dood. Of zij was dood. Dat kon ik eigenlijk niet zien. Normaal had ik iemand geroepen om hem weg te halen, ik ben niet bang van dode dingen maar deze lag er zo griezelig en roze bij, maar ik was dus alleen thuis en daarom ben ik maar op de andere bank gaan zitten, met mijn boek voor mijn hoofd zodat ik dat kleine slijmerige zielige vogeltje niet hoefde te zien. Toen mijn boek uit was at ik chocola dan goed voor mij zijn en daarna nog meer, omdat niemand erover kon klagen. Ik wist niet meer wat te doen en ben toen gaan computeren. Klik, klik, Facebook, MSN, e-mail. Ik vind het niet erg om alleen thuis te zijn. Zo met mijn hond en vogellijkje en boeken en chocola en vooral met al mijn digitale vrienden binnen handbereik. Die me gelukkig niet kunnen zien. Ik ben alleen.

Gesprekken met de hond

2011-06-12T04:24:00.001-07:00

Dag Bassebeest. Hallo. Wat ben je nu weer aan het doen? Je hebt drie manden voor jezelf en je prefereert het om in Sanne's handtas te liggen? Oké, als jij dat fijn vindt. Zolang je er maar niks raars mee doet. Nee, je hoeft niet zo onschuldig te kijken. Iedereen in dit huis weet wat er met de gordijnen gebeurd is. Precies ja. Nou, als je het niet erg vindt, ga ik nu naar boven. Nee, je mag niet mee. Daarom niet. Kssst.

Hoi Basje, lig jij lekker te slapen? Lig jij zo lekker te slapen? Nu niet meer hè. Nee, nu niet meer. Zullen we een eindje lopen, Bas? Gaan we uit?
Niet zo mekkeren, dat de zon niet schijnt betekend niet meteen dat het echt rotweer is. Loop nou eens door. Kohom. Shit. Sinds wanneer kan jij je halsband af doen? Basje! Basje sta stil! Oh en waag het niet te grommen. Vals kreng. Zonder mij was je nu een klein vies pannekoekje, uitgesmeerd over de weg. Kom, dat doen we niet nog een keer.
Básje. Het spettert alleen maar een beetje. Een beetje veel. Een beetje heel erg veel. Maar je bent nu tóch al nat. Oh en nu kan je ineens wel doorlopen hè. Als je dat wat eerder had gedaan waren we voor de stortbui thuis geweest.

Ik zit hier rustig op de bank, wat kom je doen? Iek, nee, niet mijn tenen likken. Getver. Volgens mij heb jij een voet fetish. Ja, je bent abnormaal. Oké, oké. Heel even aaien dan. Jij kan het ook niet helpen dat ze je zo ver hebben doorgefokt. Ach, zo lijk je best lief. Maar hoe kom je in vredesnaam aan die lúcht? Mijn god. Ga maar weer eh. Ga maar weer in je mandje liggen, Bas. Of in Sanne's handtas. What ever.

BASJE. Het is 8 uur 's ochtends! Wat bezielt je om zo te gaan blaffen?!
Je wilt wat water? Oké. En nu wil ik je niet meer horen.

BASJE! Het is kwart over acht! Wat is er nu weer aan de hand?
Wat een onzin, je hebt gisteravond gewoon eten gehad. Oké, oké. Als je nu maar gewoon je bek houdt.

BASJE! Godsamme, wat is er?! Dat ga je niet menen. Je blaft me wakker, voor de derde keer in een uur, en dit keer omdat je in het zonnetje wil liggen? Is dat alles?
Goed dan. Goed dan. Maar laat me niet merken dat je iets met de gordijnen hebt gedaan. Anders, meneertje, dan zwaait er wat!

Handtekening

2011-06-11T06:09:00.000-07:00

Ik was op Avifauna en kreeg een vel papier. Voor ik het wist had ik het alweer gedaan; mijn handtekening neergezet. Ik staarde even naar het misbaksel voor het stuk papier weer weggegrist werd en ik gelukkig niet meer naar mijn handtekening hoefde te staren.
Ik erger me aan mijn handtekening. Toen ik klein was, had ik duizend ideeën over hoe prachtig ik later een handtekening zou maken. Met krullen, in een mooi ouderwets handschrift. Nietsvermoedend ging ik eens met mijn vader mee naar de bank voor belangrijke zaken, ik heb geen idee meer wat. Ik weet wel dat er ineens om mijn handtekening gevraagd werd. Ik had altijd gedacht dat dat moment, hét moment dat men eindelijk die handtekening van me zou vragen, veel later zou zijn. Ik hoopte dat ik tegen de tijd dat ik aantrekkelijk, jong volwassen en interessant was, ik ook wel had uitgevogeld wat ik voor prachtige handtekening ik zou hebben. Het moment dat ik ineens een handtekening moest hebben kwam voor mijn gevoel veel te vroeg. Ik had nog een spleet tussen mijn tanden en had nog maar net mijn pokémon t-shirt weggegooid. De druk werd me bijna te veel, de vrouw wachtte geduldig maar met haar vingers tikkend op het tafelblad op mijn krabbel. Ik sloot mijn ogen, pakte de pen en schreef mijn naam op, waar ik daarna (met ogen open weliswaar) heel hard doorheen heb gekrast. En dat doe ik nog steeds, elke keer als ik een handtekening moet neerzetten. Ik weet precies hoe ik moet krassen. Het is echt heel lelijk en onprofessioneel. Ik vind het verschrikkelijk stom, maar ik durf niet zomaar een andere aan te nemen. Straks denken mensen nog dat er twee Anouken in omloop zijn. Of straks zijn mijn oude dingen waar mijn handtekening onder staat ineens niet meer geldig omdat ik een andere heb. Of ik kom heel ongeloofwaardig over. Het is een eeuwig dilemma. Wat als ik later schrijfster wordt en mensen mijn handtekening willen en dan zien ze dat? Ik zou me doodschamen. Of wat als mensen later zomaar om mijn handtekening vragen en me uitlachen om dat gekriebel? Ik vind het geen gezicht. Mijn handschrift is al niet om aan te zien maar die handtekening spant de kroon. Misschien is het niet zo erg als mensen denken dat die lelijke handtekening van een totaal ander persoon is. Dan kan ik het verleden achter me laten en een nieuwe starten met een prachtige krullerige handtekening.